Tibetan
ཡོད་མིན་ཏེ། །གསལ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །འདས་པ་དང་ནི་མ་བྱུང་བའི། །རྟག་པའི་སྤྱི་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱིས། །ཤེས་ཡོད་ཅེ་ན་འདི་ནི་བྱིན། །འབའ་ཞིག་མི་འཛིན་མ་ཡིན་ནམ། །འབའ་ཞིག་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ནི། །གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིར་འདིར་མི་འགྱུར། །སྤྱི་ཡི་གསལ་བྱེད་དེ་མིན་ཏེ། །གངས་ཅན་འབིགས་བྱེད་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་དེ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ལ། །གཞན་དབང་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་མེད། །རྟག་ཕྱིར་གཅིག་པུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་གཞན་དབང་ཉིད་ཀྱང་མིན། །རང་རྟེན་དབང་པོར་སྦྱོར་བ་ལས། །སོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་རྟག་ཏུ་དམིགས་ཉིད་དམ། །ཡང་ན་ནམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཤེས་བསྐྱེད་པར།། རུང་བའམ་ཡང་ན་མི་རུང་ཉིད། །གལ་ཏེ་ལན་ཅིག་དེ་ལྟའི་དངོས། །ཡིན་ན་རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་འགྱུར། །དེ་ནི་རུང་བ་འམ་མི་རུང་བའི། །ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་གང་གནས། །དེ་རྣམས་རྟག་ཕྱིར་གཡོ་མིན་ཏེ། །འཇུག་པར་འགྱུར་བ་གང་ཞིག་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ནི་བ་ལང་ལས། །དོན་གཞན་ཐ་དང་བློ་ཡུལ་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་སོགས་བཞིན། །བརྗོད་པ་ནག་པའི་རྟ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འདིར་འཁྲུལ་པ་སྨྲ་བ་སྟེ། །འཚེད་པ་པོ་ཉིད་སོགས་དེ་བཞིན། །འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་ལ་ཡང༌། །དམན་པའི་གཏན་ཚིགས་སུན་ཀུན་སྟོན། །གཞན་ཡང་སྤྱི་ནི་དུ་མ་ལ། །འཇུག་ པ་ཉིད་དུ་གང་སྨྲས་པ། །དེ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་འདི་ཅི། །གནས་པ་འམ་འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉིད། །རེ་ཞིག་རང་དངོས་མི་ཉམས་པ། །འདི་གནས་པ་ཡི་དངོས་ཡིན་ན། །རྟེན་ནི་དེ་བྱེད་ནུས་མིན་ན། །གང་གིས་འཇོག་པ་པོ་ཉིད་འགྱུར། །དེ་ནི་བ་དྷི་རང་སོགས་བཞིན། །འགྲོ་བའི་བགེགས་ཀྱང་ཡོད་མིན་ཏེ། །བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །དེ་ཕྱིར་གཞིར་ནི་བརྟག་པ་མིན། །དེ་ནི་འདུ་བར་གནས་ཤེ་ན། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་མིན་ཏེ། །དེས་ན་ཐ་དད་མི་གྲུབ་རྣམས། །རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་བདག་ཉིད་འདོད། །འབྲས་སོགས་རྣམས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལ། །གེགས་བྱེད་པས་ནི་གཞིར་གྱུར་ན། །འགྲོ་བ་སྨིན་པའི་སྤྱི་རྣམས་ལ། །རང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེད་རུང་ཉིད། །ཡིན་ན་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན། །གལ་ཏེ་ནུས་མེད་འདི་ནུས་དང༌། །ལྡན་པར་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་བྱེད་ན། །འབྱུང་བ་མི་བརྟན་འགྱུར་ཉིད་དེ། །མར་མེ་གསལ་བྱ་བུམ་སོགས་བཞིན། །བུམ་སོགས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། །རང་གནས་རྣམས་ཉིད་ལ་ཡིན་ན། །ཐམས་ཅད་ལ་གནས་རྟེན་དུ་ཡང༌། །འགྱུར་ཏེ་དམ་པའི་རིགས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡུ
Chinese
不存在，因为没有显现的缘故。那被显示为是错乱。过去和未来的，具有常有的总相境，如果说有识，这就被给予。不是仅仅不执取吗？如果是仅仅缘，那么，对于显现的诸法，在此不会改变。总相的显现者不是，就像雪山穿透者一样。这对于生起它们，因为是他缘，所以没有关系。因为是常有的，所以执取唯一，识也不是他缘。从自身所依的根结合上，因为不观待其他的缘故。存在是常有的缘吗？或者任何时候都不是，自己体性的识生起，是能或者不能呢？如果一次是那样的事物，那么恒常就是那样。那是能或者不能的，自性以自性而安住。那些是常有的，所以不是动摇的，哪一个是进入的变动呢？牛自身从牛，因为是异义和他境的缘故。那是像色和触等一样，说成黑色的马一样。这里说错乱，就像争论者等一样。以这个方式对于其他的，显示所有低劣的理由的过失。另外，总相在众多上，进入如果是所说，对于那进入所欲的是什么？是安住或者就是显现呢？暂时自身实事不消失，如果是这安住的事物，所依是能作或者不能呢？以什么而成为安立者呢？那是像瓦底自身等一样。去往的障碍也是没有的，因为没有作用的缘故。所以对于基不是观察。那是安住在集合中吗？如果是那样，不是如是分别，因此不成立他异的诸法，许为所依和能依的自性。对于果等诸法的去往，因为成为障碍的缘故成为基，对于去往成熟的总相诸法，自己生起识是能的吗？如果是，显现的因是什么？如果无能的这个与有能的，以显现者而作，生起是不稳固的变动，就像灯显现瓶等一样。瓶等种类的差别也是，在自身安住的那些上，对于一切安住也成为所依，就像胜义的种姓一样。对于那
English
