Tibetan
ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །རྟག་པར་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་ཁྱབ་པའི་གྲགས་པ་ཅན་གྱིས་གང་གསུངས་པ། རྟག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་དང་མི་བྱེད་དུས་རྟག་ཏུ། །འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་འགལ། །ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་རྣམས་དང༌། སྐད་ཅིག་པ་ཡིན་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པའང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་མེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་པས་ནི་སྐད་ ཅིག་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་པ་ཡིས་བྱ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་པར་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པར་ནུས། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་ནི་ད་ལྟར་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་གི་མཚམས་སོ་སོར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པས་ན། མངོན་སུམ་འདི་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་ལ་ཁྱབ་པའི་དོན་ཅུང་ཟད་གཟུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ནི་ད་ལྟར་མངོན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ་བའོ། །དྲན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་གལ་ཏེ་དྲན་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ན། ད་ལྟར་བའི་གནས་སྐབས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་འཇུག་པ་འདི་ནི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །བྷཌྜས་གང་སྨྲས་པ། སྔོན་དུ་གཞལ་ཟིན་ཙམ་ལ་ནི། །དེའོ་ཞེས་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་པ་ནི། །ངོ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚེ་ངོ་ཤེས་པ་ནི་དྲན་པ་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་གྱི། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པར་བྱ་བ་ལ་འཛིན་པ་མི་རུང་ཞིང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དྲན་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་དྲན་པ་དང་འཛིན་པ་དག་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གང་གིས་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་དེས་འཛིན་པ་ཡིན་པར་སྐྱོན་པ་མ་ཡིན་པས་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན
Chinese
是说，因为会成为无能的缘故。如果说常恒次第产生果，这也是不合理的，因为是无待的缘故。具有周遍方位的名声者所说的是，常恒是无待的缘故。次第生起与，做与不做时恒常，做相同体性相违。如是说。这说明了我和常恒等，以及是刹那性的瓶子等次第产生果。这与现量不相违，因为现量不能执取非刹那性的缘故。现量刹那性不能看到非刹那性，因为一刹那者不是有为法，是非刹那性，那怎么能被一刹那生起的现量所执取呢？先前和后来的状态现在不明显，因为那也会成为现在发生的缘故，因为会成为生和灭的界限各自显现的缘故。因此，这个现量不能稍微掌握遍及先前和后来的时间的意义。这舍弃了认识是现量本身。使意义成为现量的知识是现量，之前的状态不是现在要显现的，而是要回忆的。回忆的自性也不是现量。如果这样，如果想要回忆，就不会显现现在的状态。那显现的行相怎么是回忆呢？བྷཌྜ（梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）所说的是，仅仅先前衡量过的，就会产生“那是”的回忆。那个就是这个，与认识没有差别。如是说。那时，认识会成为执取回忆的自性，但不仅仅是执取的自性，因为回忆的对境不能执取，能执取的对境也不能回忆的缘故。一个对境有回忆和执取也是不可能的，因为互相矛盾的缘故。不能说以哪个自性是回忆的自性，那个自性就是执取的自性没有过失，因为执
English
It is said that it will become incapable. It is also unreasonable to say that the permanent produces results gradually, because it is independent. What is said by the famous one who pervades the directions is that the permanent is independent. To generate gradually and, to do and not to do always, to do the same nature is contradictory. As it is said. This explains that I and the permanent, etc., and the momentary vase, etc., also produce results gradually. This is not contradictory to direct perception, because direct perception cannot grasp the non-momentary. Momentary direct perception cannot see the non-momentary, because the one moment is not an active phenomenon, it is non-momentary, so how can it be grasped by the direct perception that arises in one moment? The previous and later states are not clear now, because that will also become what is happening now, because it will become the boundaries of birth and death appearing separately. Therefore, this direct perception cannot grasp the meaning that pervades the previous and later times. This abandons the recognition that is direct perception itself. The knowledge that makes meaning direct is direct perception, and the previous state is not what is to be manifested now, but is to be remembered. The nature of memory is also not direct perception. If so, if one wants to remember, the present state will not be manifested. How is that act of manifesting called memory? What was said by བྷཌྜ (梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is that only what has been measured before will give rise to the memory of "that is." That is this, there is no difference from recognition. As it is said. At that time, recognition will become the nature of grasping memory, but not only the nature of grasping, because the object of memory cannot be grasped, and the object that can be grasped cannot be remembered. It is also impossible for one object to have memory and grasping, because they are mutually contradictory. It cannot be said that with which nature is the nature of memory, that nature is the nature of grasping without fault, because grasping
