Tibetan
ཉིད་ཅན། །ཚད་མའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་བྱ་མིན། །གང་ཕྱིར་བུ་ལོན་དེ་དང་ཆགས།། དེ་ནི་གསལ་པོར་དྲན་དྲན་ནས། །དངོས་པོ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་ནི། །དཔྱད་པར་བྱ་བ་འདོད་པ་མིན། །དངོས་པོའི་གནས་པའི་ཚད་མ་ནི། །གཞག་བྱ་ཚིག་དོར་གྱིས་མ་ཡིན། །དེས་ན་སྐབས་དང་མི་མཐུན་པའི། །ཐ་སྙད་འདི་ནི་དཔེར་བྱས་ཡིན། །ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་བདེན་པ་གསུམ། །དེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དང་པོས་ངེས་པ་མེད་པས་ན། །གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་དེ་འགྱུར་མིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡི། །ཕྱི་མའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དང་པོས་ངེས་མེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་ན་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་སྔར་བཤད་རིགས་པ་ཡིས། །ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཐུག་མེད་ འགྱུར། །ཚད་མ་དང་ནི་ཚད་མིན་ཉིད། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གནས། །ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རྟོགས་པའི་ངག །སྔར་ནི་རྒྱས་པར་གསལ་བར་བྱས། །ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པས་ཡིད་ཆེས་བའི། །གང་ཟག་མ་ལུས་སྐྱོན་བྲལ་མེད། །སྒྲིབ་པའི་ཕུང་པོ་མ་སྤངས་པ། །ཇི་ལྟར་ཡིད་ཆེས་གང་ཟག་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་དེ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་ཕྱིར། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཚིག་སྲིད་ཡིན། །ཡིད་ཆེས་སྐྱེས་ཀྱང་དེ་ཡི་ནི། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་དེ་སུས་རྟོགས་ནུས། །གང་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་སྨྲས་པའི། །ངག་ནི་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་ནི། །གང་གིས་དབང་འདས་མཐོང་བས་མཐོང༌། །དེ་ལ་ཡང་ནི་ཡིད་ཆེས་པས། །སྨྲས་པའི་ཚིག་གིས་དོགས་པ་མེད། །དེ་ནི་གང་ལའང་མི་ལྟོས་པར། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་རྟོགས་འགྱུར། །གཞན་ནི་ཡིད་ཆེས་ཕྱིར་མི་ཤེས། །དེ་ལས་དོན་རྟོགས་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད་སྨྲ་བས། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངེས་སྐྱེའི་ཕྱིར། །འཇིགས་པ་སྲིད་པ་མི་རུང་བས། །ཅི་ཕྱིར་སྐྱོན་ནི་སེལ་བར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྩལ་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས། །ངག་སུན་འབྱིན་བྱེད་མ་ཡིན་བདེན། །འོན་ཀྱང་ཡོན་ཏན་མ་ངེས་པར། །དེ་ངེས་བྱེད་ནུས་མ་ཡིན་ནོ། །ངག་ལ་མ་བྱས་པ་ཉིད་ནི། །སྔར་ཉིད་བཀག་པར་བྱས་ཟིན་ཏེ། །དེས་ན་བྱེད་པོ་མེད་ན་སྐྱོན། །དེ་དག་རྟེན་མེད་མི་འགྱུར་མིན། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་རིགས་པ་དེ་ལྟར་བཤད། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་མ་ཤེས་པར། །སྐྱོན་མེད་པར་ནི་མཚོན་མི་འགྱུར། །སྐྱོན་མེད་པར་མཚོན་དག་དེ་ནི། །རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད་རིགས་མིན། །ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་ཡི་ཕྱིར། །སྐྱོན་མེད་ཉེ་བར་མཚོན་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དབྱུག་པ་མ་ཤེས་པར། །སྐྱེས་བུ་དབྱུག་པ་ཅན་མཚོན་མིན། །དེས་མཚོན་རང་ལས་ཚད་མ་ནི
Chinese
具德者啊！在量论的场合中，不是所说之义。因为与那个债务有关联，那是清楚地忆念着，对于那个事物，实在是不想进行研究。对于事物的存在的量，不是通过舍弃应安立的词语。因此，这个与场合不相符的词语是被作为例子的。诸神的三个真谛，不是能成立它的原因。因为第一个没有确定性，所以从其他也不会改变。因为那仅仅是后两个词语也是如此。因此，如果第一个没有确定性，那么与其他的有什么差别呢？因此，用先前所说的道理，你的宗派会变成无有边际。量和非量，因此如何能合理存在呢？我们所理解的语言，先前已经广为阐明。你们以欲求而相信的，所有的人都不是没有缺点的。没有舍弃遮蔽的蕴，如何能成为可信之人呢？因为他有缺点，所以可能有其他的说法。即使产生了信任，谁能理解他的功德之集合呢？对于以信任而说出的话语，必定是需要领受的。他的功德圆满，是谁以超越感官的见地所见到的呢？对于那也以信任，对于所说之词没有怀疑。那是不依赖于任何事物，自己就能理解意义。其他人因为信任而不了解，因此不能从那理解意义。因为自己说自己是量，自己就能产生确定，因为恐惧是可能不合理的，为什么消除缺点呢？以功德施予的缺点们，不是使语言变得糟糕，这是真实的。然而，在没有确定功德之前，不能确定它。对于没有在语言上做的事情，先前就已经遮止了。因此，如果没有作者，缺点，那些没有依靠不会改变。功德们的量，如何合理，就像那样宣说。在没有了解功德们之前，不能表明没有缺点。表明没有缺点，那不是自己是量，这是不合理的。因为完全不了解，所以不能近似地表明没有缺点。因为如果不了解木杖，就不能表明具有木杖的人。因此表明自己是量
English
