Tibetan
།འདི་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ་འབྲེལ་པ་ལས་དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུངས་པ། ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ཡི། །མཐུ་ལས་དོན་རྟོགས་ནུས་པ་སྟེ། །དོན་ལས་མ་ཡིན་དེས་དེ་དག །རང་ལས་བསྒྲུབ་པར་གནས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཚིག་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྨྲས་པ་ནི་བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མི་ནུས་སོ། །ཉེ་བར་མ་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་བརྗོད་པས་དགོས་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉམས་སོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་བྱ་ན་ཡང་དེ་དང་བྲལ་བ་ལ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་ངག་ལས་ཇི་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་འདི་ཕ་རོལ་གྱི་རྟོགས་པ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པར་རབ་ཏུ་སྨྲ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྒྲུབ་པའི་ངག་ལ་ལྔའི་མཐའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པས་ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ཙམ་སྨོས་པས་གྲུབ་པ་ངག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་མེད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡུལ་བཤད་པ་མེད་པ་ལ་སྐབས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གྲུབ་པ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་རེ་ཞིག་འདིའི་ཡུལ་བཤད་པ་དེ་དང་བྲལ་བས་སྐབས་ཀྱིས་སྟོང་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། ཡུལ་བཤད་པ་གཞན་ཞིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར། དེ་ལ་སྐབས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་ཅི་བསྙོན་པ་ལྟ་ བུར་གང་གི་ཡང་སྐབས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་སྨྲ་བར་འགྱུར། སྨྲ་ན་ཡང་ཅི་འདིའི་སེམས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིག་ཉིད་དུ་གསུངས་ཡང་སྐབས་བཏང་ནས་ཕྱོགས་བཤད་པ་བྱས་ན་སྒྲུབ་པ་བཤད་པ་ཡང་མཐོང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱོས་ཤིག །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་མེད་པ་ལ་ལྔ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་དང
Chinese
從此開始，通過關係，通過事物可以理解事物。不是通過說，因為可能會顛倒。也不是通過傳遞，因為要說的是需要證明的東西。如是說：陳述宗和因的力量，能夠理解事物，不是從事物本身，因為它們不存在於自身中被證明。如是說。如果說依賴於需要證明的詞語，那麼通過傳遞也是不可能的。如果認為，對於未指示的對象，因是不可能應用的，因此需要陳述這個存在，那麼這就喪失了自己目的的推論。因為對於自己需要理解的因的對象，沒有指示的必要，因為即使沒有它，理解的證明也不會矛盾。如果需要陳述，那麼與它分離就沒有關係，為什麼要將理解作為證明呢？如果像這樣僅僅陳述因的證明之語，無論如何也不能理解，那麼，難道你不是在不了解他人理解的情況下胡說八道嗎？因為我們的證明之語中沒有五支因，而且我們的意願僅僅是陳述了周遍和宗法之法，所以是已成立的語句。如果陳述不存在的事物，那麼就會變成其他的無意義。如果說對於沒有陳述對象的情況，會陳述空洞的已成立，那麼，如果這樣，暫且不說，這個對象的陳述與它分離，怎麼不會變成空洞的？如果回憶起其他的對象陳述，又怎麼不會變得無窮無盡？如果認為對此不需要依賴其他的場合，那麼這就像狡辯一樣，無論什麼場合都分離，因此會說聲音是無常的。即使說了，如果即使說了這個帶有想法的詞語，也放棄場合而陳述宗，那麼也會看到證明的陳述，也這樣做吧！因此，如果這樣，那麼宗的詞語就不是推論，就這樣成立了。也不是因的語句，因為在沒有宗的語句的情況下，不可能結合具有五支的因
English
Beginning with this, through relationship, things can be understood through things. Not through saying, because it may be reversed. Nor through transmission, because what needs to be proven is what is being said. It is said: The power of stating the subject and the reason, is able to understand things, not from the things themselves, because they do not exist in themselves to be proven. So it is said. If speaking relies on the words to be proven, then it is also impossible through transmission. If it is thought that for an object that has not been indicated, it is impossible for the reason to apply, therefore it is necessary to state this existence, then this loses the inference of one's own purpose. Because for the object of the reason that one needs to understand, there is no need to indicate it, because even without it, the proof of understanding is not contradictory. If it needs to be stated, then there is no relationship with being separated from it, why make understanding the proof? If, like this, only the words of proof of the reason are stated, then no matter what, it cannot be understood, then, aren't you just babbling without understanding the understanding of others? Because there is no five-membered reason in our words of proof, and our intention is only to state the pervasion and the dharma of the subject, so it is an established statement. If stating something that does not exist, then it will become other meaningless things. If it is said that for a situation where the object is not stated, an empty established thing will be stated, then, if so, let's not talk about it for now, how can the statement of this object not become empty by being separated from it? If other object statements are recalled, how can it not become endless? If it is thought that there is no need to rely on other occasions for this, then this is like quibbling, separated from any occasion, therefore it will be said that sound is impermanent. Even if it is said, if even if this word with thought is said, the subject is stated by abandoning the occasion, then the statement of proof will also be seen, do it like that! Therefore, if it is like this, then the words of the subject are not inference, it is established like this. Nor is it the statement of the reason, because in the absence of the statement of the subject, it is impossible to combine the reason with five members.
