Tibetan
དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདེན་ཏེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དེའི་དུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་མི་འཇུག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་རང་རིག་པས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དེ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཐ་དད་པར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་དེ་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་རིག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུལ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཤེས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་རྣམས། །གལ་ཏེ་རིག་ན་འཁྲུལ་མ་ཡིན། །མིན་ན་དེ་དག་ཤེས་པར་ཡང༌། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དང༌། ཐ་མི་དད་པར་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པའི་ཆོས་དེ་དག་རིག་པར་འདོད་ན་ནི་དེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་དེའི་རྣམ་པར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་སྔར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རིག་ན་དོན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །རིག་པ་དེ་ལྟར་ཞུགས་ཀྱང་དོན་གཞན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཐོང་བ་སྔ་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་ཞིང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྔར་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉིད་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་མི་ཚོར་མིན། །སྒྲོ་བཏགས་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་པས་ཀྱང་སྔོན་མཐོང་བར་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་དེའི་ངོ་བོར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རྟོགས་པས་དངུལ་ཚོར་བ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ཉིད་དུ་མ་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ། དེ་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན། ཡུལ་དང་དུས་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དངུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རིག་པ་དག་འཛིན་ཏོ། །འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བློ་གྲོས་ངན་པ་དག་འཁྲུལ་པས་དེ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ཡང་འཐད་པས་སྤྱད་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་འདི་ཤེས་བའི་ངོ་བོ་དང་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེ་ན་པ་ཡང་འཐད་
Chinese
并且没有差别将成为必然。确实，这是因为体验的自性。差别在于执着于非体验的自性，将会这样解释。如果因为与识的显现不相异，因为在那时，先前和后来都不存在，并且因为是自相的自性，所以没有随行，因为结合的自性不容许证悟，所以成为分别是不合理的。如果这仅仅通过自证智如实显现自己的自性就达到究竟，那么那时就像二月之识一样，对自己的自性没有分别。然而，如果像蓝色等识一样，体验的自性是意义的究竟，那么那时，因为与显现的方式不相异，因为自己的体性具有那样的相状，所以会变得清晰。即使那样，也没有分别。因此，即使有蓝色的相状，但分别却是不同的，显现为先前和后来，以及外境的自性，并且随行，必须仅仅认为是觉性的自性。因此，即使这个分别不是它的相状，但它是它的觉性，并且因为它的境也不是那样的，所以不是自性，这被称为增益。对此回答说：与识的实事不相符的那些，如果觉知则不是错乱。否则，那些也成为识，分别就是看见先前和后来，并且不相异地了知境，如果不是那样，它就不会成为语的境。如果具有不可言说的境，那么将成为没有分别的必然。因此，如果想要觉知与识的体性不相符的法，那么它将不会存在于识的体性中。如果这里是要觉知先前所见，因为识是现在产生的，所以不是先前所见，因此它不会成为它的相状的觉知。如果是那样，分别被称为错乱是不合理的。
English
And it would inevitably become without difference. Indeed, it is because of the nature of experience. The difference lies in clinging to what is not the nature of experience, it will be explained. If, because it is not different from the appearance of consciousness, because at that time, neither the former nor the latter exists, and because it is the nature of its own characteristic, so there is no following, because the nature of combination does not allow realization, so it is unreasonable to be a distinction. If this is perfected merely by the self-awareness appearing as it is, then at that time, like the consciousness of two moons, there is no distinction in one's own nature. However, if, like the consciousness of blue and so on, the nature of experience is the ultimate meaning, then at that time, because it is not different from the way it appears, because one's own essence has such a form, it will become clear. Even so, there is no distinction. Therefore, even if there is a blue appearance, the distinction is different, appearing as former and later, and the nature of external objects, and following, it must be considered only as the nature of awareness. Therefore, even though this distinction is not its form, it is its awareness, and because its object is not like that, it is not the self-nature, this is called imputation. To this it is said: Those that do not conform to the reality of consciousness, if they are aware, are not mistaken. Otherwise, those also become consciousness, the distinction is to see the former and the latter, and to know the object without difference, if it is not so, it will not become the object of speech. If it has an unspeakable object, then it will inevitably become without distinction. Therefore, if you want to be aware of the dharma that does not conform to the nature of consciousness, then it will not exist in the nature of consciousness. If here it is to be aware of what was seen before, because consciousness is produced now, so it is not what was seen before, so it will not become the awareness of its form. If so, it is unreasonable to call distinction a mistake.
