Tibetan
པ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཞེན་པས་སོ་ཞེ་ན། གང་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུང་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྨིག་རྒྱུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ལ་ཆུ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེ་མི་འཐོབ་བོ། །སྨིག་རྒྱུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་པ་དེས་ན་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཞེན་པའི་བཟུང་བ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞེན་པས་གནོད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་ཟ། གང་ཡང་དེ་ལྟ་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཟིན་པའི་མངོན་སུམ་སྐྱེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་མེ་འམ་མེ་ཏོག་གི་ཚོགས་ཡིན། ཡང་དག་པའམ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཁྱད་པར་རམ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མེ་ཉིད་དུ་མ་ཞེན་ན་ནི་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མེ་ཉིད་དུ་ཞེན་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་བྱས་པ་ཆ་གཞན་ཞེན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ལས་བླ་ལྷག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་འགྱུར་རམ་ངེས་པའི་ཞེན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་ངེས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེས་ན་དེ་ ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་ཞེན་པའི་སྣང་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པའི་ཞེན་པའི་ཡུལ་ནི་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་མཐོང་བའི་མེ་དེ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་སེལ་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཐེ་ཚོམ་ལས་
Chinese
如果是这样，分别念是执著吗？如果在任何地方都确定颠倒，那么现量就不是量。例如，确定是水，但执著于海市蜃楼的自性，现量就不是量。因为行境是确定的，水也是确定的，但却得不到。海市蜃楼的自性不是现量所确定的，因此它不是行境，所以是依赖于根识的。如果是颠倒执著的所取，那么随顺的执著所损害的就是量，对于这个有什么可怀疑的呢？如果真是这样，那么被怀疑所控制的现量生起，那又怎么样呢？它也是量。因为这是火还是花的集合？是真实的还是不真实的差别吗？是对事物和非事物产生怀疑。如果不对火本身执著，那么就不会变成缘于二者的怀疑。如果对火本身执著，那么怀疑所产生的其他部分执著比现量的作用更殊胜，因此不会损害现量的作用。如果认为现量的作用是完全确定的，那么这是不合理的。行境是现量所显现的，但怀疑不是所取，而且它是确定的，而不是不确定的。它会变成确定的吗？或者即使以确定的执著作为对境，它仍然安住于确定性本身，那么对于它，还需要做什么完全的确定呢？如果执著的显现是行境，那么完全的确定性本身就会变成现量的果，因为不能得到完全不确定的执著的对境。行境是现量的行相，因为它是执著于所见的，而不是行境。所见也安住于现量，因此，以它所见的火本身是确定的，所以是行境。是能进入的现量，而不是怀疑。因为它的行相不是行境。任何怀疑的其他行相的增益，都会被其他的量所遣除。如果世间从怀疑中
English
If that is the case, is conceptualization clinging? If one has ascertained something as inverted, then direct perception is not a valid cognition. For example, ascertaining something as water, but clinging to the nature of a mirage, direct perception is not a valid cognition. Because the object of approach is certain, and the water is also certain, but it is not obtained. The nature of a mirage is not ascertained by direct perception, therefore it is not an object of approach, and therefore it relies on the sense faculties. If it is the apprehended object of inverted clinging, then the valid cognition is that which harms the clinging that accords with it. What doubt is there about this? If that is the case, then how does direct perception arise when it is seized by doubt? It is also a valid cognition. Because is this fire or a collection of flowers? Is it the difference between being true or not true? One doubts about things and non-things. If one does not cling to fire itself, then it will not become a doubt that focuses on both. If one clings to fire itself, then the clinging to other parts produced by doubt is more excellent than the action of direct perception, therefore it does not harm the action of direct perception. If one thinks that the action of direct perception is absolutely certain, then that is not reasonable. The object of approach is what appears to direct perception, but doubt is not the apprehended object, and it is certain, not uncertain. Will it become certain? Or even if a certain clinging is made the object, it still abides in certainty itself, so what need is there to make it absolutely certain? If the appearance of clinging is the object of approach, then absolute certainty itself will become the result of direct perception, because the object of clinging that is absolutely uncertain cannot be obtained. The object of approach is the aspect of direct perception, because it is clinging to what is seen, but not the object of action. What is seen also abides in direct perception, therefore, the fire that is seen by it is certain, so it is the object of approach. It is the direct perception that causes entry, not doubt. Because its aspect is not the object of approach. Any other imputation of the aspect of doubt is eliminated by another valid cognition. If the world from doubt
