Chinese
对于生起的知识，稳固性之前已经排除。因为执持它与其他的相同。那对事物产生怀疑。未见一切的婆罗门，由他的劝请而生起的智慧，如何能确定它是对一切不欺骗的？现量作为量，也由比量来确定。因为由清净的因所生，所以它是量，不是其他的。对于一切事物，这本身不是由其他的量来成立的。因此，对于能起作用的知识，已经成立了没有错乱。名为自体果考察者，对于没有错乱的确定，即使生起了比量，也没有丝毫的错乱。在某些情况下，由各种错乱的原因的力量所产生的，错乱会被其他的错乱所消除，因为对于它没有确定性。因为不明显就是明显性，所以明显性不会变成无意义的成立。因此，如同其他的现量一样，应该认为知识是觉知。因为自身是物质性的事物，所以眼等诸根并不是执持对境，它们只是知识的因。因此，对于这个量，需要进行觉知。因为没有进行觉知，它不会体验对境的行相。即使由自证来执持，它也会变成这样。因为存在错乱的因，所以那个事物本身也会变成不确定。那时，事物的那个真实性，也不会由此本身来确定。因为执持相似性等，所以可能从那之上增益其他的。从串习中产生的知识，如何能从自身认识为量？同样，某些颠倒识，也安住于自身不是量的状态。具有损害和因的过患的知识，或者说是没有穷尽的。因此，怀疑不能执持颠倒性。仅仅在生起的状态，才能确定它是量。这个是量，不是由自证来确定，因为是不希望的和无分别的。也不是由其他的知识来确定，因为在那时并不存在。那也是因为是不明显的事物，或者是因为会变成无穷尽的过失。对于觉知者也有损害的，已经显示了没有比量的量。在那里所说的我和等等已经阐明。
English
Regarding the arising of knowledge, stability has already been eliminated. Because grasping it is the same as others. That doubts things. The Brahmin who has not seen everything, the wisdom that arises from his encouragement, how can it be determined that it is not deceiving to all? Manifest cognition as a valid means of knowledge is also determined by inference. Because it is produced by a pure cause, it is a valid means of knowledge, not others. For all things, this itself is not established by other valid means of knowledge. Therefore, for the knowledge that can function, it has been established that there is no error. The one named self-fruit examiner, for the certainty of no error, even if inference arises, there is not the slightest error. In some cases, caused by the power of various causes of error, error will be eliminated by other errors, because there is no certainty for it. Because obscurity is clarity, clarity will not become a meaningless establishment. Therefore, like other manifest cognitions, knowledge should be regarded as awareness. Because it itself is a material thing, the sense organs such as eyes do not grasp objects, they are only the cause of knowledge. Therefore, for this valid means of knowledge, it is necessary to be aware. Because it has not been aware, it will not experience the aspects of the object. Even if grasped by self-awareness, it will become like this. Because there is a cause of error, that thing itself will also become uncertain. At that time, the reality of the thing will not be determined by itself. Because of grasping similarities, etc., it is possible to superimpose others on it. How can the knowledge arising from habituation be recognized as a valid means of knowledge from itself? Similarly, some inverted consciousnesses also abide in the state of not being a valid means of knowledge from themselves. Knowledge with harm and faults of cause, or it is said to be endless. Therefore, doubt cannot grasp the invertedness. Only in the state of arising can it be determined that it is a valid means of knowledge. This is a valid means of knowledge, not determined by self-awareness, because it is unwanted and non-conceptual. Nor is it determined by other knowledge, because it does not exist at that time. That is also because it is an obscure thing, or because it will become an infinite fault. For the knower, there is also harm, it has been shown that there is no inference as a valid means of knowledge. There, the self and so on that are said have been clarified.
Tibetan
།དེས་ན་ཚད་མར་མི་འཐད་དོ། །སྐྱེས་བུས་བྱས་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པས། །རྒྱུ་མཚན་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་དོགས། །མེ་བཞིན་རང་ལས་ནུས་པ་ནི། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་འགྱུར། །དེ་ནི་བསྐུལ་བྱུང་ཤེས་པ་ཡི། །རྒྱུ་མཚན་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་དོགས། །སྐྱོན་མཐོང་བ་ལ་སྐྱོན་དོགས་པ། །བྱེ་བྲག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལ་ཡང་ནི། །རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད་རིགས་མིན། །དེས་ན་ངེས་པར་སྐྱོན་མེད་པས། །བྱས་དང་བཤད་བ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ། །གང་ཕྱིར་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་ལྡན། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རང་འདོན་པ། །ཤིན་ཏུ་སྲུང་བྱེད་མ་ཡིན་ནམ། །གང་ལས་གང་ཞིག་སྟོབས་ཆུང་བ། །གང་ལས་འདོད་པ་སྔར་བསླབས་ཡིན། །སུ་ཡིས་དབྱངས་ནི་ཉམས་བྱས་ཏེ། །མཚམས་མིན་མཚམས་བཅད་གང་གིས་བྱས། །དེ་ལྟར་གང་ཞིག་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། །སྐྱོན་ནི་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་མཛེས་བཅས་རིག་བྱེད་ནི། །སྐྱོན་མེད་ཇི་ལྟར་འདོད་མི་བྱེད། །གཞན་གྱིས་རིག་བྱེད་ཉམས་བྱས་ནས། །བློ་གཙང་རིག་བྱེད་འདོན་སྐྱེས་བུས། །ཡལ་བར་དོར་ནས་གནས་བྱེད་ཅིང༌། །དེ་དག་གནོད་པར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