Tibetan
དུ་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོས་གང་བརྗོད་པའི་བཟུང་ཟིན་པའི་འཛིན་པ་ཉིད་དང་ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དང༌། རྣམ་འབྱོ་བའི་ཤེས་པ་ཡང་ཉིད་གཉིས་སུ་ཐལ་བ་དང༌། ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་བསལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ཉིད་བསལ་ལོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིད་ཡིན་པས་ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་ན། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཅི་ཞིག་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བ་བསལ་ཏེ། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་སྒྲ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཤེས་པ་ལ་གྲགས་པ་ལ་གྲུབ་ལ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སེམས་རྣམས་ལ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཐ་སྙད་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་འདིའི་སུན་འབྱིན་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཐུང་བར་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ལུང་ལས་གྲགས་པར་ཏེ། འདིའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཆུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། །དགེ་སློང་དག་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། མིག་དང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པ་དེ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་འདྲེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་མེད་དོ་ཞེས་ལུང་རྣམ་པར་དག་ཕ་འདིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དགོས་པའོ། །སེམས་ དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིགས་པའོ། །སེམས་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ལས་གྱུར་བའི་རྣམས་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཏེ། དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པར་བྱེད་པ་སྟེ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཉིད་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་རང་གི་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པར་བསླབ་ཀྱང་གར་མཁན་གྱིས་རང་གི་ཕྲག་པ་ལ་ཞོན་པར་མི་ནུས་ལ། རལ་གྲིའི་སོ་རྣོ་ཡང་བདག་ཉིད་མི་གཅོད་ཅིང། མེའི་ཕུང་པོ་ཤིན་ཏུ་འབར་ཡང་བདག་ཉིད་བསྲེག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་གྲགས་ཏེ། ཤིང་དང་སྐུད་པ་འཛིན་པ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པ་ལ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་དང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་བེམས་པོའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པས་རིག་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། རྣམ་ཤེས་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ལས། །ལོག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བེམས་མིན་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཁོ་ན་འདིའི་རང་རིག་གོ །འདི་ཡི་རང་གི་རིག་པ་ནི། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་དབྱེ་བས་མིན། །གཅིག་པ་ཚད་མེད་རང་བཞིན་ལ། །གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་མི་འཐད་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །རྒྱན་མཛད་པས་ཀྱང་གསུངས་པ། ལས་དང་ བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས། །རྟག་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་མིན། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །བདག་ཉིད་འཇོམས་ཞེས་ངེས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་རེ་ཞིག་དུས་མཉམ་པར་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་གྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཡས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྭ་དག་བཞིན་ནོ། །དུས་ཐ་དད་པར་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་དོན་ཤེས་སོ་ཞེས་པ་འཐད་པར་དགའ
Chinese
如是说。因此，驳斥对方所说的已执著之执著本身，以及盲聋等不存在，和识的转变也成为二体，以及非为立名者本身等。如是，因为第二刹那执著，故驳斥已执著之执著本身。由根识所生的意，若盲人等对色等境无有根之现量，则由彼所生的意将从何而生？因此，无有盲聋等之过失。以等无间缘也驳斥瑜伽士之识成为意之现量，等无间缘之语，成立为安住在自相续之近取识而著名。因此，观待安住在异相续之瑜伽士之识，于各个异生之心中，无有等无间缘之名言。非为立名者本身也不应成为此之破斥，因为仅仅于短时间内生起，故异生难以表示，且未承认为名言之支分故。意之现量是经由教证而著名的，此之决定者并非稍微存在。如世尊所说：诸比丘，二者执持色，即眼与彼及与之相应的意。若尔，显示非为接近名言所需，彼有何必要？若此具杂乱相之意之现量存在，则有何过失与否？此乃是清净之教证所成立，是为必要。心 与一切心所之自性如实应理。心是仅仅执持事物之识，从心所转变的那些是心所，是执持事物差别的自性，具有乐受、苦受、舍受等相。以何者以自性了知心与心所之彼一切自性，即各自的自性，自性的自性现前。
English
Thus it is said. Therefore, refute the opponent's assertion that the already grasped grasping itself, and the absence of the blind and deaf, etc., and the transformation of consciousness also becomes two entities, and the non-existence of the designator itself, etc. Thus, because the second moment grasps, the grasping of what has already been grasped is refuted. Since the mind is born from sense consciousness, if the blind, etc., do not have the direct perception of the senses focused on objects such as form, then from what will the mind born from that arise? Therefore, there is no fault of blindness and deafness, etc. The yogi's consciousness becoming the direct perception of the mind is also refuted by the immediately preceding condition. The term 'immediately preceding condition' is established as being famous for the consciousness that closely takes hold of dwelling in one's own continuum. Therefore, in relation to the yogi's consciousness that dwells in a different continuum, there is no term for the immediately preceding condition in the minds of individual ordinary beings. The non-existence of the designator itself should not be a refutation of this, because it is difficult for individual ordinary beings to express it due to its arising only for a short time, and because it is not accepted as a branch of designation. The direct perception of the mind is famous from the scriptures, and there is not even a slight determiner of this. As the Bhagavan said: O monks, two grasp form: the eye and the mind that is related to it. If so, what is the need to show that it is not needed to approach designation? If this direct perception of the mind with a confused characteristic exists, then what fault is there or not? This is established by the pure teaching, and that is the need. Mind and the nature of all mental factors are truly reasonable. Mind is the consciousness that merely grasps objects, and those that have changed from mind are mental factors, which grasp the nature of the differences of objects, and have characteristics such as pleasure, pain, and equanimity. By what does one know with one's own nature the nature of all those minds and mental factors, that is, one's own nature, the nature of one's own nature is made manifest.