Chinese
如果因为这个原因而变得没有意义吗？如果像那样认识到先前见到的事物，那么就会认识到事物本身。即使智慧以那种方式进入，也不叫做认识到其他事物。因此，通过理解先前所见的事物作为对象，就能理解先前所见并作为对象的事物本身。然而，这并不是像那样理解的，因为那会变成它的对象。那么，就是理解为先前未见的自性。如果是那样，那本身显现又有什么不合理的呢？如果说，将虚构的事物理解为先前未见的自性，即理解为先前所见的事物本身，那是不对的。 因为什么呢？即使是错觉也不会没有感觉。即使想要将虚构的事物理解为先前所见的事物本身，也应该想要通过理解先前所见的事物，来理解先前所见的事物本身。如果不是那样，那么这不会被理解为先前所见的事物本身，而只是虚构事物的对象。错觉也是以错觉的形态来认识的。例如，如果将云母误认为银子，却没有银子的感觉，那就不是理解，因为那会变成不认识银子本身。那么，银子的意识就会变成银子的对象本身。谁会那样反驳和考察说，既是银子的意识，又不是银子的对象呢？因为它就是它的意识，怎么会变成它的其他对象呢？那么，怎么会是自性显现呢？因为没有被场所和时间所分割的外部银子，所以意识的自性显现为银子的形态，那些认识论者是这样认为的。这既不是外部的自性，也不是认识先前和之后自性的任何事物，因为那在意识的自性中是不可能的。愚蠢的人们因为错觉而说它是没有对象的。如果这理解了先前和之后外部的自性，那么就不会变成自己的对象。即使那样，也会变成自己的相是对象。那也是合理的，应该接受。如果不是那样认识，那么这与意识的本质并不矛盾。正因为如此，如果说虚构的事物是外部事物本身，那也是合理的。
English
If it becomes meaningless for that reason? If one recognizes the previously seen thing in that way, then one will recognize the thing itself. Even if wisdom enters in that way, it is not called recognizing other things. Therefore, by understanding the previously seen thing as an object, one can understand the previously seen and the thing itself as an object. However, this is not understood in that way, because that would become its object. Then, it is understood as the nature of what was not seen before. If that is the case, what is unreasonable about the manifestation of that itself? If one says that understanding the fabricated thing as the nature of what was not seen before, that is, understanding it as the previously seen thing itself, that is not correct. Why? Even an illusion does not lack sensation. Even if one wants to understand the fabricated thing as the previously seen thing itself, one should want to understand the previously seen thing itself by understanding the previously seen thing. If it is not like that, then this will not be understood as the previously seen thing itself, but only as the object of the fabricated thing. Illusion is also recognized in the form of illusion. For example, if one mistakes mica for silver, but does not have the sensation of silver, then it is not understanding, because that would become not recognizing silver itself. Then, the consciousness of silver would become the object of silver itself. Who would argue and examine in that way, saying that it is both the consciousness of silver and not the object of silver? Because it is its consciousness, how could it become its other object? Then, how could it be self-manifestation? Because there is no external silver that is divided by place and time, the nature of consciousness manifests as the form of silver, those epistemologists think so. This is neither the external nature, nor does it recognize anything of the nature of the previous and subsequent, because that is impossible in the nature of consciousness. Foolish people, because of illusion, say that it has no object. If this understands the previous and subsequent external nature, then it will not become its own object. Even so, it will become that its own characteristic is the object. That is also reasonable and should be accepted. If it is not recognized in that way, then this does not contradict the essence of consciousness. Precisely for this reason, if one says that the fabricated thing is the external thing itself, that is also reasonable.