Tibetan
གས་པ་ཡིན། །དེ་ཙམ་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། །བསྲེ་བའི་ཤེས་པས་ངེས་པར་འགྱུར། །དེས་ན་དེ་ཡི་ཚད་མ་ཉིད། །རང་ལས་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཕྱིས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ཐོབ་པ་ཡི། །ཤེས་པ་ལ་ནི་ལྟོས་པ་མིན། །འབྲས་བུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི། །ཚད་མའི་ངོ་བོ་ངེས་བྱས་པ། །རྒྱུ་འདིས་དང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང༌། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན། །དང་པོའི་དངོས་མེད་ཡུལ་ཅན་ན། །དངོས་པོ་མི་སླུའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གཉིས་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་མི་སྲིད་ཕྱིར། །ཨ་ཤོ་ཀ་ཡི་མེ་ཏོག་ཚོགས། །མེ་ཡི་ངོ་བོར་ངེས་བྱས་ཀྱང། །སྲེག་དང་བཙོ་བར་སྣང་བ་ཅན། །ཤེས་པ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །སྐྱེས་ན་མེ་ལ་རིགས་མཐུན་པར། །དེ་ནི་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །མེ་ནི་བྱ་བ་བཙོ་སྲེག་གི །རྒྱུ་ཙམ་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཕྱིར། །དེས་ན་དོན་བྱེད་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་ཇི་སྲིད་མི་སྐྱེ་བར། །དེ་སྲིད་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །དང་པོ་ཚད་མིན་དོགས་པ་སྐྱེ། །རྗེས་ཐོགས་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་དང༌། །འདྲ་བ་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་ནི། །བློ་ཡི་མི་གསལ་ཉིད་ལ་སོགས། །འདིར་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི། །སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་དེ་ཡོད་མིན། །དངོས་སུ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པའི། །འབྲས་བུ་སོ་སོར་རིག་པའི་ཕྱིར། །འཁྲུལ་མེད་ཡུལ་ནི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །མི་མཐུན་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མ་མྱོང་ཡང༌། །དང་པོའི་ཤེས་ལ་གོམས་ཅན་འཇུག །མི་མཐུན་འཇུག་པ་མེད་ན་ཡང༌། །རིགས་མི་མཐུན་དོགས་རྟོགས་པ་ཡིས།། འབྲས་བུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི། །མེད་ན་ཚད་མ་ངེས་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང༌། །ངེས་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མིན། །ཕྱིས་དོན་བྱེད་ཤེས་འགའ་ཞིག་གིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེས་ན་དང་པོའི་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ནི་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས། །མི་སླུ་བ་ ཡང་མི་སླུ་བ། །དེ་བཞིན་བཙལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་ལས་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན། །དང་པོའི་རང་ལས་ཚད་དངོས་ལ། །ཞེ་སྡང་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི། །ཚད་ཉིད་ངེས་བྱས་མ་ཡིན་ནམ། །འདོད་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ཕྱིར།། དེ་ལས་རྟོག་ལྡན་ཇི་ལྟར་འཇུག །སྨྲས་པ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་དེ། །ཐེ་ཚོམ་ལས་ནི་འཇུག་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ནི། །རྟོག་ལྡན་ངོ་བོ་ཉམས་མི་འགྱུར། །གང་གིས་ཚད་མ་ལ་ཐེ་ཚོམ། །ཡོད་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་འཇུག་ན། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ངེས་པའི། །ཐབ
Chinese
已经结束了。仅仅是从那儿产生的，通过混合的知识才能确定。因此，那才是它的量，因为是从自身确定的缘故。对于后来的获得作用的知识，是不依赖的。显现果的知识，已经确定了量的自性，以此因，最初的知识，也确定为量。最初的无实有境，具有事物不欺骗的特征。第二个不会进入，因为它的因是不可能的缘故。纵然阿输迦花（梵文，Ashoka，梵文罗马拟音，阿输迦，无忧花）的集合，已经确定为火的自性，具有焚烧和煮沸的显现，知识也永远不会产生。如果产生，与火同类，那也不会变成灰烬，因为火是作为煮沸焚烧的作用的，仅仅是具有因的特征的缘故。因此，只要显现作用的知识没有产生，那么，由于迷惑的因，就会产生最初不是量的怀疑。后来没有见到果，以及见到相似性，以及心的不清晰等等，这些是这里的迷惑之因。显现果的知识，如果已经产生，那就不存在了，因为是直接与事物相连的，分别了知果的缘故。因为了悟了无错乱的境，所以会了悟为不相同。纵然没有经历过它的果，也会进入对最初的知识有习惯者。纵然没有不相同的进入，也会通过对种类不相同的怀疑的了悟，如果显现果的知识不存在，就不会确定为量。纵然那有量的自性，也不能够确定。后来通过某些作用的知识，才能了悟它。因此，最初的知识，依赖于那不欺骗。不欺骗也是不欺骗，不应该那样寻找，因为没有迷惑的因的缘故。从自身来说，那就是量。对于最初的从自身来说的真实量，因为存在嗔恨迷惑的缘故，对于那个识，难道不是已经确定为量了吗？因为没有了悟所希望的意义的缘故，从那儿如何进入有分别者呢？回答说，具有分别者，是从怀疑而进入的。即使是那样，对于那，具有分别的自性也不会丧失。无论以什么对量产生怀疑，纵然有怀疑而进入，那也是确定为量的方
English