It does not exist, because there is no manifestation. That is shown to be confused. Of the past and the future, possessing the object of the permanent universal characteristic, if it is said to have consciousness, this is given. Is it not merely non-apprehension? If it is merely an object, then, for the manifested phenomena, there will be no change here. The manifestor of the universal characteristic is not, like the one who pierces the snowy mountains. This, for the generation of those, because it is other-dependent, there is no relation. Because it is permanent, therefore it grasps only one, consciousness is also not other-dependent. From the combination of the self-supporting sense powers, because it does not depend on others. Is existence always an object? Or is it never, the consciousness of one's own nature arises, is it possible or impossible? If once it is such a thing, then it will always be the same. That is possible or impossible, the essence abides by its own nature. Those are permanent, so they are not moving, which one is the change of entering? The cow itself is from the cow, because it is a different meaning and a different object of thought. That is like form and touch, etc., like saying a black horse. Here it is said to be confused, like the debater, etc. In this way, for others, show all the faults of inferior reasons. Furthermore, the general characteristic is on many, entering if it is said, what is desired for that entering? Is it abiding or just manifestation? For a while, the self-entity does not disappear, if it is this abiding thing, is the support able to do it or not? By what does it become the establisher? That is like Vadhi himself, etc. There is also no obstacle to going, because there is no action. Therefore, there is no investigation for the base. Is that abiding in the collection? If so, it is not so distinguished, therefore those who do not establish otherness, assert the nature of the support and the supported. For the going of fruits, etc., because it becomes the base by being an obstacle, for all the general characteristics of the ripening of going, is it possible for one's own consciousness to arise? If so, what is the cause of manifestation? If this powerless one and the powerful one, are done by the manifestor, the arising is unstable and changing, like a lamp manifesting a vase, etc. The differences of the types of vases, etc., are also, on those who abide in themselves, for all abiding also becomes the support, like the noble lineage. For that
Tibetan
ལ་གཞན་ཉིད་དུ་ཡང༌། །དངོས་པོ་འབྱུང་བ་དེ་ལ་ནི། །དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའམ། །གནས་པའི་རྟེན་ཡིན་མི་ཤེས་སོ། །དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་མིན། །དེ་རྣམས་རྟག་ཕྱིར་དེ་ལ་སྔར། །གནས་མིན་ཁྱབ་པ་མིན་པས་སོ། །གཞན་ནས་འོངས་མིན་བྱས་མེད་ཕྱིར། །རང་གནས་དབང་པོར་སྦྱོར་ལ་སོགས། །དེ་ནི་གཅིག་པ་འཛིན་པ་ན། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དམིགས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡི་རང་དངོས་མི་འདོར་ཕྱིར། །རྟོགས་ལས་ཐ་དད་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་འགྱུར་བའམ། །དེ་བཞིན་དེ་ཉིད་མི་འཛིན་པར། །འགྱུར་བའམ་ཐ་དད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཕ་རོལ་པོས་བཏགས་རིགས་དག་ལ། །ཤིང་སོགས་ཤེས་པ་འདི་མི་འབྱུང༌། །རིམ་ཉིད་དང་རྗེས་འཇུག་སོགས་ཕྱིར། །དཔེར་ན་འཚེད་པོ་སོགས་བློ་བཞིན། །རྟག་པ་སྐྱེད་པ་པོ་མིན་པ། །གནོད་པ་ཅན་དུ་ཤེས་བྱ་ཞིང༌། །གོང་དུ་ཕྲད་པ་སུན་དབྱུང་བར། །བརྟན་པའང་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིགས་འདི་ཐ་དད་པ། །གཅིག་ཏུ་གསལ་བ་བྱས་པ་ཡིན། །རྒྱལ་དཔོག་སོགས་པས་སྨྲས་པ་ཡང༌། །ཡོད་སྨྲ་རྟག་པར་བརྟགས་པར་འགྱུར། །གང་ཡང་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བ།། མཐར་དབྱུང་བར་བརྟགས་དེ་དག་ནི། །རྟག་པའི་རྫས་ནི་བསལ་བ་ཡི། །དེ་ཡང་མི་སྲིད་མཚན་ཉིད་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲན་མཁའ་དང་ཕྱོགས་སོགས་རྣམས། །གལ་ཏེ་མ་འདྲེས་པར་གནས་ན། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་ཏེ། །མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་ཉེ་བར་མཚོན།། གལ་ཏེའང་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་གཞན། །འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། །གཞན་ཡོད་ན་ཡང་མི་འདྲ་བའི། །མཚན་ཉིད་མ་འཁྲུལ་མཚོན་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་འདི་རྣམས་ཀྱི། །མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་མཚོན་པ་ཡིན། །རང་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