Tibetan
་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེའི་ཡུལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སྣང་བ་ལ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཅི་རིགས་ནི་སྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་འདིའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གསུངས་པ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་མིན་པ་ལས། །ལོག་པའི་དངོས་ཙམ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་དང༌། །དབྱེ་བ་རབ་ཏུ་མི་གནས་ཕྱིར། །སྤྱི་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་འཛིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར། བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །གང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཟུང་བའོ། །གང་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་ཡུལ་ནི་དོན་མེད་པའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ནི་གཟུང་བའོ། །རྒྱུན་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལོ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེན་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་མི་བྱའོ། །ངེས་པ་ནི་འདི་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྒྲུབ་པ་དག་ལ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡང་འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་སེམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་སེམས་པ་ལ་དབང་པོ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་ཡུལ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་འདིའི་སྤྱོད་ཡུལ་གཞན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་པས་དེ་བཞིན
Chinese
是随后的推论的境。对于随后的推论，显现执着于成为有意义的事物，因为只有自己的特征才是做有意义的事物，而不是与烧、煮等任何事物相关联，因为只看到自己的特征与此相关联。其他则不一定是这样。此外，由于以确定的自性进行随后的推论作为所取境，因此，除了自己的特征之外，这不是此处的境。又说：非彼之体性，为成颠倒物，差别不极故，总说为标境。如是说。那么，随后的推论执着于无意义的事物，那如何成为自己的特征作为境？确实如此。然而，认知的境有两种：所取和应得。任何显现的认知生起，那是所取。执着于任何事物，那是应得。其中，随后的推论的所取境是无意义的。自性的本体是应得。显现的一刹那是所取。相续是应得的境。如果说，它永远不会执着于无分别的相续，即使如此，也会产生执着的分别，即产生信任。不产生确定的显现，因为它本身不是进入的方式，所以不称为量。确定性本身是为了获得和舍弃快乐和痛苦，所以才会进入。随后的推论的此处，应得的境不是心的他者，因为它的应得境心识不起作用。如果获得者是量，那么能够获得本身就应该是境，因为所取境是能够获得的，所以成为此量的境。因此，执着于无意义事物的随后的推论的境也是自己的特征。这排除了此处的行境用于其他事物。对于此，量的果的安立与显现相同。就像显现的量和果的安立一样。
English
It is the object of subsequent inference. For subsequent inference, there is attachment to the appearance as being something meaningful, because only one's own characteristics are what make something meaningful, and it is not associated with burning, cooking, and so on, because only one's own characteristics are seen to be associated with it. Others are not necessarily so. Furthermore, since subsequent inference with a definite nature is taken as the object to be grasped, therefore, other than one's own characteristics, this is not the object here. It is also said: Not its essence, To accomplish only the reversed thing, Because the distinctions are not extreme, The general is said to be the object of the sign. Thus it is said. Then, how does subsequent inference, which holds onto meaningless things, become its own characteristic as an object? It is true. However, there are two kinds of objects of knowledge: what is grasped and what should be obtained. Whatever appearance of knowledge arises, that is what is grasped. Whatever one becomes attached to, that is what should be obtained. In that case, the object to be grasped by subsequent inference is meaningless. The nature of one's own characteristics is what should be obtained. One moment of direct perception is what is grasped. The continuum is the object to be obtained. If it is said that it will never be attached to the continuum of non-conceptualization, even so, the conceptualization that becomes attached is what generates trust. Direct perception that does not generate certainty is not called valid cognition because it is not the means of entering. Certainty itself is what causes one to enter in order to obtain and abandon happiness and suffering with the thought, "This is it." In this case of subsequent inference, the object to be obtained is not other than the mind, because the senses do not function in thinking about its object to be obtained. If the obtainer is valid cognition, then the ability to obtain itself should be the object, because the object to be grasped is able to be obtained, so it becomes the object of this valid cognition. Therefore, the object of subsequent inference, which holds onto meaningless things, is also its own characteristic. This eliminates the fact that its field of activity is used for other things. For this, the establishment of the result of valid cognition is the same as direct perception. Just as the establishment of the valid cognition and results of direct perception was done, so too...