Tibetan
་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ངེས་པར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ངག་སྟེ་རེས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡང་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་དེའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན། །ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ངག་ཉིད་ལས་དེའི་དོན་གྲུབ་ན་གཞན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ལས་ཅི་བྱེད། འོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པའི་ངག་མ་ཚང་བར་འགྱུར་རོ། །མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱང་སྐྱོན་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་བཟུང་བ་ཅན་གྱི་ངག་དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་མ་ཚང་བ་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་ད་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ངག་ལ་སོགས་པ་ཚང་བ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན། དེ་རྣམས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་ངེས་པར་བརྟགས་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཇི་ལྟར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་མེད་ན་ཡང་འབྲེལ་བ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་གྱི་ངག་ལས་དེ་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་གསུངས་པ། མེད་ནའང་འདི་ལས་བྱས་པའི་སྒྲ། །འདི་འདྲར་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས། །སྨྲས་པ་ཡང་དོན་གྱིས་ཏེ། འཇིག་པའི་བློ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུངས་པ་གསུམ་ལས་ཚུལ་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་མ་ སྨྲས་ན་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྨྲས་སོ་ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པའི་ངག་གི་ཡན་ལག་སྟེ་རེ་ཞིག་འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་འདི་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ནཱ་ག་རཀྵྀ་ཏ་དང༌། བོད་ཀྱི་སུམ་པ་ལོ་ཙཱ་བ་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་བའོ།། །། བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གེ་ཞེས་བྱ་བ། དགྲ་ལས་རྒྱལ་བ།
Chinese
因为分离的缘故。确定的理解也是成为确定的意义的语言，因为不是轮番的支分，所以与之前相同。近取也是这个意思，因为仅仅以宗的语言来说明，所以在它之前的论式，它的近取是什么也没有的。对于随后的推论不需要近取，又是为什么是随后的推论本身呢？对于先行的遍的论式，也仅仅从宗的法性的语言中它的意义成立，那么其他的近取做什么呢？那么如果宗的语言等没有，则成立的语言成为不完整的。仅仅是不完整也是过失吗？那不是有的，即使有宗的语言等，也因为仅仅是不完整的缘故，过失不返回，因为具有衡量标准的语言之外的不完整总是随之相关的缘故。如果认为不需要近取，仅仅是不完整没有过失，那么现在如何宗的语言等完整就是过失呢？即使对那些应成立的成立极度确定地考察，我们无论如何也没有见到近取是需要的。即使没有它，也仅仅从关系和宗的法性的语言中，通过体验到它近似地理解而成立的缘故。所说的是：即使没有，也有由此所作的声音，像这样一切是无常的，所说也是有意义的，坏灭的智慧将要产生。这样，名为不完整不是成立的庄严吗？不是那样的，因为关系等的不完整是那样的缘故。从所说的三个中，仅仅不说一些方式，就说仅仅以不完整来说。因此，仅仅是两个成立的语言的支分，暂时仅仅以这些就完整了。入于儿童的理智，从其他的意义的随后的推论的章节，即第三。入于儿童的理智，名为大学者战胜敌者所造完毕。印度堪布那伽rakṣita和藏族松巴译师吉祥第一金刚所翻译。 入于儿童的理智，名为战胜敌者。
English
Because of separation. Definite understanding is also the language of becoming definite meaning, because it is not a rotating limb, so it is the same as before. Approximation is also this meaning, because it is explained only by the language of the subject, so in the argument that precedes it, there is nothing that approximates it. For subsequent inference, approximation is not needed, and why is it subsequent inference itself? For the preceding argument of pervasion, even if its meaning is established only from the language of the property of the subject, then what does the other approximation do? Then, if there is no language of the subject, etc., the language of establishment becomes incomplete. Is it only a fault that it is incomplete? That is not the case, even if there is the language of the subject, etc., the fault does not return because it is only incomplete, because the incompleteness other than the language with the standard of measurement is always related. If you think that approximation is not needed, and only incompleteness is without fault, then how is it a fault that the language of the subject, etc., is complete? Even if we examine those to be established with extreme certainty, we have not seen that approximation is needed in any way. Even without it, it is established only from the language of relationship and the property of the subject, because it is experienced as being understood approximately. What is said is: even if there is not, there is a sound made from this, like this everything is impermanent, what is said is also meaningful, the wisdom of destruction will arise. In this way, is the so-called incompleteness not the adornment of establishment? It is not so, because the incompleteness of relationship, etc., is so. From the three said, only some ways are not said, it is said that it is said only by incompleteness. Therefore, only two are the limbs of the language of establishment, for the time being, it is complete only with these. Entering the intellect of children, from the chapter of subsequent inference of other meanings, that is the third. Entering the intellect of children, named completed by the great scholar who conquered the enemy. Translated by the Indian Khenpo Nāgarakṣita and the Tibetan Sumpa translator Palchok and the first Vajra. Entering the intellect of children, named Conqueror of Enemies.