O Possessor of Qualities! In the context of epistemology, it is not the object to be expressed. Because it is connected with that debt, it is clearly remembered, and one does not wish to investigate that thing thoroughly. The valid cognition of the existence of a thing is not by abandoning the words to be established. Therefore, this term that is inconsistent with the context is used as an example. The three truths of the gods are not the cause that establishes it. Because the first is not definite, it will not change from others either. Because those very two later words are also like that. Therefore, if the first is indefinite, what is the difference from others? Therefore, by the reasoning stated earlier, your position will become limitless. Valid cognition and non-valid cognition, therefore, how can they reasonably exist? The words that we understand have been extensively clarified before. All the people whom you believe in with desire are not without flaws. How can someone who has not abandoned the aggregates of obscurations become a reliable person? Because he has flaws, there may be other statements. Even if trust arises, who can understand that collection of virtues? The words spoken with trust must be accepted. Who has seen the perfection of his virtues with a vision that transcends the senses? For that too, with trust, there is no doubt about the words spoken. That does not depend on anything, and one can understand the meaning by oneself. Others do not understand because of trust, therefore, they cannot understand the meaning from that. Because one says that oneself is valid cognition, one can generate certainty oneself, because fear is possible and unreasonable, why eliminate faults? The faults bestowed by virtues do not make language bad, that is true. However, without determining the virtues, one cannot determine it. What has not been done to language has already been prevented before. Therefore, if there is no agent, the faults, those without support will not change. The valid cognition of the virtues, how is it reasonable, like that it is declared. Without understanding the virtues, one cannot indicate that there are no faults. To indicate that there are no faults, that is not that oneself is valid cognition, that is unreasonable. Because one does not fully understand, one cannot approximately indicate that there are no faults. Because if one does not understand the stick, one cannot indicate the person with the stick. Therefore, indicating that oneself is valid cognition
Tibetan
། །ཞེས་བྱ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ། །དངོས་མེད་ཚད་མས་སྐྱོན་མེད་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་ངེས་བདག་ཉིད་ཅན། །ངག་གི་མཚན་ཉིད་རིགས་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་ལས་ཚད་མར་གནས། །དེ་དག་ཡོད་ན་མིའི་སྐྱོན་གྱི། །ཡུལ་ཅན་ཤེས་སྐྱེ་མི་འགྱུར་མིན། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་མ་ཤེས་པར། །སྐྱོན་མེད་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འདོད། །ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་བརྩེ་མེད་སྐྱོན། །བརྩེ་དང་ ཤེས་རབ་སོགས་ཀྱིས་གནོད། །བརྩེ་སོགས་ངེས་པར་མ་བྱས་པར། །དེ་དག་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད། །ཡོན་ཏན་ཤེས་འགྱུར་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །དེ་ཚེ་བྱ་བཅས་འཇུག་མིན་ན། །སྐྱོན་མེད་ལ་ནི་ཡོད་པ་ཙམ། །ཕན་འདོགས་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་དང༌། །དེ་བཞིན་ཕྱིན་ལོག་བློ་མེད་འགྱུར། །ཡིད་ཆེས་འདོད་པ་ཡོད་པ་ན། །སྐྱོན་རྣམས་ཡོད་དམ་མེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་འདིར་ནི་འགའ་ཞིག་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་ན། །ཇི་སྲིད་ཡོན་ཏན་ཚོགས་རྟེན་ཤེས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་མ་བྱས་དང༌། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་མེད་མ་ཤེས་ན། །ཇི་ལྟར་རང་ལས་ཚད་ཉིད་མེད། །དེ་བཞིན་སྨྲ་པོ་དེ་ལ་ནི། །ལོག་པའི་བློ་ནི་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །སྐྱོན་མེད་པར་ནི་མ་ཤེས་ཕྱིར། །ཚད་མ་གཉིས་པོ་མེད་པ་རུ། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་གིས་ཚད་མ་ཉིད་ངེས་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཚད་མིན་གཉིས་མེད་པར། །མ་རྟོགས་ན་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱིས། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པས་ན། །སྔར་བཞིན་ལོག་པའི་བློ་མི་འབྱུང༌། །དེའི་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཅི། །ཡང་ན་ཚད་མ་མིན་ཏེ་ཡིན། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྐྱོན་མེད་དང་ནི་ཚད་མིན་མེད། །ཡོན་ཏན་ཡོང་དང་གསུམ་ལ་ནའང༌། །དེས་ན་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་མིན། །དེ་ལྟར་དེ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ། །ཇི་བཞིན་དོན་ནི་ངེས་པ་ཡིས། །