Tibetan
་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེས་པ་ཡང་སྔར་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་འདྲ་བས་ན་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིགས་ཏེ། རྟོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པའི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འདིའི་ཚད་མའོ། །དེའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ནི་ཡུལ་གང་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ངོ་བོ་དེར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་འདི་སྔོན་པོར་རིག་ལ་འདི་སེང་པོ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར། སྔོན་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེར་པོ་ལ་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པར་འགྱུར། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡོད་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་ རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་དེ་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདིའི་ངོ་བོ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དོན་གྱི་ངོ་བོའི་འདྲ་སྤངས་ནས། །འདི་ནི་དོན་དང་འབྱོར་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱའི་བདག་པོ་ཡི། །ཚད་མ་གཞལ་བྱ་འདྲ་བདག་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཚད་མ་ལ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ་སྙམ་དུ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བ་ལ་འཁྲུལ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་འཇུག་པའི་རྟོག་གི་ལས་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཏོ། །རང་གི་ཕྱིར་འདི་རང་གི་དོན་ཏེ། རང་གིས་རང་གོ་བར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་གྱི་ཕྱིར་འདི་གཞན་གྱི་དོན་ཏེ་གང་གིས་གཞན་གོ་བར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་རང་གི་དོན་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་རྟགས་ལ་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །གང་གི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དེས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྨོས་པས་ནི། །ཚུལ་གཅིག་དང༌། གཉིས་དང༌། བཞི་དང༌། ལྔ་དང༌། དྲུག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཕྱིར་བཟློག་གོ །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་གསལ་ལོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་རྣམས་དག་ཅེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤེས་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཚུལ་གཅིག་གོ །ཡོད་པའི་ཚིག་སྨོས་པས་མ་གྲུབ་པ་སེལ་ལོ། །ངེས་པས་སྨོས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་གྲུབ་པ་སེལ་ལོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་ངེས་པ་ཞེས་གཞུག་གོ །མཚུངས་པའི་ཕྱོགས་ནི་འདིའི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་ངེས་པ་ནི་ཚུལ་གཉིས་པའོ། །ཡོད་པ་སྨོས་པས་ནི་འགལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་དོ། །ངེས་པ་སྨོས་ པས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་གཅོད་དོ། །ཉིད་སྨོས་པས་ཐུན་མོང་གཅོད་དོ། །ཡང་སྨོས་པས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་གཅོད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཞེས་གཞུག་གོ །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་དང༌། དེ་དང་འགལ་བ་དང༌། དེ་མེད་པ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་པའོ། །མེད་པའི་སྒྲས་ནི་ཐུན་མོང་སེལ་ལོ། །ཉིད་སྨོས་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པ་སེལ་ཏོ། །ངེས་པ་སྨོས་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སེལ་ཏོ། །འོན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཆོག་མོད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡང་དོན་གོ་བ་ཉིད་དེ། དེ་ཅི་འདིས་ཐ་དད་དུ་བྱས། བདེན་ཏེ། སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཚུལ་ཐ་དད་པར་གཟུང་ངོ༌། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ཅན་ཚུལ་གཅིག་ལ་ཡང་ལྡན་པར་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཚུལ་གཉིས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཀྱང་གསུམ་ཉིད་དེ། ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་གང་ཡིན་པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། མི་དམིགས་པ་དང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལ་དགག་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ
Chinese
因为没有差别。即使从那个量本身产生其他的知识，也因为与之前没有差别。同样，在产生第三个知识等的时候也是如此，因此会变成不了解。因此，仅仅产生量就说是了解，因此理应由它本身成为了解的自性，了解也是果。那本身是现量了解的量的果。对于境的自性来说，这是它的量。因为凭借它成立了对境的了解。对于这个，从哪个境产生了识，就变成那个境的自性。因为它不是自己的自性，却与它一起了解，因此不应结合。如果识仅仅是了解而产生，那么，这时如何确定这是蓝色的，这不是黄色的，而对境各自确定呢？因为对于蓝色是怎样的，对于黄色也是同样的，因此对于说没有相的人来说，如何成立不混杂的确定呢？如果存在与境的自性相同，那么识会随顺某些相，那个识不是其他的。而且，对于确定与这个自性相同，因为是成立的殊胜因，所以是量。如是说：舍弃境的自性之相似，此与境不会相违，因此可量的主人，量是可量的相似自性。这说明了，像这样，先前的知识是量，后来的知识是量的果，从而消除了对量和果的区分的迷惑。儿童入门的思择之业，现量品第一。 随念有两种，即自义和它义。为了自己，这是自义，自己让自己了解。为了他人，这是他义，凭借它使他人了解。其中，自义是从具有三相之因中，从所应随念的事物中了解。从具有三相之结合的因中，所应随念的
