Tibetan
བྱུང་གང༌། །རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས། །དོན་གྱི་བྱེད་པ་རྫོགས་གྱུར་པའི། །དུང་ལ་དཀར་པོའི་བློ་བཞིན་ནོ། །བཀྲེས་སོགས་ཀྱིས་ནི་ཉེན་སོགས་པའི། །ཚིག་གིས་འདིར་ནི་སྨྲས་མིན་ན། །དེས་ན་བཤད་པ་བྱེད་པ་པོ། །རྨོངས་པས་ཐུག་མེད་འདིར་རྩོད་བྱས། །སྐྱོན་བྱས་རྒྱུ་ཡིས་བསྐྱེད་བྱས་པའི། །དོགས་པས་དང་པོ་ཚད་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་དེ་བཞིན་པའི། །ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འདོད། །དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་ཤེས་པ་ཡིས། །རྒྱུ་ཡི་དག་པ་ངེས་བྱས་ནས། །དོན་བྱེད་མ་བྱས་པའི་ཡུལ་ལ། །འཇུག་པའི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་རིགས་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །ཀུན་ལ་སྤྱིར་བསྟན་ཅན་དུ་གནས། །གནོད་དང་རྒྱུ་སྐྱོན་བཅས་ཉིད་ཀྱི། །ཤེས་བདག་གིས་དེ་བསལ་ཡིན། །གནོད་དང་རྒྱུ་སྐྱོན་བཅས་པ་ཡི། །ཤེས་པ་མེད་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད། །ཐོབ་འགྱུར་དེ་ནི་གཞན་ལས་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་ངེས་དེ་ལྟར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་དེ་མེད་པ་འདི་ནི། །ཁྱེད་ཕྱོགས་དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བའི། །ཚད་མ་གཞན་ཡིན་བདག་གཞུང་ལ། །མི་དམིགས་ཞེས་བྱའི་རྗེས་དཔག་ཡིན། །རིགས་པ་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཚད་མིན་པ་ཡང་རང་ལས་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དེར་ཡང་འདི་འདྲ་བའི། །རིགས་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་ནུས། །དེ་ཕྱིར་རང་ལས་ ཚད་མིན་ཉིད། །ཀུན་ལ་སྤྱིར་བསྟན་ཅན་དུ་གནས། །གནོད་དང་རྒྱུ་སྐྱོན་བཅས་ཉིད་ཀྱི། །ཤེས་པ་མེད་ཕྱིར་དེ་བསྩལ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་དོན་ཤེས་རྒྱུ་ལས་བྱུང༌། །ཡོན་ཏན་ཤེས་བ་དག་གིས་སེལ། །ཚད་མིན་གཞན་ལ་རག་ལས་ན། །ཐུག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར། །དེ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས། །དེ་ཡང་རང་ལས་གནས་པ་མིན། །འདི་ལྟར་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་སྨྲས། །དེ་བཞིན་དངོས་མེད་ལ་ཡང་ནི། །དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་ཚད་གཞན་འདོད། །དེ་ཡང་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་དང་དེ་དེ་ལྟར་འདོད་ན། །དེས་ན་མཐར་ཐུག་རྙེད་མི་འགྱུར། །དེས་ན་གནོད་ཅན་ཤེས་པ་ལ། །ལྟོས་མེད་ཚད་མ་ཉིད་མི་འགྲུབ། །དེ་ཕྱིར་སྔ་མའི་ཤེས་པ་ནི། །འདི་ཡིས་བསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གནོད་མེད་མ་ལྟོས་པར། །གང་ཞིག་ཚད་མ་ཉིད་འདོད་ན། །དང་པོ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ལ། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་སྡང་བ་ཡིན། །མ་ལྟོས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་འདི། །གལ་ཏེ་གནོད་ཅན་ཤེས་པ་འདིས། །སྔ་མའི་ཤེས་པ་སེལ་བྱེད་ན། །དེ་ལས་གང་གིས་དོགས་པར་འགྱུར། །ལྟོས་མེད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །འདི་ནི་གནོད་པ་ཅན་དོགས་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་དེ་འགལ་ངེས་བྱས་ན། །དོགས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཕྱོགས་ལའང༌། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པ་སྐྱེ། །གནོད་པ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིས། །འབད་པ་ཅི་ཕྱིར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རང་ཉིད་གང་ལ་ཡང༌། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མད། །འབད་པ་མེད་པར་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། །དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན། །དེས་ན་རྟོགས་བྱེད་ཤེས་པ་གསུམ། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ལས་དེ་ནི་ངེས་བྱས་པས། །གཅིག་གི་ཡང་ནི་གོ་སྐབས་མེད། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པ་ལ་ཡང༌། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་དོགས་སྐྱེ་ན། །གང་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པ་དང༌། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མི་དམིགས་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཤེས་གསུམ་ལ། །ཅི་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་མགུ་བར་བྱེད། །གནོད་པ་མ་མཐོང་ན་ཡང་ནི། །འདིར་ནི་སྔ་མ་བཞིན་གནོད་དོགས། །ཇི་སྲིད་འབྲས་བུའི་མི་སླུ་མེད། ། དེ་སྲིད་གནོད་པའི་དོགས་པ་ནི། །གང་ཕྱིར་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་གསུམ་ངེས་དོན་མེད། །དེས་ན་གནོད་མ་སྐྱེས་པས་ཀྱང༌། །སླར་ཡང་གནོད་པར་དོགས་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ནི། །ནམ་ཡང་ཚིག་དོར་གྱིས་གནས་མིན། །ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་ནི། །དུང་ལ་སེར་པོར་སྣང་ཤེས་པ། །གནོད་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། །ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་སྐྱེས། །གང་ཕྱིར་ཚད་མར་