Tibetan
དཔག་པས་ཚད་མས་འཐད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཞེས་པའོ། །འོ་ན་སྒོམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དངོས་པོ་མིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ལ་དངོས་པོ་གསལ་བར་གྱུར་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བར་འགྱུར། སེམས་སྐད་ཅིག་པ་ཡང་རྩེ་གཅིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཁྱད་པར་ཡང་ཅི་ཞིག་གིས་ཅི་ཡིས་བྱ། །ལུས་ཅན་ཡང་དག་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་གྲོལ་བའོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པས་བསྒོམ་པ་ལས་དངོས་པོ་ཁོ་ནར་འདིར་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྣང་བ་འདི་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཀྱང་གྲུབ་པོ། །མཐོང་བ་ལ་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སེམས་སྐད་ཅིག་པ་ཡིན་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ལས་རྒྱུན་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྩེ་གཅིག་པར་བརྗོད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཁྱད་པར་ཡང་འཐད་པའི་ཕྱིར་གྱི་རྟག་པ་ཉིད་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་ཁྱད་པར་བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །གང་གསུངས་པ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ནི་རྟག་པར་མཁས་རྣམས་སྨྲ། །དེ་ཡི་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །གང་ཡིན་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ། །རྟག་ཕྱིར་གསོ་བྱ་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་མིན་ནུས་པ་ཅི། །ཞེས་སོ། །གང་ལུས་ཅན་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་གནོད་པ་ལས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཅན་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་གྲོལ་བའོ་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལུས་ནི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་མ་རིག་པ་སྟེ། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པའོ་ཞེས་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་གོ་ཞེས་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་དང༌། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བཞེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་རང་བཞིན་བརྫུན་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ཡུལ་ལ་བདེ་བར་སྲེད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་རྟག་པར་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ། །བདེ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡང་བདག་གི་བྱར་འགྱུར་རོ། །འདི་རྣམ་ལ་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་སོ། །དེ་དང་བྲེལ་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ
Chinese
这是说，应当以衡量的方式来理解。如果说禅定是分别念，而分别念又是以非事物为对境的，那么如何能使事物在其中显现呢？分别念又如何能变为无分别念呢？刹那生灭的心又如何能成为专注一境呢？差别又凭借什么，由什么产生呢？说有情从与贪著等分离中解脱出来，这一切都不合理。对此应当说，虽然分别念是以非事物为对境的，但由于它特别执着于事物，因此通过禅定，事物本身才能在此被清除。仅仅分别念不是无分别念，然而从分别念中会产生无分别念。禅修者们也通过亲身体验证实了这种无分别念的显现。说在见地上不合理，这是没有任何问题的。虽然心是刹那生灭的，但由于相似的刹那之间持续相续，所以才被称为专注一境。正因为是刹那生灭，差别才是合理的，如果是恒常不变，那就不合理了，因为恒常不变的事物是不依赖于差别的。如所说： “何者自性不坏灭，智者说彼为常恒， 彼之能力或无能，何者自性而安住， 恒常故不需治疗，彼若灭尽有何用？” 如果说，正因为有情能够从利益和损害中感受到快乐和痛苦，所以说有情从与贪著等分离中解脱出来也是不合理的，这种说法是不合理的。身体不是贪著等的原因，而是因为无明，即认为无常是常，无我是我，痛苦是快乐，不净是净，执着于这四种颠倒的虚假本性。正因为如此，才会贪求在对境中获得快乐。仅仅是把“我”看作是常恒的。想要获得快乐等的原因也会变成“我”的行为。对于这些现象的普遍执着就是贪欲。与此相关联的就是嗔恨等等。
English
This is to say that it should be understood in a way that is acceptable by measurement. If it is said that meditation is conceptual thought, and conceptual thought is also objectified by non-things, then how can things become clear in it? How can conceptual thought also become non-conceptual thought? How can the momentary mind also become one-pointed? What is the difference and by what is it done? If it is said that all those who are liberated from being separated from attachment, etc., are not reasonable, then it should be said that although conceptual thought is objectified by non-things, it is particularly attached to things, so only things will be eliminated here from meditation. Conceptual thought alone is not non-conceptual, but non-conceptual thought arises from conceptual thought. Meditators have also proved this appearance of non-conceptual thought through experience. There is nothing that is said to be unreasonable in seeing. Although the mind is momentary, it is said to be one-pointed because it is constantly held by similar moments. Because it is momentary, the difference is also reasonable, but it is not the same as being constant, because the constant is not something that depends on difference. As it is said: "Whatever is indestructible by nature, the wise say is constant. Whatever is its power or powerlessness, whatever abides by its own nature, Because it is constant, it does not need to be healed, what is the use if it is exhausted?" If it is said that it is unreasonable to say that sentient beings are liberated from being separated from attachment, etc., because sentient beings can feel happiness and suffering from benefit and harm, it is unreasonable. The body is not the cause of attachment, etc., but ignorance, that is, thinking that impermanence is permanent, that selflessness is self, that suffering is happiness, and that impurity is pure, clinging to the false nature of these four inversions. That is why one becomes greedy for happiness in objects. It is only seeing "I" as constant. The cause of wanting to obtain happiness, etc., will also become the action of "I". The universal attachment to these phenomena is desire. And related to this are hatred, etc.