ཡན་ལག་ཚད་མིན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཚད་མ་ཡིན་ན་གཞན་ལས་ནི། །དེ་ཡིས་ཚད་མ་ཉིད་ངེས་ཐོབ། །རྟོག་པ་དེ་ཡི་ཚད་མ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གནོད་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཅི། །འོན་ཏེ་མིན་ཞེས་སླར་ཡང་འདིར། །སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཇུག་འགྱུར། །ཚད་མ་ཡིན་ན་གཞན་ལས་ནི། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཇི་བཞིན་དོན་ཤེས་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །ཚད་མ་ཡིན་པ་གང་ལས་འགྱུར། །འདི་ལ་ཡང་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །གང་གིས་རྟོགས་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ། །གནོད་ཅན་ཤེས་མེད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེས་ན་ཐུག་པ་མེད་ཐལ་འགྱུར། །དེ་ཕྱི
Chinese
如是之说，彼此相违背。 若以无实之量，则无过失。 是为正量，自性决定。 语言之相，即是种类。 因此，依于他者而安住于正量。 若有彼等，则人之过失。 有境之识生起，不会改变。 若未了知功德等。 如何能确定无过失？ 嗔恨、愚痴、无悲是过失。 以慈悲和智慧等损害。 若未确定慈悲等。 如何能认为无彼等？ 以了知功德之变化。 彼时若非具有行为之进入。 则仅有无过失。 应知能作饶益。 若如是，则成怀疑。 如是颠倒，无智亦然。 若有信任和欲望。 则过失是有还是没有？ 因此，于此对某些。 若有怀疑和颠倒。 如是了知功德之聚所依。 则未曾了悟。 或者未了知无过失。 如何从自身而非正量？ 如是，对于说话者。 不会生起邪见。 因未了知无过失之故。 二量皆无。 如何能证悟？ 以何能决定是正量？ 或者无二非量。 纵未证悟，然以自身。 若证悟是正量。 则如前，不生邪见。 彼之语是正量耶？ 抑或非正量耶？ 因已确定是正量之故。 于一切皆成正量。 无过失，亦无非量。 于功德圆满等三者。 因此，必须无疑地。 承诺必定证悟。 彼亦是正量耶？非耶？ 如是亦应观察。 以如实之义而确定。 支分如何成非量？ 若是正量，则从他者。 彼能获得正量之决定。 彼之分别正量性。 如何能证悟？ 若云因无害识。 彼亦是正量耶？ 或者说非，再次于此。 一切过失皆将进入。 若是正量，则从他者。 彼即成正量。 如实了知义之因。 从何而成正量？ 于此亦应。 以何证悟是正量，应作观察。 若云因无害识。 则成无穷尽之过失。 是故
English
Such statements contradict each other. If faultlessness is based on non-veridical valid cognition, then it is a valid cognition, self-determined. The characteristic of speech is its type. Therefore, it abides as a valid cognition dependent on others. If those exist, then the object-possessing consciousness of human faults will not arise or change. Without knowing the qualities, how can one ascertain faultlessness? Anger, delusion, and lack of compassion are faults. They are harmed by compassion and wisdom. Without ascertaining compassion, how can one assume their absence? By the very fact of knowing the change of qualities, if there is no engagement with action at that time, then only the existence of faultlessness should be known as beneficial. If so, there will be doubt and likewise, reversal and lack of intelligence. If there is trust and desire, will the faults be present or absent? Therefore, here for some, if there is doubt and reversal, as long as one knows the basis of the collection of qualities, that is not realized. Or if one does not know faultlessness, how can there be no validity from oneself? Likewise, for that speaker, erroneous thoughts will not arise. Because one does not know faultlessness, both valid cognitions are absent. How can one realize it? By what will one ascertain validity? Or without the two non-valid cognitions, even if one does not realize, by oneself, if one realizes validity, then as before, erroneous thoughts will not arise. Is that statement a valid cognition? Or is it not a valid cognition? Because it is ascertained as a valid cognition, it becomes a valid cognition for all. There is no faultlessness, and no non-valid cognition. Even for the three, such as the perfection of qualities, therefore, one must undoubtedly commit to certain realization. Is that also a valid cognition or not? Likewise, that too should be examined. By the ascertainment of the meaning as it is, how can the limbs become non-valid cognition? If it is a valid cognition, then from others, by that, one obtains the certainty of validity. How is the validity of that cognition to be realized? If it is said because there is no knowledge of harm, is that also a valid cognition? Or if one says it is not, then again here, all faults will enter. If it is a valid cognition, then from others, that becomes a valid cognition. From what does it become a valid cognition as the very cause of knowing the meaning as it is? Here also, the validity should be examined as to by what it is realized. If it is said because there is no knowledge of harm, then there will be an infinite fallacy. Therefore,