Tibetan
། །དེའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་ཁོ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཡོད་ན་ཡང་གལ་ཏེ་མ་རིག་པ་མེད་ན་ཅི་ཞིག་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་འཚོ་བའི་ལུས་ཡོད་པ་ན་ཡང་མ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་ལས། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གྲོལ་བ་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འབྱུང་བ་ལས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་འབབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་པའོ། །དེའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །མངོན་སུམ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེའི་ཡུལ་རང་ གི་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་ངེས་པའོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་དེས་པ། མདུན་ན་གསལ་བ་བཞིན་པ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཞན་དུ་མ་བརྟེན་པ། འཇུག་པའི་ཡུལ་རིགས་མཐུན་པ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དུ་བ་དང་མེའི་སྤྱི་དག་གི་ཁྱབ་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཁོ་ནའོ། །གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེའི་ཡུལ་ཞེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱི་ཡང་དེའི་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་ཞེན་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བྱ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གོ །མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཏོག་པས་ཞེན་པར་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ཁོ་ནའོ། །སྤྱི་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་གོང་མ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང༌། ཐད་ཀ་བའོ། །དེ་ལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་རིགས་མཐུན་པ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཚོགས་པའི་སྤྱི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལོ། །རིགས་མི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་དུ་མ་རྣམས་ནི་ཐད་ཀ་བའི་སྤྱི་སྟེ། ཁྱབ་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་ར་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའོ། །ཞེན་པར་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བསྒྲུབ་པས། །གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་རྣམས་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། ལས་དང༌། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་དང་འདུ་བ་ཞེས་པའོ། །འདི་རྣམས་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། མི་སྣང་བ་ཡང་ཡུལ་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྣང་དུ་རུང་བ་ལ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་མ་གཏོགས་པར་གཞན་ཆུང་ཟད་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་དོ། །རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པས་གང་གསུངས་པ། ཆ་རྣམས་ཡང་དག་ངེས་གནས་ཉིད། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད། །དེ་དང་ལྡན་པ་ཆ་འགའ་ཞིག །སླར་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ།། །།འོ་ན་འཇལ་བར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མའི་ཞེས་གྲུབ་ན། དེ་ལ་གང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ། འཇལ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལས་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་པ་སྐྱེ་སྟེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དང་སྔོན་པོའི་རྟོགས་པའི་རང་གི་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པས་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མའོ། །སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པས། སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་རང་གི་ཚུལ་ནི་འཇལ་བ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་འབྲས་བུའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དོན་དང་འདྲ་བ་ནི་འདིའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་སོ། །འདི་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་རྟོགས་པས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གི་དོན་དམ་པར་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་མི་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །གང་ཡང་འགའ་ཞིག་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཚད་མ་དང༌། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་སྟེ། མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་སྐད་ཅིག་དང་པོར་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུར་གྱུར་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་པ་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་སྔ་མ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཞིག་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཚད་
Chinese
因此，无明才是贪欲等的根本，而不是身体。即使有身体，如果无明不存在，又怎么会与贪欲等相应呢？因此，即使有存活的身体，但如果远离无明，那么从远离贪著者的解脱中，一切贪著都得以远离，不会有任何过失。这些都安住于完善之中。它的对境是自相。这四种现量的对境，应当理解为自相。所谓自相，就是事物不共的自性，在处所、时间和形态上是确定的。这可以这样解释：比如瓶子等能够容纳水等，在处所、时间和形态上是确定的，如同眼前显现一样，不依赖于无常等其他法，进入的对境与同类和异类相异，这就是自相的含义。那么，如果只有自相才是现量的对境，而不是共相，那么烟和火的共相的周遍性，又该如何被现量所认知呢？这并非过失，因为通过区分不具足者，使其成为特殊，所以自相才是它的唯一对境。通过区分与他者具足者，并非说自相才是它的对境，那么是什么呢？共相也是它的对境。因此，量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的对境有两种：所取和所执。其中，现量的所取是显现的刹那。现量之后产生的执取，就是共相。共相也有两种：上位的自性和直接的。其中，瓶子等显现的同类和异类等，在同一个事物上聚集多个刹那的共相，是成立的现量的对境。异类等多种显现，是直接的共相，是执持周遍性的现量的对境。比量（अनुमान，anumāna，anumāna）的所取是共相，所执是自相。通过成立自相为现量的对境，他人所说的词语……
English