Tibetan
་པའི་ངོ་བོ་གཞན་གྱིས་གཅིག་ལ་དྲན་པ་དང་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཡོད་ན་ཡང་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དྲན་བཞིན་བ་ན་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ཞིག་ངོ་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན། དམིགས་པ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བཅད་པ་སླར་སྐྱེ་བའི་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ བཞིན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པ་འདི་ཡང་ངོ་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའོ། །གཅིག་ཉིད་དང་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་རིག་པ་དག་ཀྱང་འགལ་བའོ། །དེས་ན་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་དང་འགལ་བ་གཅིག་མ་ཡིན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱབ་པོ་ཞེས་པས། ངོ་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་ཁོ་ན་ལ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཉིད་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་དམིགས་པ་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན། རིམ་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གིས་སྐྱེ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་དོགས་པར་བྱ་བ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་བྱེད་པ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ནི་གནས་པའོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པའི་བྱེད་པ་པོ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་འདིའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ལས་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དེ་ནས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི། །ཤིན་ཏུ་བཀྲ་བ་སེམས་ཉིད་ཁོ་ནས་བཀོད། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་ལས་ལས་སྐྱེས་པར་བཤད་པ་ནི། །སེམས་མ་གཏོགས་པར་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་སླར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་འ
Chinese
其他事物的自性，对于一个事物会变成记忆和执持。即使存在，也会变成现量和现量所是。如果只是记忆，那就不是现量，因为与现量不相符。因此，认识的觉悟完全是错觉，因为没有对境的缘故。推理也像这样：如果通过认识所觉悟的事物是事物本身，那就不是同一个对境。例如，对于被砍断后重新生长的草等事物来说，就像蓝色等事物是事物本身一样的觉悟，这也是通过认识所觉悟的，这是以相违遍布为目标的。同一性和非同一性本身是相互矛盾的。因此，以其为对境的自证也相互矛盾。因此，与专注于同一事物相矛盾的，是通过非同一事物的后比量来损害的。对于声音等事物的觉悟来说，遍布是说，认识是通过刹那性的后比量来损害的。对于声音等事物来说，也因为专注于总相本身而不是专注于同一个对境，因为只是对头发等事物的显现进行认识。认识是针对总相的。如果变成“那个头发等事物就是这个”，那么“那个头发等事物就是这个”就不是了。因此，如果认识的觉悟本身是具有同一个对境的，那么由于次第和同时产生是相矛盾的，因此不应该怀疑是相违和不确定的。认识本身也不是能立者，因为无法忍受对它的辨析。因此，“没有常作者”的说法是成立的。如果常作者不是流转的原因，那么它的原因是什么呢？众生的原因是名为善的业。如是所说：众生世间和器世间，极其庄严，都是心本身所布置的。一切有情都说是从业所生的，除了心之外，业也是不存在的。如是说。依靠分别说部的宗义，世尊一切智者再次宣说：虚空和
English
The nature of other things, for one thing, will become memory and holding. Even if it exists, it will become manifest and what is manifest. If it is just memory, then it is not manifest, because it does not conform to the manifest. Therefore, the realization of recognition is completely illusory, because there is no object. The reasoning is also like this: if what is realized through recognition is the thing itself, then it is not the same object. For example, for things like grass that regrows after being cut, the realization that things like blue are the thing itself, this is also realized through recognition, this is aimed at contradictory pervasiveness. Identity and non-identity themselves are mutually contradictory. Therefore, the self-awareness with them as objects is also contradictory. Therefore, what contradicts focusing on the same thing is harmed by the subsequent inference of non-identity. For the realization of sounds and other things, pervasiveness means that recognition is harmed by the subsequent inference of momentariness. For sounds and other things, it is also not the same object because it focuses on the general characteristic itself, because it only recognizes the appearance of hair and other things. Recognition is for the general characteristic. If it becomes "that hair and other things are this", then "that hair and other things are this" is not. Therefore, if the realization of recognition itself has the same object, then since the order and simultaneous arising are contradictory, one should not doubt that it is contradictory and uncertain. Recognition itself is also not the establisher, because it cannot withstand the analysis of it. Therefore, the statement "there is no permanent maker" is established. If the permanent maker is not the cause of wandering, then what is its cause? The cause of sentient beings is karma called virtue. As it is said: The sentient world and the container world, extremely magnificent, are all arranged by the mind itself. All beings are said to be born from karma, and apart from the mind, karma does not exist either. Thus it is said. Relying on the tenets of the Vaibhashika school, the Bhagavan, the all-knowing one, again declared: space and