Tibetan
་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བའི་བློ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་ལས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི། དོན་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཤེས་ཟིན་པ་ནི་ཤེས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། དབྱུག་པ་མ་བཟུང་བར་དབྱུག་པ་ཅན་འཛིན་པ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མེད་པས་སོ། །གང་མིག་གསུམ་པས་བཤད་པ། མིག་མ་བཟུང་བར་ཡང་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་གཏོགས་ན་ཡང་དོན་ཤེས་ཟིན་པ་འཐད་དོ་ཞེས་པ་དེ་ནི་མི་ལེགས་ཏེ། སྐབས་སུ་མ་བབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་མིག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ལ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེས་པས་རྩོད་པ་ཉམས་པ་མེད་དོ། །གང་ཡང་ཤེས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྷཊྚས་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་པ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་དབང་པོ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་གྲུབ་པོ་ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེའི་བཤད་པ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཤེས་པ་ཟིན་པ་མེད་ན་ནི་བློ་དམིགས་པ་མེད་ལ། །ཤེས་ཟིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ རྟོགས་སོ་ཞེས་སོ། །དེའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ཡང༌། །ཤེས་པ་ནི་ཤེས་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་ལས་སོ་ཞེས་སོ། །ཤེས་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡུལ་གསལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ན་ནི། ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་གསལ་བར་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། བེམས་བོ་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལས་དོན་གཞན་པ་ཉིད་དེའི་རང་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ན་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ལྐོག་གྱུར་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རང་རིག་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བསྙོན་འདེབས་པར་བྱེད་དེ་གསུངས་པ། དམིགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། །དོན་མཐོང་རབ་ཏུ་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རྒྱན་མཛད་པས་ཀྱང་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་ཤེས་དེ་ལྐོག་གྱུར་ན། །ཤེས་པ་ཞེས་ཉིད་དེ་གང་ལས། །ཀློག་ཏུ་གྱུར་དེའི་
Chinese
因为不执著于差别的智慧，不会趋入于需要作差别的对境，这是根据这样的理路而说的。像这样，对境是需要作差别的，而识是差别，已经识知的对境是被识作了差别的。如果识不是以自证的体性来证知的，因此，就像识所差别的对境那样来证知，就像不拿棍子就执持持棍者一样，这是不合道理的。三眼者所说，即使不执持眼睛，也能像用眼睛来了知所要了知的对境那样，即使没有了别识，也能合理地识知对境，这种说法是不好的，因为不合时宜。因为眼睛不是色的差别，那么是什么呢？是眼识。因此，如果了别识不是正确地觉知，怎么能识知色呢？这样，争论就没有平息。还有，为了成立识是隐蔽的，婆吒（Bhaṭṭa）说，就像色等显现，不可能以其他方式成立根一样，识也能成立。同样，他的论述是：如果有些对境没有被识知，那么智慧就没有目标；如果被识知，那么就从比量来证知。他的解释也是：识是依靠已经识知之识的力量。已经识知之识也说是对境显现。这是非常不合理的，如果对境显现与识是各异的，如果是对境的自性，那么显现就是物质的自性，因为对于物质来说，也不可能非常显现。如果对境与对境之外的事物是各异的，那么从它自身来说，不可能非常显现。如果显现由其他显现来显现，那么就会变成无穷无尽。如果显现是识的自性，那么显现本身也会变成隐蔽的。因此，必须毫无疑问地说识是自证。自证也是通过体验来成立的，既然如此，怎么能否认呢？如是说：如果目标不是现量，那么见对境就不可能成立。庄严者也说：如果识是隐蔽的，从何处才能有识的称谓呢？变成隐蔽的
English
Because the wisdom that does not cling to distinctions does not engage in objects that need to be distinguished, this is said according to such reasoning. In this way, the object is what needs to be distinguished, and consciousness is the distinction; the object that has been cognized is what has been distinguished by consciousness. If consciousness is not cognized as being of the nature of self-awareness, then it is cognized as being like the object distinguished by consciousness; just as it is unreasonable to hold a stick-holder without holding the stick. What was said by the three-eyed one, that even without holding the eye, one can understand the object to be known by the eye, just as even without the discriminating consciousness, it is reasonable to know the object, is not good, because it is inappropriate. Because the eye is not a distinction of form, then what is it? It is eye consciousness. Therefore, if the discriminating consciousness is not correctly aware, how can it know form? In this way, the argument has not subsided. Furthermore, in order to establish that consciousness is hidden, Bhaṭṭa said, just as form and so on are manifest, and it is impossible to establish the senses in another way, so too can consciousness be established. Similarly, his statement is: If some objects are not cognized, then wisdom has no object; if they are cognized, then they are cognized from inference. His explanation is also: Consciousness is by the power of what has already been cognized. What has already been cognized is also said to be the manifestation of the object. This is very unreasonable, if the manifestation of the object is different from consciousness, if it is the nature of the object, then the manifestation is the nature of matter, because for matter, it is impossible to be very manifest. If the object is different from the object, then from itself, it is impossible to be very manifest. If manifestation is manifested by another manifestation, then it will become endless. If manifestation is the nature of consciousness, then manifestation itself will become hidden. Therefore, it must be said without a doubt that consciousness is self-aware. Self-awareness is also established through experience, so how can it be denied? It is said: If the object is not directly perceived, then seeing the object cannot be established. The Adornment Maker also said: If consciousness is hidden, from where does the name of consciousness come? Having become hidden