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར། །ཡང་ན་རྒྱུ་མཚན་གཞན་གྱིས་ནི། །གནོད་པ་ཅན་དུ་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེས་ན་དོགས་པ་ལྡོག་མི་འགྱུར། །དེས་ན་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ། །དོགས་པ་འདི་ཡིན་རྨོངས་པས་མིན། །དག་པ་མི་སླུ་མཐོང་བས་ན། །བློ་བཟང་དོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལ། །ཐེ་ཚོམ་བདག་ཉིད་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ངག་དང་མི་སླུ་བ་མཐོང་བས། །དེ་བློ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན། །འདིར་ཡང་རྨོངས་པ་འགའ་ཞིག་གང། །སླར་ཡང་དོགས་པར་བྱེད་པ་ན། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱབ་འཇུག་གིས། །ཐེ་ཚོམ་བདག་ཉིད་ལ་སྨང་བྱས། །ཡུལ་དུས་མི་ཡི་གནས་སྐབས་ཀྱི། །དབྱེ་བ་ལ་ནི་ལྟོས་ནས་སུ། །ཚད་མ་ཉིད་ངེས་རྟོགས་ན་ཡང༌། །གསལ་བར་གཞན་ལས་ཚད་ཉིད་ངེས། །འདི་ལྟར་ཡུལ་དང་དུས་སོགས་ལའང༌། །ཚད་མ་གཞན་ལས་གནོད་པ་ནི། །མེད་པར་ངེས་ཕྱིར་སྔ་མ་ཡི། །ཤེས་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ནི་ངེས། །བུ་ལོ་ན་ལ་སོགས་ཐ་སྙད་ནི། །ངག་གསུམ་སྦྱོར་ལྡན་གང་དེ་ནི། །དེ་འདྲའི་ཚིག་དོར་བདག་
Chinese
何者生？ 为生起清净之因故， 彼定是量。 事物之作用圆满故， 如于海螺起白色之想。 饥饿等所逼迫等之， 语于此处未曾说， 故说者， 愚昧无尽于此争论。 以过失所生之因所生之， 怀疑故，最初为量之， 了知不生，如是之， 识许为特殊。 如是，以事物作用之识， 确定因之清净后， 于未作事物作用之境上， 不应说趣入之过失。 若从自性为量， 于一切处皆有普遍显示。 具足损害与因之过失之， 识，由我等遣除。 具足损害与因之过失之， 识无故，为量。 获得，彼从他者， 量之确定如是转。 如此，彼无者此， 汝方称为无事物之， 量是他者，于我宗， 是不现行之比量。 此理唯一。 非量亦从自性。 何故于彼亦如是之， 此理能说。 是故从自性， 非量之性。 于一切处皆有普遍显示。 具足损害与因之过失之， 识无故，彼被遣除。 如是，了知之自性之， 心识，获得为量之性。 如是了知事物从因生， 功德识由诸过失遣除。 非量依赖他者， 则成无穷。 彼依赖于量， 彼亦非住于自性。 如此，无有损害之故， 汝说为量之性。 如是，于无事物亦， 许无事物名为他量。 彼亦无有损害之故， 许为量之性。 彼与彼如是许， 则不能得究竟。 故于具损害之识， 不待他者，量之性不成立。 是故，前者之识， 不由此所遣除。 然无损害不待他者， 若有许为量之性， 于最初如是转者， 以何理由而嗔恨？ 以不待他者为量之性故， 此具损害之识。 若此具损害之识， 遣除前者之识。
English
What arises? Because it generates from a pure cause, That is definitely a valid cognition. Because the function of the object is perfected, Like the thought of whiteness on a conch shell. If words of distress, such as hunger, are not spoken here, Then the speaker, Foolishly argues endlessly here. Because of the doubt caused by the cause that produced the fault, Initially, it does not become understood as valid cognition, Such a consciousness is considered special. Thus, with the consciousness that performs the function of the object, Having ascertained the purity of the cause, It is not reasonable to speak of the fault of engaging in an object that has not performed a function. If validity arises from itself, It exists with a universal manifestation in all things. The consciousness that possesses harm and causal defects, Is eliminated by us. Because there is no consciousness that possesses harm and causal defects, Validity is attained. That which is obtained from others, The determination of validity changes in that way. Thus, this absence of that, Your side calls the absence of things, Is another valid cognition, in our system, It is the inference called non-apprehension. This reasoning alone is sufficient. Non-validity also arises from itself. Because there also, This kind of reasoning can be stated. Therefore, from itself, The nature of non-validity. Exists with a universal manifestation in all things. Because there is no consciousness that possesses harm and causal defects, That is eliminated. Thus, the mind that is the nature of understanding, Obtains the nature of validity. How does the knowledge of objects arise from causes? The knowledge of qualities eliminates faults. If non-validity depends on others, It will only become endless. That depends on validity, And that does not abide in itself. Thus, because there is no harm, You say it is the nature of validity. Likewise, for non-things also, Another valid cognition called non-things is asserted. That also, because there is no harm, Is asserted to be the nature of validity. If that and that are asserted in that way, Then the ultimate will not be found. Therefore, for consciousness with harm, Independent validity is not established. Therefore, the previous consciousness, Will not be eliminated by this. However, if one asserts validity without harm and without dependence, Why is there hatred for the one who changes in that way initially? Because it is validity without dependence, This consciousness with harm. If this consciousness with harm, Eliminates the previous consciousness.
