Tibetan
་ན། །མི་སྐྱེད་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལྟར་ན། །དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས། །འོན་ཏེ་དེ་དང་འབྲེལ་ པའི་ཕྱིར། །དེ་ལའང་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་ན། །དེ་དག་ལས་འབྲེལ་གང་ཡིན་འདོད། །ཐ་དད་ཕྱིར་ན་དེ་བདག་མིན། །དེ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བའང་མིན། །ཅིག་ཅར་པར་དུ་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་འབྲས་བུ་རྣམས། །ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར། །དེ་ལའང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ན། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལས་འབྲས་བུ་དུས་གཅིག་ནའང༌། །འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་བརྟག་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་འདུ་བ་ཡིན། །དེ་ལའང་འདིར་ནི་དཔྱང་བྱ་སྟེ། །དེ་ནི་དེ་ལ་འགྱུར་བའམ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ། །འདུ་བ་ཅན་དུ་འདོད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་དང་པོ་འཛིན། །དེ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཐོབ། །དེ་ཡང་དེ་མ་ཐག་གསལ་ཟིན། །གལ་ཏེ་ན་ནི་དེ་ལ་འདི། །ཕན་མི་བྱེད་པར་འདོད་གྱུར་ན། །དངོས་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ། །འདུ་བ་ཅན་འགྱུར་ཁྱད་པར་མེད། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་རྣམ་རྟོག །སོ་སོ་དག་ཏུ་བཀག་པའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་གཉིས་ཅན་ཁྱད་པར་ནི། །དངོས་པོ་དེ་ལ་བསལ་བ་ཡིན། །གང་ཟག་ལ་སོགས་རྟགས་རྣམས་སུ། །ཕུང་པོ་གཉིས་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་གཉིས་ཅན་ཁྱད་པར་མེད། །གཉིས་མེད་བདག་ཉིད་ཅན་ཡང་མེད། །འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡི། །རྐྱེན་ལས་འཇུག་པ་མི་ལྟོས་པ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བྲལ་འདི། །བྱེད་པ་མ་ཡིན་མཐའ་རྒྱུ་བཞིན། །དེ་ཡི་བདག་གི་རང་བཞིན་འདི། །དེ་དག་ཉིད་ནི་ཉེ་བ་ན། །བྱེད་པོ་ཉིད་ཡིན་དེ་ཕྱིར་དེ། །ཡོད་ནའང་ཀུན་ཚེ་འབྲས་བུ་མིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འོན་ཀྱང་ནི། །ཚོགས་པ་ན་དེ་རང་བཞིན་འདོད། །གང་དེ་མཚོགས་ན་འདོད་ན། །དེར་འབྲེལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་འདི་གནས་ཕྱིར། །བྲལ་བའི་ངོ་བོའི་གཞན་ཡིན་ན། །གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ལྟོས་པས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་རྣམས་ནི་རིམ་སྐྱེའམ་མིན། །ཅིག་ཅར་མི་འདོད་ཉིད་དང་ནི། །དེ་འབྲས་རིམ་གྱིས་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མ་ལུས་རྣམས། །ཅིག་ཅར་བྱས་ནས་ནུས་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་དོན་དེ་ལྡོག་འགྱུར་ན། །འདི་ནི་སྐད་ཅིག་འཇིག་ཅན་གྲུབ། །དེ་དངོས་ཅན་ནི་རྗེས་འཇུག་ན། །སླར་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་ངོ་བོ་ནི། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་ཉིད་དུ་འདོད། །ནུས་པ་ཀུན་གྱིས་སྟོང་ ཉིད་ཕྱིར། །རྒྱུ་སྐར་ལམ་གྱི་པདྨ་བཞིན། །སྐད་ཅིག་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་མེད། །གང་ཕྱིར་ནུས་པ་དངོས་མཚན་ཉིད། །ནུས་པའི་མཚ
Chinese
那，不生故，如是，彼即因性如是住。然则以其与彼相关故，彼亦有因性时，彼等之中欲何关系？以异体故，彼非彼之自体，彼亦非从彼生，以成顿生之过故。从彼，果亦顿生。彼亦待他，则成无穷之过。从彼，果虽同时，以无关系故，不应观察。若谓关系是合，于彼亦应观察，彼变为此，或不如是耶？欲为合体耶？若执第一种分别，则得从彼生者即彼，彼亦已立即明矣。若谓此于彼无益，则余物一切亦如是，成合体无差别。异体异体无体之分别，以于一一遮止故，二体性之差别，于彼物上遣除之。于补特伽罗等相中，以显示二蕴故，二体性无差别，亦无二无自体性者。然则由俱作之缘，不待而入者，如是，此离彼，非作者，如边际因。彼之自体性者，彼等即近之时，是作者，是故，有亦非一切时之果。如是，然则于集合时，欲彼为自性。若欲彼为集合，则彼处有关系自性时，彼等亦以此住故，若是离体性之他，则一性即坏。是故，如是待他亦，果等渐生耶？非渐生耶？以不欲顿生性，及见彼果渐生故。若一切果，顿生已，能力之自体义即转，则此成刹那坏灭。彼实有者若随逐，则复生果。少分不作之体性，云何亦欲为彼？以一切能力空故，如星道之莲花。刹那性故，一切皆无。以何故，能力是实有之相，能力之相
English
That, because it does not produce, thus, that itself abides as the cause itself. However, because it is related to that, when that also has the nature of a cause, what relationship is desired among those? Because of being different entities, that is not the self of that, nor does that arise from that, because of the fault of becoming simultaneous. From that, the fruits also arise simultaneously. That also depends on others, then the fault of becoming infinite occurs. From that, even when the fruits are simultaneous, because there is no relationship, it should not be examined. If it is