Tibetan
ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དེས་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཞེན་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་པར་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་དུ་ཞེན་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེར་ནི་མཐའ་གཅིག་པ་ཉིད་ཚོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡུལ་ངེས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་སྣང་ཞིང་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུན་ཡིན་གྱི་རྟགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་ངེས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་ཞེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངེས་པའི་རྣམ་པར་འཇིག་པ་པོ་ནི་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། མ་ངེས་པར་འཇོག་པ་པོ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ ནམ་ཞེན་བདེན་ཏེ། མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་ཞེན་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཞེན་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་ན་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་སྣང་ཞིང་དེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཞེན་པར་བྱས་པའི་སྔོན་པོ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་བདེན་ན་མ་ངེས་པ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ་སྣང་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ངེས་པ་ལྟ་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཞེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ངེས་པ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པས་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དེ་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་ཅི་འདི་སྔོན་པོ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས་ངེས་པ་ཉིད་ཞེན་པར་བྱས
Chinese
如果不会进入，那么如果犹豫就会退转，因为什么而进入呢？因此犹豫不是退转的原因。仅仅是确定为矛盾的自性，并不是完全的显示，因此不是进入的对境，所以不是现量进入的原因。这样，矛盾的自性就不是量，而是犹豫。因此，对于不是进入原因的执着，为什么要寻求唯一性呢？在执着本身是进入原因的地方，才寻求唯一性，例如比量。因此，对于分别念来说，比量是量，因为具有确定的对境，并且能够获得对境确定与否。此外，所有现量的进入对境都是显现且确定的事物之流，而不是相。显现的确定性的安立者也是现量，而不是执着。因此，进入对境的确定性的破坏者是见，而安立不确定性的是称为犹豫的执着，而不是见。如果说获得事物的支分的执着不是现量的作用吗？执着是真实的，是执着于所见，而不是仅仅执着。现量的作用是执着于所见，如果不执着，就像刹那一样，不能对境、时间和形态进行确定的事物就不是进入的对境。这样，即使犹豫确定为所见，也是对境、时间和形态确定的事物显现且确定，才被称为名言。如果犹豫所执着的蓝色是不确定的，并且能够获得其他，那么进入的对境不是不确定的吗？如果是这样，那么不确定的是所执着，而显现是不确定的，因此显现的确定性依赖于见，而不是执着。如果因为没有执着事物的确定性，刹那也不是进入的对境吗？犹豫会执着于确定性，即“这到底是蓝色呢？还是不是事物呢？”
English
If it does not enter, then if there is doubt, it will turn back. Why does it enter? Therefore, doubt is not the cause of turning back. Merely determining something as contradictory in nature is not a complete manifestation, so it is not an object of entry, and therefore not the cause of direct perception entry. Thus, the contradictory nature is not a valid cognition, but rather doubt is. Therefore, why seek uniqueness in an attachment that is not a cause of entry? It is where attachment itself is the cause of entry that uniqueness is sought, like inference. Therefore, for conceptual thought, inference is a valid cognition because it has a definite object and can obtain whether the object is definite or not. Furthermore, the object of entry for all direct perceptions is the stream of things that appear and are definite, not a sign. The establisher of the definiteness of appearance is also direct perception, not attachment. Therefore, the destroyer of the definite aspect of the object of entry is view, while the establisher of indefiniteness is the attachment called doubt, not view. If it is said that the attachment to the limb of obtaining an object is not the function of direct perception, then the attachment is true, it is attachment to what is seen, not just attachment. The function of direct perception is attachment to what is seen. If there is no attachment, then, like a moment, a thing that cannot be designated as definite in object, time, and form is not an object of entry. Thus, even if doubt determines something as seen, it is when the object, time, and form are definite that the thing appears and is definite, and is then called a designation. If the blue that is apprehended by doubt is indefinite, and something else can be obtained, then is the object of entry not indefinite? If so, then what is indefinite is what is apprehended, and the appearance is indefinite. Therefore, the definiteness of appearance depends on view, not attachment. If, because the definiteness of a thing is not apprehended, is a moment also not an object of entry? Doubt will apprehend the definiteness, asking, "Is this indeed blue? Or is it not a thing?"