Chinese
如果这样，从那之中又会怀疑什么呢？因为是无待的量，所以这会怀疑是有损害的。因为已经确定了那相违，所以不会产生怀疑。从自身是量的那方面来说，也是由自身而产生确定。用以成立有损害，为何要努力呢？像这样，对于任何自身，首先确定是量。不努力也自然而然地，对于它没有损害。因此，能了知的知识有三种，为何要说这个呢？因为从那之中已经确定了那个，所以连一个机会也没有。如果对于未见，也以犹豫而产生怀疑，因为没有损害，没有则不生，是未见。如果这样，对于三种知识，你为何感到满足呢？即使没有见到损害，在这里也如先前一样怀疑损害。只要没有不欺骗的果， 那么对于损害的怀疑，为何不会退转呢？因此，三种知识没有确定的意义。因此，即使没有产生损害，仍然怀疑有损害。因为事物的真相，无论何时都不会以言词而存在。只要活着的期间，对于海螺显现黄色的知识，远离了损害的知识，只要活着的期间产生。为何不会产生为量呢？因为没有完全清净的因。或者因为其他的原因，不会产生为有损害，因此不会退转怀疑。因此，这个具有理由的怀疑不是愚痴。因为见到清净不欺骗，所以贤善之人不会有怀疑。那对于一切名言，不会产生犹豫的自性。因为见到语言和不欺骗，所以那个智慧没有犹豫。在这里也有一些愚痴之人，再次产生怀疑，依靠于此，遍入者对犹豫的自性作了诽谤。依靠处所、时间、人的状态的差别，即使确定了是量，从其他方面清楚地确定是量。像这样，对于处所和时间等，也从其他的量确定没有损害，因此对于先前的知识确定是量。儿子、年龄等名言，凡是具有三种语言的结合，就是那样言词的自性。
English
If so, what would be doubted from that? Because it is an independent valid cognition, this would doubt that there is harm. Because that contradiction has been determined, doubt will not arise. From the aspect of oneself being a valid cognition, certainty also arises from oneself. Why make an effort to establish that there is harm? Like this, for any self, first determine that it is a valid cognition. Without effort, it is naturally the case that there is no harm to it. Therefore, there are three types of knowledge that can be known. Why is this said? Because that has been determined from that, there is not even one opportunity. If doubt arises from hesitation even for the unseen, because there is no harm, if there is no harm, it does not arise, it is unseen. If so, why are you satisfied with the three types of knowledge? Even if harm is not seen, here, like before, there is doubt of harm. As long as there is no non-deceptive result, Then the doubt of harm, why does it not turn back? Therefore, the three types of knowledge have no definite meaning. Therefore, even if harm has not arisen, there is still doubt of harm. Because the truth of things never exists in words. As long as one is alive, the knowledge of the conch appearing yellow is free from the knowledge of harm, and arises as long as one is alive. Why will it not arise as a valid cognition? Because there is no completely pure cause. Or because of other reasons, it will not arise as having harm, therefore doubt will not turn back. Therefore, this doubt with reason is not ignorance. Because seeing purity and non-deception, the wise person will have no doubt. That, for all expressions, will not produce the nature of hesitation. Because seeing language and non-deception, that wisdom has no hesitation. Here, too, there are some ignorant people who again produce doubt. Relying on this, the Pervader slandered the nature of hesitation. Relying on the differences of place, time, and the state of people, even if it is determined to be a valid cognition, it is clearly determined to be a valid cognition from others. Like this, for place and time, etc., it is also determined from other valid cognitions that there is no harm, therefore, for the previous knowledge, it is determined to be a valid cognition. Expressions such as son, age, etc., whatever has the combination of three languages, is the nature of such words.