Tibetan
་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེས་པའོ། །དཔེར་ན་སྤྱི་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་བཞིན་ཡང་སྟེ། དེ་ལྟར་ནི་གང་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ནི་དུ་མ་སྟེ། དཔེར་ན་སྣོད་དུ་མར་སོན་པའི་ཏཱ་ལའི་འབྲས་བུ་བཞིན། སྤྱི་ཡང་དུ་མ་ལ་འཇུག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ཀྱང་དུ་མར་འབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཐལ་བའོ། །ཅི་སྟེ་དུ་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ཅིག །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ཉིད་ཉེ་བར་འགོད་ཅེ་ན། ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་དོན་དུ་ཁྱབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གསུངས་པ། ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ་གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་མེད་ན་གཞན་དགག་ཆེད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དོན་ན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དག་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་འདོད་ཅིག །ཅི་སྟེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་འདོད་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ན། ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་སྨྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་རིགས་པའོ། །མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཡང་རུང་བ་བརྗོད་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། མ་ཚང་བ་སོགས་བརྗོད་སུན་འབྱིན་རྣམས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་འདི་རྣམས་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་གལ་ཏེ་སུན་འབྱིན་པ་ནི་ཡིན་ན། །དེའི་ཚེ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དང་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཅིའི་ནང་དུ་འདུ་ཞེ་ན། གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ཁོ་ནར་ཏེ། དེ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི་རེ་ཞིག་མ་གྲུབ་པའི་ནང་དུ་འདུ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཅན་དུ་བརྗོད་ལ། གང་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་དགོང་པ་དེར་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ལ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ། །གང་གསུངས་པ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ལ་རྟགས་བརྗོད་ཕྱིར། །བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ནུས་པ་མེད་ པ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ནང་དུ་འདུའོ་ཞེས་པ་སྟེ། ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྟགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ནི་མ་ངེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁ་དོན་ལས་འདས་ནས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། །ཆོས་ཅན་གང་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་ན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ། །དཔེར་ན་བདག་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དེ་འདིར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བདག་ཉིད་མ་གྲུབ་ན་འདིའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་འགྲུབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟར་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ངེས་པར་འདི་སྐད་སྨྲ་སྟེ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རྟག་པ་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རྫས་གཞན་པ་ཡོད་དོ། །དེས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་གསོན་ལུས་དེ་ཁོ་ན་བདག་དང་བཅས་པར་བརྗོད་དོ་ཞེའོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། བདག་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་བདག་རྟོགས་པར་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ལས་བྱུང་བ་ང་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིན་པ་ལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ང་ལྗིའོ། །ང་སྦོམ་མོ། །ང་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ང་ཞེས་རྟོགས་པ་སྐྱེའོ། །རྒྱན་མཛད་པས་གང་གསུངས་པ། ངའོ་ཞེས་པའི་ཤེས་གང་དེ་འང༌། །ལུས་དབང་ཆ་ཤས་རིག་བྱེད་པའོ། །ང་ནི་ཕྲ་དང་བདེ་དང་ལྕི། །མཚུངས་པའི་རྟེན་ནི་རིག་བྱེད་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །ལུས་ལས་གཞན་པ་འདི་ལ་དེའི་ཆོས་ཅན་ལྕི་བ་ཉིད་དམ་སྦོམ་པོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་བདག་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་ལུས་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་སེང་གེའི་བརྡ་བཞིན་དུ་བཏགས་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ། འཇུག་པ་འཁྲུལ་བར་ཐར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཅིང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་བྲལ་བའི་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་རྟགས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་
Chinese
即以周遍成立之故。譬如，承认总的包含众多，则会陷入总即是众多。如是，凡是包含众多的，即是众多，譬如盛在众多容器中的棕榈果实。总也包含众多。因此，也会陷入总由此也应成为众多。如果不是想要成为众多，那么就不要承认包含众多。如果这样，如果说“陷入”这个词不能成为成立的量，那么它如何能被恰当地运用呢？就像为了忆念周遍，而陈述周遍的一个方面一样。如是所说：因为陷入和二者相关联，如果一个不存在，则是为了否定另一个。此之义是说，如果能遍和所遍二者相关联，如果不想承认能遍，那么就不要承认所遍。如果想要承认所遍，那么就应该承认能遍。当立论者恰当地陈述了成立的理由时，反驳者就应该驳斥它，这才是合理的。以未成立、相违和不定中的任何一个进行陈述，就是驳斥。如是所说：陈述不完整等等，就是驳斥。如果仅仅是陈述这些就是驳斥，那么无意义、无能力和太过分等等又包含在什么之中呢？这三种都包含在这三者之中。其中，无意义包含在未成立之中，因为论式被说成是对所证之法持有怀疑。凡是陈述无意义之处，就是说论式的特征，即对所证之法持有怀疑，在论式中是不可能的，这就是陈述未成立。如是所说：因为对怀疑者陈述论式，排除不是论式的基础。无能力包含在自性未成立之中，因为能力不是与论式的自性不同的东西，因为会陷入论式不是实有。太过分包含在不定之中，因为超出了所要证明的内容，
English