English
Because there is no difference. Even if other knowledge arises from that very valid cognition, it is because there is no difference from before. Similarly, when the third knowledge and so on arise, it is the same, so it will become not understanding. Therefore, just generating valid cognition is said to be understanding, so it should be its own nature of understanding. Understanding is also the result. That itself is the result of the valid cognition of direct perception. For the nature of the object, this is its valid cognition. Because understanding of the object is established by it. For this, from which object does consciousness arise, it becomes the nature of that object. Because it is not its own nature, but understands together with it, it should not be combined. If consciousness only arises as understanding, then how can it be determined that this is blue and this is not yellow, and each object is determined? Because what is the same for blue is also the same for yellow, so for those who say there is no aspect, how can the unmixed determination be established? If there is the same as the nature of the object, then consciousness will follow some aspects, that consciousness is not other. Moreover, for determining the same as this nature, because it is the cause of the excellent establishment, it is valid cognition. As it is said: Abandoning the similarity of the nature of the object, this will not contradict the object, therefore the owner of the measurable, the valid cognition is the similar nature of the measurable. This explains that, like this, the previous knowledge is valid cognition, and the later knowledge is the result of valid cognition, thereby eliminating the confusion about the distinction between valid cognition and result. The first chapter of the work of contemplation for children's entry, the chapter on direct perception. There are two types of inference: for oneself and for others. For oneself, this is for oneself, one makes oneself understand. For others, this is for others, by which one makes others understand. Among them, for oneself, one should understand from the sign with three aspects, from what is to be inferred. From the sign with the combination of three aspects, what is to be inferred
Chinese
从现量产生的认知是依循自义的比量。在谁的相续中产生了认知，那认知本身就能理解意义，因此那意义就是它。说了三相之因，就能遣除从一相、二相、四相、五相、六相产生的认知的比量。说了所比量，就能明晰非隐蔽的对境。如果问什么是三相之因？那就是在所比量上存在是确定的。所比量，在这里是指想要了解的差别法。在那上面存在，这首先是一相。说了“存在”这个词，就能遣除非成立。说了“确定”，就能遣除疑惑非成立。还要加上“在相似品上存在是确定的”。相似品就是这里的顺品。在那上面存在是确定的，这是二相。说了“存在”，就能断除相违。说了“确定”，
English
The cognition that arises from perception is inference that follows its own meaning. In whose continuum cognition arises, that cognition itself understands the meaning, therefore that meaning is it. By stating the three aspects of the reason, it eliminates the inference of cognition arising from one, two, four, five, and six aspects. By stating the object of inference, it clarifies the non-hidden object. If asked, what are the three aspects of the reason? It is certain that it exists on the object of inference. The object of inference here refers to the specific characteristic that one wants to understand. Existing on that, this is initially one aspect. By stating the word "exists," it eliminates the unestablished. By stating "certainty," it eliminates doubt and the unestablished. It is also added, "It is certain to exist on the similar side." The similar side is the concordant side here. It is certain to exist on that, this is the second aspect. By stating "exists," it cuts off the contradictory. By stating "certainty,"
Tibetan