Tibetan
རང་གི་ནི། །ངོ་བོ་སུ་ཡིས་མཚོན་པར་ནུས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རིག་པས་མངོན་སུམ་ཉིད་ན། འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དུང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། །འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གསུངས་པ། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །ཞེས་སོ། །འཁུལ་པ་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་སེ། རང་ཉིད་རང་ཏུ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བའི་ཕྱིར་ལ། །ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ལས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དོ། །གང་གསུངས་པ། །རང་ངོ་བོ་ལ་ཀུན་མ་འཁྲུལ། །གཞན་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞན་དུ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདི་རྣམས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རང་གི་ རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས། རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམ་འབྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་བོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ལུས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །འདི་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཡོད་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་བའོ། །གང་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་ཚད་མས་འཐད་པའི་དོན་ནོ། །བསྒོམ་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་སེམས་ལས་ཡང་དག་པར་བསྐྲུན་པའོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟོག་པ་དང༌། བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་ལམ་གྱི་མིང་ཅན་ནོ། །ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཡོད་པ་དེ་སྐད་ཅིག་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་
Chinese
自己的话，谁能描绘其体性？如是说。那么，如果一切知识的自证是现量，那么，对于“这是瓶子”等等的认知，就会变成没有认知，而对于黄色的海螺等等的认知，就会变成不错误的认知，这怎么可能呢？应该说，分别的知识也只是对自己的体性没有分别而已。这个“这是瓶子”的认知，只是对外境进行认知，而不是对自己的体性进行认知。对此有如下论述：凡是认知声音和意义的知识，就是对声音和意义的分别。自己的体性不是声音和意义，因此，对于自己的体性来说，一切都是现量。如是说。错误也是对自己的体性没有错误，因为自身以自身显现的体性而显现。只是因为没有对境才说是错误。如是说：对于自己的体性，一切都没有错误；对于他者的体性，则颠倒错乱。如是说。因此，由于完全在他者中显现是不成立的。如果这些能够完全显现，那么，就应该承认，由自己的因所生的完全显现的自性，能够使之完全显现。证悟真实义的禅定达到极致所生的瑜伽士的智慧也是现量。瑜伽士就是指禅定和智慧。禅定是指心专注于一境的特性。智慧是指分别一切事物的真如实性。因为具有这种瑜伽，所以称为瑜伽士。凡是瑜伽士的智慧，就是现量。那是怎样的呢？是从证悟真实义的禅定达到极致所生的。真实义是指以量成立的意义。禅定是指反复用心来真实地创造。从证悟真实义的禅定达到极致所生的智慧，是远离分别且不错误的。真实义是指四圣谛，即苦、集、灭、道。要证悟五蕴的自性是刹那性、空性、无我以及痛苦等等的体性，即“凡是存在的都是刹那性的”等等的道理。
English
Whose ability can portray its own essence? So it is said. Then, if the self-awareness of all knowledge is directly perceived, how could it not be the case that the cognition of "this is a pot" and so on becomes without cognition, and the cognition of yellow conch and so on becomes non-erroneous? It should be said that the discriminating knowledge is only without discrimination towards its own nature. This cognition of "this is a pot" only cognizes external objects, but not its own nature. It is said: Whatever knowledge grasps sound and meaning, that is discrimination towards it. One's own essence is not sound and meaning, therefore, everything is directly perceived in relation to it. So it is said. Error is also non-erroneous towards its own nature, because it appears by the very nature of self-clarity. It is said to be error only because there is no object. As it is said: Towards one's own essence, there is no error; towards the essence of others, it is inverted. So it is said. Therefore, it is not established that it is completely clear in others. If these can make it completely clear, then it should be admitted that those born from one's own cause as the nature of complete clarity can make it completely clear. The knowledge of a yogi born from the ultimate perfection of meditating on the true meaning is also directly perceived. Yoga refers to meditative absorption (ting nge 'dzin，梵文：samādhi，梵文天城体：समाधि，梵文罗马拟音：samādhi，汉语字面意思：三摩地) and wisdom. Meditative absorption is characterized by the mind being one-pointed. Wisdom is the discernment of the suchness of all phenomena. Because one possesses this yoga, one is called a yogi. Whatever is the knowledge of a yogi is directly perceived. What is it like? It is born from the ultimate perfection of meditating on the true meaning. The true meaning is the meaning established by valid cognition. Meditation is the repeated and genuine creation from the mind. The knowledge that is born from the ultimate perfection of meditating on the true meaning is free from discrimination and non-erroneous. The true meaning refers to the four noble truths, namely suffering, origin, cessation, and path. One should realize that the nature of the five aggregates is momentary, empty, selfless, and the nature of suffering and so on, that is, following the principle that "whatever exists is momentary" and so on.