Tibetan
མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་བས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་བྱ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་དག་འགགས་པ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་བའམ་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མཐོང་བས་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཆོས་གཞན་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ། །དེ་ན་འདི་དག་གི་རང་གི་བྱེད་པ་ལས་བློ་ལྷག་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡང་རྟོག་པ་ལ་བླ་ལྷག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་དོན་དེ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་སྤངས་ནས་ལྟ་བའི་བྱ་བའི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ནི་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་འབྲེལ་པ་གཞན་མཐོང་བ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་རྟོག་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་གཞན་མཐོང་བ་ལས་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་ཅན་གྱི་མཐོང་བ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ལ་ནི་འདུ་བྱེད་པ་ཉམས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་བྱ་བ་ཐོབ་པ་དང་མཐུན་པའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོག་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་འཇོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རིག་ པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་
Chinese
不會變成沒有。這也說明了包含現量分別。 因此，在這裡是這樣安立的：當知道法性所遍之處時，無疑地確定能遍者，這是比量所作之事，而其他分別的作用僅僅是行爲而已。就像這樣，當所有感官的識都停止時，在分別之時，我是在分別，而不是見到或者見到法性所遍之處，與見到相關的法性在其他法上確定地理解，這不是從經驗中得出的，而是確定分別的作用僅僅是思辨。那麼，在這些各自的作用中，哪一個顯得更卓越的智慧，就應當從隨行和違逆等方面觀察是由其他知識所作的。我見到了，這樣確定是見到本身，這也比分別更卓越。分別並非見到那個事物，但卻是思辨。因此，分別甚至捨棄了自己作用中的思辨，而追隨見的作用，因此，只要現量的作用，也就是見到本身存在，那麼能使境顯現的就是現量本身。只要見到其他的關係，就能夠了知其他的相關事物，那麼比量就能夠起作用。只要這個存在，比量就能夠充分地顯示，從見到其他的關係而進入，充分顯示對境，這是其他分別所不能做到的。正因如此，凡是與見的作用相關的分別，都是具有不退轉的能顯現見的量，凡是與比量的作用相關的，都是具有不退轉的能顯現比量的量。因此，能獲得的就是現量和比量本身。這樣，例如比量將與自己作用相符的獲得確定安立在其他分別上，對於現量也應當這樣理解。這也是一種知識，因爲它能顯示進入的境。
English
It will not become non-existent. This also explains the inclusion of manifest conceptualization. Therefore, it is established here in this way: when one knows where the dharma nature pervades, there is no doubt that the pervader is determined, which is the work of inference, while the work of other conceptualizations is merely action. Just like this, when all the consciousnesses of the senses cease, at the time of discrimination, I am discriminating, but not seeing or seeing where the dharma nature pervades, the dharma nature related to seeing is definitely understood on other dharmas, this is not derived from experience, but it is determined that the function of discrimination is only speculation. Then, in these respective actions, whichever appears to be more excellent wisdom, it should be observed from the aspects of following and reversing that it is done by other knowledge. I have seen it, and it is certain that it is seeing itself, which is also more excellent than discrimination. Discrimination does not see that thing, but it is speculation. Therefore, discrimination even abandons the speculation in its own function, and follows the seeing function of seeing. Therefore, as long as the function of manifest, that is, seeing itself exists, then the manifest itself can make the object appear. As long as other relationships are seen, other related things can be known, then the inference can play a role. As long as this exists, the inference can fully display, entering from seeing other relationships, fully displaying the object, which other discriminations cannot do. For this reason, all discriminations related to the function of seeing are the valid means of manifesting seeing with non-retrogressive action, and all those related to the function of inference are the valid means of manifesting inference with non-retrogressive action. Therefore, what can be obtained is the manifest and the inference themselves. In this way, for example, inference establishes the attainment determination that is consistent with its own function on other discriminations, and the same should be understood for the manifest. This is also a kind of knowledge, because it can show the entering object.
Tibetan
པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་བསྟན་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་བསྟན་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡིན་ཞིང་བསྟན་པ་ནི་གང་བསྟན་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་བསྟན་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ལ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་གི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་ཞེན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ངེས་པའི་བདག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་ལྟ་བ་ཉིད་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རང་གི་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེན་པ་ཡང་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བྱ་བ་དཔྱོད་པ་སྤངས་ནས་ལྟ་བའི་བྱ་བ་མཐོང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་ངེས་པར་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའི་རང་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེན་པའི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་ལོགས་སུ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་ལྟའི་འོན་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་ པར་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ལ་འཇོག་པས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་བདག་ཉི
Chinese
凡是作为量，进入对境的指示者，也就是知晓所进入的对境。同样，所指示的即是进入的，指示也就是知晓所指示的。凡是不知晓所指示的，即使已抓住，也如同未抓住一般，如刹那顷，不是进入的对境。同样，指示者也就是不了解指示者本身的那一个。不了解指示者本身的那一个，即使存在，也不是显明的。因此，对于依赖于现量的分别念来说，指示者是现量本身，而不是分别念。因为它是将事物视为所见，而不是进行分别思辨。见也是现量的作用，因此，对于分别念来说，指示者是现量，而不是分别念。因此，现量并非通过产生执著来确定对境，而是分别念产生时，之前的现量生起为确定的自性。因为分别念在那时执著于见到事物。因此，之前的见本身就变成了执著，因为分别念将获得自己作用的支分安立下来。执著也变成了见本身，因为舍弃了自己的作用思辨，而执持了见的作用见到。因此，应当知晓现量是骑在分别念的战车上进行确定的，因为它自己不分别，所以不是进行确定的。执著的指示者是现量。分别念并非独立于现量之外进行确定，也不认为现量是执著的自性而进行执著，而是按照之前所说的道理。因此，现量本身是获得支分的执著的自性，因此是获得
English
That which is the valid means, the indicator of entering the object, is the very knowledge that indicates the object of entry. Similarly, what is indicated is the entry, and the indication is the knowledge of what is indicated. Whatever is not known as indicated, even if grasped, is like not grasping, and is not an object of entry, like a moment. Similarly, the indicator is that which does not know itself as the indicator. That which does not know itself as the indicator, even if it exists, is not clear. Therefore, for conceptualizations that rely on direct perception, the indicator is direct perception itself, not conceptualization. Because it conceptualizes the object as seen, not as analyzed. Seeing is also the function of direct perception, therefore, for conceptualizations, the indicator is direct perception, not conceptualization. Therefore, direct perception does not determine the object by generating attachment, but when conceptualization arises, the previous direct perception arises as the nature of certainty. Because conceptualization at that time is attached to seeing the object. Therefore, the previous view itself becomes attachment, because conceptualization establishes the limb of obtaining its own function. Attachment also becomes the view itself, because it abandons its own function of analysis and grasps the function of seeing, which is seeing. Therefore, it should be known that direct perception determines by riding on the chariot of conceptualization, but because it itself does not conceptualize, it is not the determiner. The indicator of attachment is direct perception. Conceptualization does not determine independently of direct perception, nor does it regard direct perception as the nature of attachment and become attached, but rather according to the previously stated reason. Therefore, direct perception itself is the nature of attachment of the limb of attainment, therefore it is the attainment.