Tibetan
ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་བ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཡང་མ་བཟུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་དུས་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མ་ངེས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་གཟུང་བའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ ངེས་པར་བྱས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ནུས་པ་དེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གི་ཆ་ཤས་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ན་ངེས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་དུས་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཡང་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་འདོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་ན་ངེས་པར་ཕྱི་རོལ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་གཟུང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཟུང་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཞེན་པར་བྱས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ནི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་བཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གང་བཤད་པ་བསམ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཞེན་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཐོབ་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་བྱས་པས་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུར་བརྗོད་
Chinese
是的，由比量所取之境亦无实体，并且由于未取实体，如何能获得？因此，由于并非名言之作用，并且在刹那获得之时，由于没有随后的作用，所以不确定所取之境的获得并非现量。由于非实体，比量亦非所取之境的获得者。任何对境、时、相进行确定的事物，在名言中能够成为进入之境，即能够获得。现量之所取，在刹那一分实体之因中进行确定，并且由于其为无数刹那相续之自性，所以在获得之时能够随后作用，因此能够获得。比量也一样，如果所取之境为非实体，即使如此，也由于从非其自性之处进行增益，在外境本身上进行增益，所以必定对外境进行确定，并且由于其为进入之境，所以能够获得。因此，量并非所取之境的获得者，而是确定的获得者。因此，显示者是执著，而非执持。如是说：“所取之境不同，阐述了意义的差别，但量之作用的境不同，则并非如此。”以及说：“成为获得之支分的执著是量之作用，而非执持。”以及说：“确定执著之境的获得是量，确定之后，具有实体之境的即是量。”并且也说：“完全断绝了这两者的意义。”完全断绝的是执著，而非所取之境。“于思惟则无欺，虽为错乱亦是量。”如是所说，思惟是显现欲求之事物，即是指执著本身。即使如此，执著之境的获得是不欺骗的。因为执著本身是量之作用，所以这必定是不可避免的。任何通过作用使知识成为量的事物，都是不可避免的，并且那不可避免的事物也被称为果。
English
Yes, the object apprehended by inference is also without substance, and since the substance is not apprehended, how can it be obtained? Therefore, since it is not an activity in name, and since there is no subsequent action at the time of momentary attainment, the attainment of the uncertainly apprehended object is not direct perception. Since it is not a substance, inference is also not the obtainer of the apprehended object. Whatever definitely determines the object, time, and aspect, that which is capable in name becomes the object of entry and is capable of being obtained. The apprehended object of direct perception is determined in the cause of a single moment's part of the substance, and since it is the nature of countless moments of continuity, it is capable of being obtained because it subsequently acts at the time of attainment. Inference is also the same; if the apprehended object is non-substantial, even so, because it is superimposed from what is not its own nature, it is superimposed on the external object itself, so it will definitely determine the external object, and since it is the object of entry, it is capable of being obtained. Therefore, valid cognition is not the obtainer of the apprehended object, but rather the obtainer of certainty. Therefore, what reveals is attachment, not apprehension. As it is said: "The objects of apprehension are different, and the differences in meaning are explained, but the objects of the activity of valid cognition are not different." And it is said: "Attachment, which becomes a branch of attainment, is the activity of valid cognition, not apprehension." And it is said: "Having definitely grasped that the attainment of what is attached is valid cognition, that which has the object of substance is valid cognition itself." And it is also said: "Having completely cut off the meaning of these two." What is completely cut off is attachment, not the apprehended object. "In thought, there is no deception, even if it is mistaken, it is valid cognition." What is said in this way, thought is what is to be manifestly desired, that is, it refers to attachment itself. Even so, the attainment of what is attached is not deceptive. Because attachment itself is the activity of valid cognition, therefore this must be inevitable. Whatever makes knowledge valid cognition by its action is inevitable, and that inevitable thing is also called the result.
Tibetan
དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཞེས་གང་བཤད་པ་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ལ་འབེབས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་ཞེན་པ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་ འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་བས་ན་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཞེན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན་ནི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་གི་དངོས་པོ་དེ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བཅུག་ཅིང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཉིས་པའམ་གསུམ་པ་གཞན་ལ་སྔ་མ་མེད་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ལས་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ནི་དེའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཚད་མ་ལས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བྱ་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མི་འདོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཞེས་པ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ལས་ཕན་ཆད་དུ་མི་གནས་པས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་ཞེན་པ་ལྡོག་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་སྲིད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཇི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ན་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཚད་མར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་
Chinese
དོ། 因此，量是具有执著之果的。所谓量是具有决定的果，所谓决定，是指确定，即执著。此处的执著是指获得的支分。也有说，是具有进入之果的。因为成为进入的支分，所以获得的支分之执著是量，是这个意思。因为是进入之因，所以是获得的支分执著，因此，量是不了知的对境。如果了知与获得是不同的，那么对于所了知的任何事物，其他的识也是获得者，因此，已了知的对境也应成为量。因为执著本身就是获得者，因此，了知任何事物，那事物本身就使人进入并获得意义，因此，对于第二或第三者，由于没有先前的获得者，所以不是量。如果获得的支分之执著是量的作用，那么现量就不成为量，因为对于现量来说，没有量的作用。如果认为从现量中产生成立和破斥的分别念是现量的作用，那么，量就成为与作用不同的，这也是不合理的。而且，作用本身就是果，如果是这样，那么说果是不同的，就变成了不希望完全接受。如果是这样，那么说现量这个词就太小了，因为比量也不成为量了。因为量的作用是成为获得的支分之执著，而比量是刹那之后就不存在，当成为它的自性的执著消失时，比量怎么可能有获得的支分之执著呢？如果从比量中产生其他的分别念，那么由谁来获得呢？如果是这样，那么是获得之后的紧接着的最终的比量等集合成为量呢？还是获得之后的紧接着的分别念单独成为量，而比量则
English
Do. Therefore, valid cognition is that which has the result of adherence. What is said as valid cognition having the result of certainty, certainty means determination, that is, adherence. Here, adherence refers to the limb of attainment. It is also said to have the result of entering. Since it becomes a limb of entering, the adherence of the limb of attainment is valid cognition, that is the meaning. Because it is the cause of entering, it is the adherence of the limb of attainment itself, therefore, valid cognition is that which has an object that is not understood. If understanding and attainment were different, then for whatever object is understood, another consciousness would also be the attainer, therefore, an object that has already been understood would also become valid cognition. Because adherence itself is the attainer, therefore, whatever object is understood, that object itself causes one to enter and attain meaning, therefore, for a second or third person, since there is no prior attainer, it is not valid cognition. If the adherence of the limb of attainment is the function of valid cognition, then direct perception would not become valid cognition, because for direct perception, there is no function of valid cognition. If it is thought that the arising of conceptual thought in the form of establishment and refutation from direct perception is its function, then valid cognition would become different from the function, and that is also unreasonable. Moreover, the function itself is the result, and if that is the case, then saying that the result is different would become an unwanted complete acceptance. If that is the case, then saying the word direct perception is too small, because inference would also not become valid cognition. Because the function of valid cognition is said to be the adherence that has become the limb of attainment, and inference does not remain beyond a moment, when the adherence that has become its nature ceases, how could inference have the adherence of the limb of attainment? If another conceptual thought arises from inference, then by whom will it be attained? If that is the case, then would the collection of inference, etc., that is immediately after attainment, become valid cognition? Or would only the conceptual thought immediately after attainment become valid cognition, while inference would