Chinese
正是因为如此，才说自证的现量远离分别且无错乱。对此，有些人说：心和心所生起的自证是不合理的，因为自身与自己的作用相违。即使好好地训练，舞者也不能骑在自己的肩膀上；刀的锋利也不能割断自己；火堆即使燃烧得再旺盛，也不能焚烧自己。同样，心和心所又怎么能认识自己呢？能被认识的和能认识的事物是业和作者的事物，而业和作者在世间也仅仅是不同的，就像拿着木头和绳子一样。对此，应该说：业和作者的事物，并不是指能被认识的和能认识的知识。那么是什么呢？是能被安立的和能安立的事物。例如，灯能照亮自己，同样，知识也仅仅是从自己的因中，脱离了物质事物的特征，从自己的因中生起极为明亮之自性，因此才能被认识而安立。也曾这样说过：识从物质的自性中，产生颠倒的近取因。什么是非物质的自性呢？那就是此处的自证。此处的自证，不是以能作和所作的差别来区分的。在唯一的、无量的自性中，三种体性是不合理的。如此说道。庄严者（指论师）也曾说过：业和作者等等，恒常在胜义中是不存在的。必定要说自己对自己，自己毁灭自己。如此说道。心和心所不是被其他的知识所照亮的，因为这样一来，暂时同时生起的知识照亮其他的心的心所是不合理的，因为没有能利益的和被利益的，就像右边的角和另一边的角一样。也不是被不同时生起的知识所照亮的，因为是刹那性的，所以没有照亮的作用。另外，如果知识不是自证，那么因此在那时说“知道事物了”是不合理的。
English
It is precisely because of this that self-awareness is said to be free from manifest conceptualization and non-erroneous. Some say that self-awareness by mind and mental factors is not reasonable, because it contradicts its own function. Even if well trained, a dancer cannot ride on his own shoulders; the sharpness of a sword cannot cut itself; even if a fire burns very brightly, it cannot burn itself. Similarly, how can mind and mental factors realize themselves? The object to be known and the object that knows are the objects of action and agent. And action and agent are only known as different in the world, like holding wood and rope. Here it should be said that the object of action and agent does not refer to the knowledge that is to be known and that knows. What is it then? It is the object to be established and the object that establishes. For example, just as a lamp illuminates itself, so too, knowledge, from its own cause alone, is free from the characteristics of material objects, and arises from its own cause alone as a nature of great clarity, and is therefore known and established. It is also said that: Consciousness, from the nature of matter, will arise as a reversed proximate cause. What is the non-material nature? That alone is the self-awareness here. The self-awareness here is not distinguished by the difference between action and agent. In the one, immeasurable nature, the three entities are unreasonable. So it is said. The Adornment Maker (the commentator) also said: Action and agent, etc., are not permanent in ultimate truth. It must be said that oneself to oneself, oneself destroys oneself. So it is said. It is not reasonable for mind and mental factors to be illuminated by other knowledge, because it is not reasonable to say that the knowledge that arises simultaneously illuminates the mental factors of other minds, because there is no benefactor and beneficiary, like the right horn and the other horn. Nor is it illuminated by knowledge that arises at different times, because it is momentary and therefore has no illuminating function. Furthermore, if knowledge is not self-aware, then it is unreasonable to be happy to say, "I know things" at that time.