འི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པའོ། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཀྱང་ངོ༌། །རང་གི་ངོ་བོ་གང་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གཞན་དག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་དེ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དོན་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་གལ་ཏེ་འདིར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་སྲིད་པའི་ཡུལ་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་མི་དམིགས་པས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཐོང་དུ་རུང་བ་ལ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་གི་ངོ་བོས་བསྐལ་བ་རྣམས་དང༌། རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཚང་བའི་དོན་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ལ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཀག་པ་ཙམ་འདིར་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། བསྒྲུབ་པའི་ཡང་ཡན་ལག་ཉིད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་དམིགས་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་གཅིག་དང་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ལོག་པའི་སྦྱོར་བ་དགག་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དམིགས་བར་རོ། །དགག་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་དབང་ངོ༌། །དམིགས་པ་ནི་འདི་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་བཞིན་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་བཞིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀའི་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དགག་བྱ་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དབེན་པའོ། །དེ་ཡང་དེ་འཛིན་པ་ཁོ་ནས་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འདིས་རྨོངས་པ་ལ་བརྟན་པ་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཅིང་མེད་པ་དང༌། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་དང་འདས་པའི་དུས་ཀྱང་སྟེ་དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་མཉམས་པ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ན་སྣམ་བུ་མེད་དེ
Chinese
获得特征的不可见是成立无的名称。获得可见的特征是可见的所有的缘的差别和自己的体性的差别。自己的体性如果可见的其他缘存在，则会变成现量。获得可见的特征是为了与之结合，即使无意义，如果认为在此出现是可见的，那么可能存在的处所就称为获得可见的特征。它通过不可见来成立无的名称，因为对于可以舍弃的存在的物体来说，这是不可能的。处所、时间和自己的体性的劫，以及缘的差别不圆满的事物，对于不可见，不施加无的名称，因此进行了区分。仅仅遮止在这里不是不可见，因为它的自性没有成立，并且也不是成立的支分。然而，物体的差别的可见性才是不可见。那也不是任何一个都可以，而是与一个意识和结合本身有关。因为那是遣除其颠倒结合的支分。色是可见的。对于应遮止的事物，进行成立是不允许的。可见是指，这也像应可见的事物一样，以应可见和正在可见的法性有两种方式，但不是仅仅以意识的自性。两者的成立都能成立应成立的事物。这并不是成立无，因为它的应遮止的空旷之处等是由执持的现量本身成立的。成为其自性的唯一者，就是远离他者的。那也是仅仅由执持它来把握的，因此它不是其他量所应成立的。因此，这个不可见对于依赖于愚昧者来说，是成立无的名称。果不可见等是进入隐蔽的处所，并且也是成立无和无的名称。这是指对现在发生的时间的理解，以及过去的时间，即在回忆的行相等的时候。因此，这里没有氆氇，因为
English
The non-apprehension that has obtained the characteristic is the establishment of the term 'non-existence.' The attainment of the characteristic of apprehension is all the distinctions of the conditions of apprehension and also the distinction of one's own essence. If other conditions of apprehension exist where one's own essence is, it will become manifest. The attainment of the characteristic of apprehension is said to be the place where it is possible to think that even though it is meaningless because of being associated with it, it will become visible if it appears here. It will establish the term 'non-existence' through non-apprehension, because that is impossible for an existing object that can be abandoned. The distinctions are made because the term 'non-existence' is not applied to non-apprehension for epochs of place, time, and one's own essence, and for things where the distinctions of conditions are incomplete. Mere negation is not non-apprehension here, because its own essence is not established, and also because it is not a part of the establishment. However, the apprehension of the distinction of objects is itself non-apprehension. That is not just anything, but only related to one consciousness and combination itself. Because that is the part of refuting the reversed combination of that itself. Form is visible. It is not permissible to establish what should be refuted. Apprehension is also of two kinds by the nature of what should be apprehended and what is being apprehended, just like what should be apprehended, but not by the nature of mere consciousness. Both are capable of establishing what should be established. This does not establish non-existence, because its object of negation, such as empty space, is established only by direct perception that grasps it. That which is solely of its own nature is what is devoid of others. That is also grasped only by grasping it, therefore it is not to be established by another means of valid cognition. Therefore, this non-apprehension establishes the term 'non-existence' for those who rely on ignorance. Non-apprehension of the result and so on enters into hidden objects and also establishes non-existence and the term 'non-existence.' This refers to the understanding of the present time and also the past time, that is, when the mental activity of memory is equal. Therefore, there is no woolen cloth here, because