Tibetan
་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་དང་མཚུངས་པར་དོན་དང་འདྲ་ བའི་ངོ་བོ་ནི་ཚད་མ་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དང་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་དོན་དང་བཅས་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མི་གསལ་བ་ཐུན་མོང་བའི་སྣང་བ་ཡིན་ལ་དོན་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་བས་ཇི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རུང༌། བདེན་ཏེ། འཆད་པ་པོ་རྣམས་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་ནས་དེའི་དོན་བྱ་བར་འདོད་པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞུགས་ནས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཅག་གིས་སྔོན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ནི་གཞན་ལ་ཐོབ་པ་ནི་གཞན་ནོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྔོན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པས་དོན་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ལས་རང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པའོ། །སྔར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་པོའི་ཚིག་ནི་གཞི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་རང་གི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པས་གཞན་ལ་གོར་འཇུག་པའོ། །ཚིག་དེ་ཡང་གོར་གཞུག་པར་བྱའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་ལ་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཏགས་ཀྱང་ཚིག་ནི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཚད་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མི་གནས་སོ། །ཇི་ལྟར་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་ མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ནི་
Chinese
也应当再次观察以进行推测。对此，也如先前一样，与意义相似的自性是量，领悟意义是果。其中，现量被称为与意义相似的自性，如果它本身与领悟意义的自性连同意义。推测是不清晰的共同显现，而意义又是与此相反的自性，怎么能是与意义相似的自性呢？确实如此。解说者们会进行辨析，但命名者们却不是这样。他们也执着于推测的显现本身之外，想要将之外的事物作为意义，并会进入其中。进入之后，也会如所执着的那样获得事物，从而完全满足。我们先前所接受的，并不是认为他人所获得的与他人不同，而是因为与非火等相反的自性，是先前和之后信任之境的缘故。因此，对此也应依赖于命名者的分别念，来合理地安立与意义相似的自性。孩童入门论典中，为自利之推论的第二品。为他利之推论是宣说具三相之因。先前所说的具三相之因的觉悟者的言辞，是为他者之义的推论。由此，应推论之事物，以宣说自己的觉悟而使他人领悟。此言辞也因处于应使领悟者相续中的推论相续之故，而被称为推论。世间上是将果安立于因上，例如将酥油称为命一样。那么，在确定量的时候，即使将具有彼自性的推论，安立为应确定的推论，言辞也不是无知之自性的量，这不合理吧？因此，此处的应确定之事物并不合理，因为它不住留。如同此推论因是因之故而是推论一样，因是量之因故而不是量，也没有相违。那是
English
It should also be observed again for inference. In this case, as before, the nature similar to the meaning is the valid cognition, and the realization of the meaning is the result. Among them, direct perception is called the nature similar to the meaning, if it itself is connected with the nature of realizing the meaning together with the meaning. Inference is an unclear common appearance, and the meaning is the opposite nature of this, how can it be the nature similar to the meaning? Indeed. The commentators will discern, but the namers are not like that. They also cling to the appearance of inference itself, wanting to take things outside of it as meaning, and will enter into it. After entering, they will also obtain things as they cling to them, and be completely satisfied. What we have previously accepted is not that what others have obtained is different from others, but because the nature opposite to non-fire etc., is the object of trust before and after. Therefore, in this case, it should also rely on the conceptualization of the namer to reasonably establish the nature similar to the meaning. The second chapter of the treatise on inference for oneself in the treatise for children entering the path. Inference for others is the statement of the reason with three aspects. The words of the understander of the reason with three aspects mentioned earlier are the inference for the sake of others. Therefore, the object to be inferred is to make others understand by stating one's own understanding. This word is also called inference because it is in the continuum of inference that resides in the continuum of the person to be made to understand. In the world, the result is established on the cause, just as ghee is called life. So, when determining the valid cognition, even if the inference with that nature is established as the inference to be determined, the word is not the valid cognition of the nature of ignorance, is it not reasonable? Therefore, the object to be determined here is not reasonable, because it does not remain. Just as this inference is inference because it is the cause, it is not contradictory that it is not valid cognition because it is the cause of valid cognition. That is