said that the relationship is a combination, then it should also be examined in that, does that change into this, or is it not so? Do you want it to be a combined entity? If you hold the first distinction, then what arises from that is obtained as that itself, and that has already been immediately clarified. If it is said that this is of no benefit to that, then all other things are also the same, becoming a combined entity without difference. The distinctions of different entities, different entities without entities, because they are prevented in each and every one, the difference of two entities is eliminated on that thing. In the signs of persons and so on, because of showing the two aggregates, there is no difference in the two entities, and there is also no one without two self-natures. However, from the condition of acting together, those who enter without waiting, like that, this apart from that, is not the actor, like the marginal cause. That self-nature of that, when those themselves are near, is the actor, therefore, even if it exists, it is not the fruit of all times. Like that, however, at the time of assembly, it is desired to be its own nature. If it is desired that it be assembled, then when there is a relational self-nature in that place, those also abide because of this, if it is other than the nature of separation, then the oneness is destroyed. Therefore, even waiting for others like that, are the fruits gradually produced? Or are they not gradually produced? Because of not wanting the nature of simultaneous production, and because the fruits are seen to be produced gradually. If all the fruits, having been produced simultaneously, the meaning of the self-nature of the ability is reversed, then this becomes momentary destruction. If that real thing follows, then fruits will be produced again. The nature of not doing a little, how is it also desired to be that? Because it is empty of all abilities, like a lotus in a starry path. Because it is momentary, everything is absent. For what reason is ability the characteristic of reality, the characteristic of ability
Tibetan
ན་ཉིད་དངོས་ཉིད་འདི། །ཅི་སྟེ་ཁས་ལེན་མི་བྱེད་ན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གཞན་དག་གིས། །དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་གཞན་སྟོན་གྱིས། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཡོད་ཉིད་དང་འབྲེལ་འདོད་དེ་མིན། །འདུ་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱིར་དང་ནི། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་གཞན་མཚན་ཉིད། །དོན་བྱེད་དོན་དུ་གཉེར་བྱེད་པ། །གཡེང་བ་མེད་པའི་བློ་ཅན་གྱི། །དོན་ལ་དཔྱོད་སོགས་བྱ་བ་ཀུན། །རིགས་ཀྱི་སྨྱོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མིན། །མྱོས་པར་གྱུར་པས་ཀྱང་མ་ཡིན། །དེ་ལ་གང་དག་འགའ་ཞིག་ལ། །ལ་ལར་དུས་འགར་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །ཉེ་བར་མཁོ་གྱུར་དེ་ཉིད་ལ། །ཡོད་ཉིད་རྣམ་གཞག་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་དངོས་ཅན་དོན་ཉིད་ལ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། །ཐམས་ཅད་སྡུད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་ལྟ་བུའི། །ནུས་པ་མ་ལུས་སྟོང་པ་གང༌། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཐུགས་ཀྱི་ཡང༌། །ནམ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ། །དེ་ལ་མཁས་པས་ཡོད་ཉིད་ཀྱི། །རྣམ་གཞག་འདི་ནི་ཡོད་མི་བྱ། །རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་རོ་འབྲས་བུ་དང༌། །ངོ་བོ་འབྲས་སོགས་མ་མཐོང་ཕྱིར། །དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ། །བསྒྲུབས་པས་དོན་ནི་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཡང༌། །བྱེད་པའང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་པདྨ་སོགས། །རང་གིས་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཕྱིར། །དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་ཀྱང༌། །དེ་དག་དངོས་པོར་ཡོད་མ་ཡིན། །ནམ་མཁའི་ཆུ་སྐྱེས་པད་སོགས་ལ། །དེར་རྟོགས་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་ནི། །