Therefore, ignorance alone is the root of desire and so forth, not the body. Even if there is a body, if ignorance does not exist, how could one be associated with desire and so forth? Therefore, even if there is a living body, but it is separated from ignorance, then from the liberation of those who are free from attachment, all attachments are completely separated, and no fault will occur. All of these abide in perfection. Its object is the own-characteristic. The object of these four types of direct perception should be understood as the own-characteristic. The so-called own-characteristic is the uncommon nature of things, which is definite in place, time, and form. This can be explained as follows: For example, a pot and so on can hold water and so on, and it is definite in place, time, and form, just like appearing in front of the eyes, not relying on other dharmas such as impermanence, and the object of entry is different from similar and dissimilar types, which is the meaning of own-characteristic. Then, if only the own-characteristic is the object of direct perception, and not the universal, then how can the pervasiveness of the universal of smoke and fire be cognized by direct perception? This is not a fault, because by distinguishing the non-possessors, making them special, the own-characteristic is its only object. By distinguishing those who possess others, it is not said that the own-characteristic is its object, then what is it? The universal is also its object. Therefore, there are two types of objects of valid cognition (pramāṇa): what is to be taken and what is to be held. Among them, the object to be taken by direct perception is a single moment of appearance. The holding that arises after direct perception is only the universal. There are also two types of universals: the nature of the higher and the direct. Among them, the similar and dissimilar types of appearances of pots and so on, the universal of multiple moments gathered on one thing, is the object of the establishing direct perception. The multiple appearances of dissimilar types and so on are the direct universal, which is the object of the direct perception that holds pervasiveness. The object to be taken by inference (anumāna) is the universal, and the object to be held is only the own-characteristic. By establishing the own-characteristic as the object of direct perception, the words spoken by others...
Chinese
认为六种事物不是所缘境，即有支分之物、功德、业、总、别和聚合。这些在现量识中显现也不存在，不显现也不是作为所缘境的理由，因为太过分了。因此，对于瓶子等完全可以显现的事物，除了先前和后来的部分之外，没有其他微小的有支分之物可以被明确地指认为一个整体。至尊理自在所说：各部分真实确定存在，它们就这样显现，与它们相关联的一些部分，再次没有分别。同样，对于驳斥功德和业等也应理解。那么，如果作为可量的事物，其自性转变为果，那么成立为能实现它的识是量。那么，其中什么能实现的是量识？量是什么呢？应该说，在这里，从蓝色等事物中产生两种识：蓝色的形象和蓝色认知的自性。其中，由于与非蓝色形象相异，因此蓝色形象的识是量。由于与非蓝色认知相异，因此蓝色认知的自性是量，那才是果。如所说：与事物相似的是此处的量，认知事物是量的果。这仅仅是通过分别念的区分而安立为不同的，但在胜义谛中，根本没有不同。如所说：现量识本身就是量的果。如果也不希望识具有形象，那么，由于没有形象，对于一切境都是相同的，因此，区分并安立境是不成立的。如果有人说，先前的识是量，后来的识是量的果，这是不合理的。因为这样一来，最初一刹那产生的识就不是量，因为不会产生作为果的第二个识。即使产生作为果的第二个识，先前的识也已经在一刹那间消逝了。如何成为认知瓶子等境的量
English
It is said that the six things are not objects of cognition, namely, things with parts, qualities, actions, universals, particulars, and aggregates. These are not present in manifest consciousness, nor is non-appearance a reason for being an object of cognition, because it is too extreme. Therefore, for things like pots that can be fully manifested, there is no other small thing with parts that can be clearly identified as a whole, except for the previous and subsequent parts. As the Supreme Lord of Reason said: The parts are truly and definitely existent, they appear as such, and some parts associated with them are again without distinction. Similarly, the refutation of qualities and actions should also be understood. So, if the nature of what is to be measured is transformed into a result, then it is established that the consciousness that realizes it is valid cognition. Then, what is it that realizes the valid cognition? What is measurement? It should be said that here, from things like blue, two kinds of consciousness arise: the appearance of blue and the self-nature of the cognition of blue. Among them, since it is different from the non-appearance of blue, the consciousness of the appearance of blue is valid cognition. Since it is different from the non-cognition of blue, the self-nature of the cognition of blue is measurement, and that alone is the result. As it is said: What is similar to the object is the valid cognition here, and the cognition of the object is the result of valid cognition. This is only established as different through the distinction of conceptual thought, but in ultimate truth, there is no difference at all. As it is said: Manifest consciousness itself is the result of valid cognition. If one does not wish consciousness to have an appearance, then, since there is no appearance, it is the same for all objects, therefore, distinguishing and establishing objects is not established. If someone says that the previous consciousness is valid cognition and the subsequent consciousness is the result of valid cognition, it is unreasonable. Because in that case, the consciousness that arises in the first moment is not valid cognition, because the second consciousness that becomes the result does not arise. Even if the second consciousness that becomes the result arises, the previous consciousness has already perished in an instant. How can it be the valid cognition of knowing objects such as pots?