It is finished. Only from that which arises, it is determined by the knowledge of mixing. Therefore, that is its valid cognition, because it is determined from itself. It does not depend on the subsequent knowledge that obtains the function. The knowledge that manifests the result has determined the nature of valid cognition. By this cause, the initial knowledge is also determined as valid cognition. The initial objectless realm possesses the characteristic of not deceiving things. The second will not enter, because its cause is impossible. Even if the collection of Ashoka flowers (Sanskrit, Ashoka, Romanized Sanskrit, Ashoka, sorrowless flower) has been determined as the nature of fire, with the appearance of burning and boiling, knowledge will never arise. If it arises, being of the same kind as fire, it will not turn into ashes, because fire is merely the cause of the function of boiling and burning, possessing only the characteristic of cause. Therefore, as long as the knowledge that manifests the function does not arise, then, due to the cause of delusion, doubt arises that the initial one is not valid cognition. Later, not seeing the result, and seeing similarity, and the unclearness of the mind, etc., these are the causes of delusion here. The knowledge that manifests the result, if it has arisen, then it does not exist, because it is directly connected with things, separately knowing the result. Because it understands the non-erroneous object, it will understand it as different. Even if one has not experienced its result, one will enter into the habituated one of the initial knowledge. Even if there is no different entry, through the understanding of doubt about different kinds, if the knowledge that manifests the result does not exist, it will not be determined as valid cognition. Even if there is the nature of valid cognition, it cannot be determined. Later, through some functional knowledge, it will be understood. Therefore, the initial knowledge depends on that which does not deceive. Not deceiving is also not deceiving, one should not seek it in that way, because there is no cause of delusion. From itself, that is valid cognition. For the initial true valid cognition from itself, because there is the possibility of hatred and delusion, for that consciousness, has it not been determined as valid cognition? Because the desired meaning has not been understood, how does one enter into the conceptual one from there? It is answered that the one with concepts enters from doubt. Even so, for that, the nature of having concepts will not be lost. Whatever doubts arise about valid cognition, even if one enters with doubt, that is also the means of determining valid cognition.
Tibetan
ས་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་པ་ནི། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་འཇུག་པ་ན། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་དོན་ཐོབ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་དེ་ཡི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར། །གཞན་དུ་མིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡང༌། །འདི་ནི་རྩོད་པ་རིགས་བཅས་མིན། །ཅི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། །གང་ཕྱིར་གཞན་དུ་ངེས་པ་མེད། །ཐབས་མེད་ན་ནི་འགའ་ཞིག་གིས། །ཐབས་ལས་བྱུང་བ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་འཇུག་ཀྱང༌། །རྟོག་པ་དང་མི་ལྡན་ཉིད་མིན། །དོན་བྱེད་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོང་མིན་ནམ། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ཏེ། །དེ་རྒྱུ་དང་པོ་ཅིས་ཚད་མིན། །དེ་མིན་འཁྲུལ་བཅས་གནས་སྐབས་ཀུན། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོའི་མི་སླུ་བ། །གནས་སྐབས་དེ་དག་ལ་ཡོད་མིན། །རང་རིགས་ངོ་བོ་སེམས་དང་ནི། །སེམས་བྱུང་མི་མཐུན་མཚན་ཉིད་ཡོད། །དེ་ཡིས་གནས་སྐབས་གཉིས་བྱེ་བྲག །གསལ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བརྒྱ་ལ་དེ་ཡིས་ཚད་མ་ཉིད། །གཞན་ནས་ངེས་པར་བྱེད་ཡིན་ན། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ཐལ་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ནི་འགལ་མེད་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ནི་གཟུང་བྱའི་དངོས་ལྟོས་ནས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་དེ་ནི་བརྗོད། །གཞན་ལས་དེ་ནི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས། །ལྟོས་པ་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་སོགས་ཡིན། །ཚད་མ་ཉིད་དང་གཞལ་བྱ་ཉིད། །རྣམ་པར་གཞག་པ་འགལ་བ་མིན། །དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་ཤེས་པ་ལས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་ན། །ཐུག་མེད་མ་ཡིན་གཞན་ལ་ནི། །འདོད་པ་ལྡོག་ཕྱིར་ཞེས་བྱར་གནས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྐྱེད་པ་ནའང༌། །ཇི་སྲིད་རྒྱུ་ཡི་དག་པ་ཉིད། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་ན། །དེ་སྲིད་དོན་ནི་ངེས་གཟུང་མིན། །འདིར་ཡང་བློ་བཟངས་སྨྲ་བ་སྟེ། །ཐུག་མེད་མ་ཡིན་གང་གིས་ན། །ལྟོས་མེད་མི་སླུའི་ཤེས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འབྲས་བུ་མི་སླུ་བ་མཐོང་བས། །ཡུལ་ནི་ཉེ་བར་གནས་ངེས་ན། །རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དག་པ་ཉིད། །འབད་མི་དགོས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །བསྐལ་པ་ཡི་ནི་ཡུལ་ལ་ཡང༌། །དེ་ལ་བྱུང་བློ་ཚད་མ་ཡིན། །དེས་སྐྱེད་ཉིད་ཕྱིར་དཔེར་ན་ནི། །ཉེར་གནས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དེ་བཞིན། །ཇི་ལྟར་མདུན་གནས་དུང་ལ་ནི། །དཀར་པོ་བསྒྲུབ་པའི་བྱེད་ཐོབ་ནས། །མིག་སེར་གྱིས་བཏབ་དབང་པོ་ལས། །བྱུང་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན་པར་རྟོགས། །དེ་ལ་རྒྱུ་ཡི་དག་པ་ནི། །རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་དེའི་དུས་སུ། །གསེར་ལས་བྱས་པའི་དུང་ལ་ནི། །སེར་པོའི་རྣམ་པའི་བློ་འ
Chinese
于彼处之决定者，若以怀疑而趣入，设若我获得义，如是则彼识，必能定为量。否则非也，如是亦，此非具理之诤论。何故趣入于方便耶？何以外处无决定。若无方便，则某者，不能了知从方便所生。如是虽以怀疑而趣入，然非不具分别。有作用显现之识，于梦中亦有耶？彼非是量，彼因最初何为非量？彼非是，具惑之诸境，彼是外境之因。外境事物之不欺，于彼等境中无有。自类体性之心与，心生有不顺之相。由此二境之差别，能明了了知也。百返由此为量，若从他而决定者，则成所量之过，彼岂非无违耶？彼是就所取事物而观待，彼乃说为是量。从他而了知彼之故，安立为所量之自性。由观待之差别故，如是是因与果等。量性与所量性，安立不相违。如是从有作用之识，由决定为是量故，立名为非无穷，于他，为欲遮遣故。于生起识时，乃至因之清净性，若未由他量所了知，彼时义非决定取。于此亦说具慧者，以何为非无穷耶？从无待不欺之识，能了知彼清净性。见果不欺故，若决定境为近住，则由诸因而，不需勤作而能了知。于劫之境上，于彼所生之智是量。由彼所生之故，譬如近住行境者。如于前方之海螺，获得成立白色之作用后，能知非由黄眼所染之根，所生之识。于彼因之清净性，若能了知，于彼时，于金所作之海螺，生起黄色之想
English
Certainty in that place, if one enters with doubt, if I were to attain the meaning, then that consciousness would surely be determined as valid cognition. Otherwise, it is not so; even like this, this is not a debate with reason. Why engage in means? Because there is no certainty elsewhere. If there are no means, then someone will not understand what arises from means. Thus, even if one enters with doubt, it is not without conceptualization. Does the consciousness that appears to perform a function also occur in dreams? That is not valid cognition; why is that initial cause not valid cognition? That is not it; all states with delusion are the cause of external objects. The non-deception of external objects is not present in those states. The nature of one's own kind, mind, and mental factors have dissimilar characteristics. By this, the difference between the two states becomes clearly understood. If validity is determined by this a hundred times from another source, then it becomes the fallacy of being the object to be measured. Is that not without contradiction? That is spoken of as valid cognition in relation to the object to be apprehended. Because it is understood from another, it is established as the nature of the object to be measured. It is like that due to the distinction of dependence, such as cause and effect, etc. The establishment of validity and the nature of the object to be measured is not contradictory. Thus, from the consciousness that performs a function, since it is determined as valid cognition, it is established as non-infinite, in order to refute desire for others. Also, when generating consciousness, as long as the purity of the cause is not understood by another valid cognition, then the meaning is not definitely grasped. Here too, the intelligent one speaks: by what is it non-infinite? From the consciousness that is independent and non-deceptive, that purity can be understood. By seeing the non-deceptive result, if the object is determined to be nearby, then the purity of the causes can be understood without effort. Even on the object of an eon, the intelligence that arises there is valid cognition. Because it is generated by that, for example, like those who dwell nearby and have an object of activity. How, when in front of a conch shell, after obtaining the function of establishing whiteness, one understands that it is not the consciousness arising from the sense power affected by yellow eyes. If the purity of the cause is understood there, at that time, the thought of yellowness arises towards the conch shell made of gold.