འབྱུང་བ་དམིགས་པ་མེད་ཉིད་ནི། །ཤེས་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད། །མེད་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་ཁྱད་པར་མེད་ཉིད་ཕྱིར། །དངོས་མེད་ལྟོས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །སྐད་ཅིག་པ་ཡི་དངོས་རྣམས་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད། །ཐོག་མའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྣམས་ནི། །ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །སྐྱེས་ན་བདག་ཀུན་གྲུབ་ཕྱིར་དང༌། །མ་སྐྱེས་རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མེད་ལས་ཁྱད་པར་ནི། །འབྱུང་ན་འབྲས་བུ་ཅིས་ མི་འབྱུང༌། །གཞན་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་མིན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེད་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཚོགས། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དོན་བྱ་མེད། །མི་འགྱུར་དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྟེན་དོན་མེད། །དེ་ལྟར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་བྱས་པས། །གང་ཚེ་ལ་ལར་ཁྱད་མེད་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཕྱིར་དུས་ཀུན་དུ
Chinese
若汝自体此，何故不容许？设若如是彼，事物之体性，显示其他性。设若事物性，非欲与有连，以聚等不成，云何他为他？体性为义而勤者，无散乱心具慧者，于义观察等诸事，岂非种类之狂者？亦非为醉所迷惑。于彼何者于某时，于某时中如何亦，于彼亲近所需者，有性安立是智者。彼之有事义自体，刹那之性极成办。为摄一切差别性，于彼自体当宣说。如石女之子，所有能力皆空者，一切智智之心亦，任何之时非为因。于彼智者有性之，安立此者不应有。无因故果与自性，果等未见故。于彼刹那性之中，成立少义亦皆无。于彼诤论与观察，作者亦是无果者。然则虚空莲花等，自识之因为成故，虽能作义之作用，然彼事物非为有。虚空莲花莲等中，于彼觉受习气尔，出生显现无有性，此识极为作饶益。若无为因性者，相续不断生起转。恒常无有差别故，于无实事何亦无。刹那性之事物等，如何能有作用性？最初俱时作者等，互相不作差别性。生则自性一切成，未生自性无有故。无有差别生差别，生者云何无果生？于他有别彼非有，诤论观察相同故。汝之俱时作者众，亦成无有穷尽者。如是何故彼等者，次第同时无义作。不转故彼等者，刹那之性无有依。如是俱时作者作，何时于某无差别，彼时彼故于一切时。
English
If you do not accept this self-nature, why? If others show other characteristics of things in this way, if the nature of things is not related to existence, because the aggregation is not completed, how can others be others? Those who strive for meaning, those who have unwavering minds, all actions such as contemplating meaning, are they not the madmen of the species? They are not even deceived by drunkenness. To some of them, at some time, in whatever way, to those who are close and needed, the establishment of existence is the wise. The very nature of the meaning of that entity is perfectly accomplished by the nature of the moment. In order to collect all the differences, it should be declared in that self. Like the son of a barren woman, all the powers are empty, and even the mind of the All-Knowing One is never a cause. In that, the wise should not have this establishment of existence. Because there is no cause, the fruit and nature, and the fruit, etc., are not seen. In that moment, there is no meaning in being established. Arguing and observing in that is also fruitless. However, lotus flowers in the sky, etc., are the cause of self-knowledge, so although they can perform the function of meaning, those things are not existent. In the lotus flowers in the sky, etc., only the habit of feeling there, the appearance of arising is non-existent, this consciousness is extremely beneficial. If non-existence is the cause, the continuous arising will continue. Because there is always no difference, there is nothing in unreal things. How can momentary things have functionality? The initial simultaneous actors do not make any difference to each other. If born, all self-nature is accomplished, and if unborn, self-nature is non-existent. If difference arises from no difference, how can the fruit not arise? It is not different from others, because the arguments and observations are the same. Your simultaneous actors will also become endless. Therefore, why do those not act sequentially and simultaneously? Because they do not change, those are not dependent on the nature of the moment. Thus, when simultaneous actors act, when there is no difference in some, then at that time, for that reason, at all times.