That is because the pervasion is established. For example, if one admits that the general includes many, then one would fall into the trap of the general being many. Thus, whatever includes many is many, like the fruits of the palm tree that are placed in many containers. The general also includes many. Therefore, it would also follow that the general should also become many. If one does not want to become many, then one should not admit including many. If that is the case, if the word "falling into" cannot become a valid means of establishment, then how can it be properly used? It is like stating one aspect of pervasion in order to remember the pervasion. As it is said: Because falling into and the two are related, if one does not exist, it is to negate the other. The meaning of this is that if the pervader and the pervaded are related, if one does not want to admit the pervader, then one should not admit the pervaded. If one wants to admit the pervaded, then one should admit the pervader. When the proponent properly states the reason for establishment, the opponent should refute it, which is reasonable. Stating any one of the unestablished, contradictory, and uncertain is refutation. As it is said: Stating incomplete etc. is refutation. If merely stating these is refutation, then what do meaningless, powerless, and excessive etc. include? These three are all included in these three. Among them, meaningless is included in the unestablished, because the argument is said to be doubtful about the dharma to be proven. Wherever meaninglessness is stated, it is said that the characteristic of the argument, that is, being doubtful about the dharma to be proven, is impossible in the argument, which is stating the unestablished. As it is said: Because the argument is stated to the doubter, excluding is not the basis of the argument. Powerlessness is included in the unestablished nature, because power is not something different from the nature of the argument, because it would fall into the argument not being real. Excessiveness is included in the uncertain, because it exceeds what is to be proven,
Chinese
是因为与顺同方太过分之故。对于所立宗的补特伽罗，如果想要成立，那么对于这个所立宗，如果正量相违，则成为所依不成，是因的过失。譬如说，自我是周遍一切的，因为在一切处都能现见功德。如果在此处证悟成佛，自我都不成立，更何况说在此处能现见一切功德呢？因此，外道徒们必定会这样说：除了身体等事物之外，存在着一个独立的、恒常的、周遍的“我”，它是行善与作恶的主体，也是承受其果报的主体。即使它周遍一切，但仍然将受用的处所执着为有生命的身体，并称其为具有“我”的身体。但这是不合理的，因为没有正量能够证明“我”的存在。现量无法证悟“我”，因为眼等识的对境必定是色等五境。由意所生的“我”的觉受，也是以身体等为对境，因此会产生“我重”、“我胖”、“我走”等觉受。庄严论师曾说：“凡是称为‘我’的知识，都是身体、根、部分和能作。我是微细、安乐和沉重的，相似的所依是能作之故。”对于这个不同于身体的“我”来说，其法性沉重或肥胖是不存在的。对于周遍且非物质的“我”来说，追随身体的物质以及行走的行为也是不合理的。这就像婆罗门的孩子被赋予了狮子的称号一样，是不合理的，因为会导致对所诠释的内容产生错乱。比量也无法证悟“我”，因为没有果和自性的因。由于它是常恒且隐蔽的，因此与远离处所、时间和相状的“我”相关的任何事物，无论是随行还是相违的自性之果和因的事物都无法成立。因此，果之因是不合理的。在有法上存在本身也是不
English
It is because it is too extreme in the direction of agreement. If one wants to establish something for a subject, then if that subject, which one wants to manifestly establish, is contradicted by valid cognition, then the basis is not established, and it is a fault of the reason. For example, the self is all-pervasive, because virtues are directly perceived everywhere. If the self is not established here in enlightenment, what need is there to say that the very quality of being perceived in all directions is established here? Thus, the non-Buddhists necessarily say this: other than the body and other things, there is a separate substance called "self," which is permanent and pervasive, and which is the agent of virtue and non-virtue, and the enjoyer of its fruits. Although it pervades everything, nevertheless, it refers to the very living body that is fully grasped as the source of enjoyment as being with the self. But that is not reasonable, because there is no valid cognition to prove the self. Manifest cognition does not realize the self, because the objects of the consciousnesses of the eye and so forth are necessarily the five objects of form and so forth. The arising from mind, the realization of "I," is also because the body and so forth are objects. Thus, the realization of "I" arises in the form of "I am heavy," "I am fat," "I am going," and so forth. The Ornament Maker said, "Whatever knowledge is called 'I' is the body, the senses, the parts, and the agent. I am subtle, happy, and heavy, because the similar basis is the agent." For this other than the body, its nature of being heavy or fat does not exist. For the pervasive, non-material self, following the substance of the body and the action of going is also not reasonable. This is not reasonable to be designated like a lion's name for a Brahmin boy, because it leads to confusion in the meaning. Inference is also not realized, because there is no reason of effect and nature. Because it is permanent and hidden, therefore, with the self that is separated from place, time, and aspect, even something that goes along with it or is the nature of reversing, the objects of the effect and cause are not established. Therefore, the sign of the effect is not reasonable. Existing on the subject itself is also not