། །རྡུལ་ཕྲན་སོགས་ལ་ཅི་མི་འདོད། །ཇི་ལྟར་ཁྱི་ཤ་ལ་སོགས་པ། །རང་ཉིད་ཁོ་ནས་མི་གཙང་གནས། །དེ་དང་འབྲེལ་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱང༌། །དེ་བཞིན་གལ་ཏེ་འདིར་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་སོགས་འདི། །གསལ་བྱེད་ཡིན་བཞིན་འདི་ཡང་ནི། །དེ་གསལ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ། །ངེས་པར་གནས་བཞིན་འདི་དེ་བཞིན། །མི་གཙང་དངོས་འདི་ཀུན་རྫོབ་པ། །ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་དོན་མིན་ན། །དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་གཞན་དུའང་སྟེ། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །རང་གི་ཤ་སོགས་དབང་གིས་འདི། །རྟག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མི་གཙང་དངོས་པོ་འཐོབ་པ་མིན། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡི་མཐུས། །སྐད་ཅིག་པ་ཡི་དོན་བུམ་པ། །རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས། །སྐྱེད་བྱེད་དངོས་པོ་ཐོབ་འགྱུར་གྱི། །རྩོད་
Chinese
又于他性中，事物生起于彼，彼等如何得见耶？不识为住处之所依。非与其同时生起，彼等常故，于彼之前，非住处，非遍布故。非从他处来，无作故。自住与根相结合等，若执彼为一，则于一切处亦将成所缘，以其不舍自性故。若谓非异于证悟，则彼亦将成能执耶？如是，不执彼耶？或将成异体。于他宗所立之类，此木等之识不生，以次第及随行等故。譬如炊者等之智。非常恒之生者，当知为有损者，于前所遇之破斥中，坚固亦为有损者。如是，此等异类，已作一性之显明。国王推断等所说者，亦将成有说常之臆测。凡所说之差别，于尽除之推断彼等时，乃为遣除常恒之物，彼亦为不可能之体性。极微、虚空及方等，若彼等不杂而住，是故，以自之体性，显示不同之体性。若彼等亦为他性，已成杂乱者，纵有他者，若不乱异性之显示，则如何显示此等差别之不同体性耶？若谓唯是自性，何不许极微等耶？如犬肉等，唯以自性为不净处，若以彼相联，其余亦如是，若于此处许者，如灯、瓶等，此为能明，此亦如是，若定住于彼能明之自性，此亦如是。此不净物为世俗谛，非彼真实义，彼亦于他处，此如何转变耶？然纵为转变性，然以此自肉等力，以非常恒无生故，不得不净之物。以灯等之力，刹那之义瓶，饰物等之诸识，将得生因之物，争
English
Also, in otherness, when things arise in that, how are they seen? It is not known as the support of the dwelling place. They do not arise simultaneously with it. Because they are permanent, before that, they are not a dwelling place, not pervasive. Not coming from elsewhere, because they are unmade. Self-abiding, combined with the senses, etc., if one grasps it as one, then in all places it will become an object of perception, because it does not abandon its own nature. If it is said that it is not different from realization, then will that also become the grasper? Likewise, does it not grasp that? Or will it become a different entity? In the categories established by other schools, this knowledge of wood, etc., does not arise, because of sequence and following, etc. Like the wisdom of a cook, etc. That which is not a permanent producer should be known as harmful. In the refutation of what was encountered earlier, firmness is also harmful. Thus, these different categories have been made clear as one nature. What is said by king's inference, etc., will also become a conjecture of saying that things are permanent. Whatever is said to be a distinction, when those are inferred to be completely eliminated, it is to eliminate permanent things, and that is also an impossible nature. Atoms, space, and directions, etc., if they abide without mixing, therefore, with their own nature, they show different natures closely. If those are also of other nature, having become mixed, even if there is another, if the display of different natures is not confused, then how do they show the different natures of these distinctions? If it is said that it is only self-nature, why not accept atoms, etc.? Like dog meat, etc., only with its own nature is it an impure place. If it is connected with that, the others are also like that. If it is accepted here, like a lamp, a vase, etc., this is illuminating, and this is also like that. If it is definitely abiding in the nature of that illuminator, this is also like that. This impure thing is conventional truth, not its true meaning. That is also in another place, how does this transform? However, even if it is of a transforming nature, by the power of its own flesh, etc., because it is impermanent and unborn, one does not obtain an impure thing. By the power of lamps, etc., the momentary meaning of a vase, the knowledge of ornaments, etc., will obtain the cause of production, argument.