ཚེ་དུས་མང་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས། །རིག་བྱེད་ཉམས་པར་གྱུར་ནས་ནི། །གཟུགས་བརྙན་དང་ནི་འདྲ་གྱུར་ནས། ། རིག་བྱེད་གཞན་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་རྣམས་བྲལ་བས། །རིག་བྱེད་ཉམས་པས་སེལ་བྱེད་པ། །རྟག་ཏུ་རིག་བྱེད་བསྲུངས་བ་ཡིས། །རང་གི་ངོ་བོར་འདོར་མི་བྱེད། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ནང་དུ་ཡང༌། །འདི་འདྲ་མ་ཡིན་པར་འདོད་མིན། །དོན་དམ་རབ་ཐིམ་ཆེན་པོ་ནི།། ཤེས་པར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་དེ་མིན་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་ལྟས་འདོན་པ་མཚུངས་ཉིད་འགྱུར། །དབང་པོ་ལས་འདས་མཐོང་མེད་ན། །དེ་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་མེད། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་དག་དང་ནི། །དེ་བཞིན་ཡུལ་དུས་མ་ལུས་པ། །ལག་མཐིལ་སྐྱུ་རུ་ར་བཞིན་གསལ། །ནང་གི་སེམས་ལ་དངོས་སུ་སྣང༌། །དེ་ནི་འདོད་པའང་མཚུངས་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པར་ནུས་ཏེ་གཞན་དུ་ན། །ཡུལ་དུས་མི་ཡི་གནས་སྐབས་ཀྱི། །དབྱེ་བས་ཕྱིན་ལོག་བློ་ཅིས་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་འདི་འདྲ་ཡིན། །འདི་ཡང་ཁྱེད་ལ་ཚད་མ་མེད། །མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་འཇིག་པ་ཡང༌། །བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མིན། །རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཕྱོགས་ལ། །རིག་བྱེད་རང་གི་དོན་ལ་ནི། །རང་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དེས་ན། །རང་དངོས་ལ་རྨོངས་སོགས་མི་སྲིད། །དེ་ནི་མི་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་གོ་འཕང་གནས། །གཉི
Chinese
因此，这不应理作为量。因为已经成立是人造的缘故，怀疑具有理由的过失。如同火一样，从自身产生能力，在颠倒的知识中会有。那是被劝请而产生的知识，怀疑具有理由的过失。见到过失而怀疑过失，不会有差别。因此，对于吠陀，从自身成为量也不合理。因此，必须因为没有过失，而许可是造作和宣说的。无论如何宣说者，因为具有贪嗔等等，像那样像那样自己发出，不是非常守护吗？从何者什么力量弱小？从何者欲望先前学习？谁使音声衰退？谁作了非处的间断？像那样谁具有精勤？是寻求过失的。那具有美饰的吠陀，怎能不许为无过失？他人使吠陀衰退后，由智慧清净发出吠陀的人，抛弃而安住，那些不作损害，那时长时间听任不管，吠陀衰退后，变得和影像相同，吠陀会变成其他的。因为远离贪欲嗔恨等，以衰退而消除吠陀，恒常守护吠陀，不会舍弃自己的体性。一切有情之中，不许不是这样的。如果说，胜义大融入，不会成为知晓，那么，为何不是那样？因此，发出相同。如果超越根识而没有见到，那么，不能以其自身而证悟其义。所有的人以及，同样所有处时，如同手掌中的庵摩罗果一样清晰，在内心中真实显现。那也能相同地证悟欲望，否则，以处时人的状态的差别，颠倒的智慧怎会改变？恒常有情是这样的，这对你也没有量。仅仅因为没有见到，而也作毁灭，这不合理。从自身成为量的方面，吠陀对于自己的义，必须从自身确定，因此，对于自性不会有愚昧等。那是没有不了解和怀疑，没有颠倒的地位。
English
Therefore, this should not be reasoned as valid cognition. Because it has already been established as man-made, there is suspicion of having faults in the reason. Like fire, the ability to arise from itself will be in inverted knowledge. That is the knowledge that arises from being urged, and there is suspicion of having faults in the reason. Seeing faults and suspecting faults will not be different. Therefore, for the Vedas, it is not reasonable to be valid cognition from itself. Therefore, it must be because there is no fault, and it is permissible to be created and spoken. No matter how the speaker speaks, because he has greed, hatred, etc., is it not very protective to issue himself in that way? From what is the power weak? From whom was desire learned earlier? Who made the sound decline? Who made the interruption of the non-place? In that way, who has diligence? It is to seek faults. How can that beautifully decorated Veda not be allowed to be without fault? After others have weakened the Vedas, a person who utters the Vedas with pure wisdom abandons and dwells, and if those do not harm, then after a long time of neglect, the Vedas decline and become the same as the image, and the Vedas will become other. Because it is free from greed, hatred, etc., it eliminates the Vedas by declining, and constantly protects the Vedas, and will not abandon its own nature. Among all sentient beings, it is not allowed to be not like this. If it is said that the ultimate great absorption will not become knowing, then why is it not so? Therefore, the issuance is the same. If you transcend the root consciousness and do not see, then you cannot realize its meaning by itself. All people and, similarly, all places and times are as clear as an amla fruit in the palm of the hand, and appear vividly in the inner mind. That can also realize desires in the same way, otherwise, how will the inverted wisdom change due to the difference in the state of the place and time? Sentient beings are always like this, and you have no valid cognition for this. Just because you haven't seen it, it also causes destruction, which is not reasonable. From the aspect of becoming valid cognition from oneself, the Vedas must be determined from oneself for their own meaning, therefore, there will be no ignorance, etc. about one's own nature. That is the state of not understanding and doubting, and without inversion.