Tibetan
ས་པ་ཞེས་གཉི་ག་ཚད་མའི་སྒྲའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་དགོངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་དམ་བཅས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་མི་སླུ་བར་གྱུར་པ་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྒྲའི་དོན་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དོ། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཀྱེ་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་སྐྱེས་བུ་སྐྱེལ་བ་འམ། སྐྱེས་བུའི་ཡུལ་དུ་དོན་འགུགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ནས་གང་གིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་ མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། གང་གི་ཚེ་འདིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་དོན་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། མི་སླུ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད། རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རིགས་ཤིང་དོན་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དཔེའི་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ན་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་བར་བྱེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འབའ་ཞིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་
Chinese
因此，将“地”解释为通过二者量（ प्रमाण，pramāṇa，有效认知）之语力的显现。因此，应理解为，使不欺骗之显现得以获得者，即是量本身。世间是使承诺得以获得，是不欺骗之量吗？如是说，了知亦是使显现得以获得，因其不欺骗而被称为量，因此，量之语的意义，不欺骗，即是世间人本身。了知刹那如何使义得以获得呢？唉！是将士夫送往义之境，还是将义引至士夫之境，是使之获得的量呢？无论如何，因其是刹那，故不会使之获得。那么，如何呢？是使之获得者，即是使之进入所应获得之境。因此，量之使之获得者，并非是使之进入者。使之进入者，亦是使进入之境得以显现者。何时，此使进入之境得以显现，彼时，士夫得以进入，义亦得以获得，因此，量之作用便圆满了。若使之显现者，即是量之作用。那么，不欺骗即是使之显现者吗？如是行事吗？为何说不欺骗是使显现得以获得者？若说使之显现者即是使之获得者，那么，说使显现得以获得者，则会理解为是使显现得以获得的量。若是如此，则不合逻辑，且无意义关联。譬如，使之显现者并非是量，然而，却是使之获得者。然而，做了什么而使之获得呢？若问，则会说因使之显现，故使之进入。使之进入之因，即是说使之显现。以使之显现之方式，使之进入，而非以其他方式。因此，暂时如此，以使之获得之理由，显现者是量，但并非唯一。因此，
English
Therefore, it will be explained that "ground" is manifested through the power of the word of the two valid cognitions (pramāṇa). Therefore, it should be understood that what enables the attainment of the non-deceptive manifestation is the valid cognition itself. Is the world the valid cognition that enables the attainment of the commitment and is non-deceptive? As it is said, knowing is also what enables the attainment of manifestation, and because it is non-deceptive, it is called valid cognition. Therefore, the meaning of the word valid cognition, non-deceptive, is the worldly person himself. How does a momentary cognition enable the attainment of meaning? Alas! Is it the valid cognition that sends the person to the realm of meaning, or draws the meaning to the realm of the person to be attained? In any case, because it is momentary, it will not enable attainment. So, how is it? The very act of enabling attainment is the act of causing entry into the realm to be attained. Therefore, the act of enabling attainment of valid cognition is not the act of causing entry. The act of causing entry is also the act of making the realm of entry manifest. When this makes the realm of entry manifest, then the person enters and the meaning is attained, therefore, the function of valid cognition is completed. If the act of making manifest is the function of valid cognition, then is non-deception the act of making manifest? Is that how it should be done? Why is it said that non-deception is what enables the attainment of manifestation? If it is said that the act of making manifest is the act of enabling attainment, then saying that what enables the attainment of manifestation will be understood as the valid cognition that enables the attainment of manifestation. If that is the case, then it is illogical and has no meaningful connection. For example, the act of making manifest is not valid cognition, but it is the act of enabling attainment. However, what has been done to enable attainment? If asked, it will be said that because it makes manifest, it causes entry. The cause of causing entry is said to be making manifest. It is by the method of making manifest that entry is caused, and not by any other means. Therefore, for the time being, in this way, by the reason of enabling attainment, the manifest is valid cognition, but not the only one. Therefore,
Tibetan
ན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མར་བརྗོད་དེ། འདི་ལ་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཚོགས་པ་མང་པོས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་འགའ་ཞིག་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཐོབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་གསད་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་མངའ་བདག་དང༌། དབང་པོ་དང་ཡི་གེ་དང༌། རིགས་ངན་རྣམས་ལས་འགའ་ཞིག་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་པོ་ ནི་བཀའ་བསྒོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གསོད་པར་ལུང་བསྒོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་གསོད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པར་གསོད་པར་ལུང་བསྒོ་བ་ལ་གསོད་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གསོད་པའི་ཡན་ལག་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཐོབ་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པར་ཚད་མར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་པ་ནི་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ལས་ཕན་ཆད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ཐོབ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་བཟུང་བ་ཡང་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ། །གཟུང་བ་ནི་གང་དངོས་པོ་འམ་དངོས་པོ་མེད་པ་གཟུང་བའོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་འདི་ནི་འདིའི་ཚེ་འདི་ནའོ་ཞེས་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ངེས་པར་ཐ་སྙད་བྱར་མི་ནུས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་
Chinese
因此，将使完全显示获得称为量。对此，唯一的意义是：仅仅通过知识并不能获得意义，而是通过许多集合。在这些集合中，有些以某种方式接近于获得。知识通过显示进入的对境而接近获得，而不是通过其他方式。例如，对于一个将被杀死的事物，国王、权势者、文字和恶劣种姓中的一些人以某种方式进行杀戮，而主人通过下令进行杀戮。因此，下令进行杀戮的人被称为主人。在此，并非因为不是杀戮的组成部分而将下令杀戮者称为杀戮者，而仅仅是杀戮的组成部分。同样，将意识称为通过进入而获得，是为了说明显示者被称为获得者。在此，并非因为不是获得的组成部分而将完全显示者称为量，因此称为量是不成立的。因此，说完全显示获得者不是量，而仅仅是显示者，这是合乎逻辑的。如果说现量不是使所显示的物体获得者，因为它除了刹那之外没有其他，那么获得什么呢？比量也不是，因为比量所把握的不是物体，并且未把握的也无法获得。那么，知识的对境也有两种：所把握的和特别执着的。所把握的是所把握的物体或非物体。特别执着的是指特别执着于“这是此时此地”。因此，像刹那一样，未被把握和执着的不是进入的对境。这如何不是进入的对境呢？对于无法确定地称呼处所、时间和方式的事物，如何进入不确定的事物呢？因为它不是可以称呼的，所以不是进入的对境，因此无法获得。现量所把握的刹那无法
English
Therefore, that which makes fully manifest obtain is called valid cognition. The only meaning of this is: it is not that meaning is obtained solely through knowledge, but rather through many collections. Among these collections, some are close to obtaining in some way. Knowledge is brought close to obtaining by showing the object of entry, and not by other means. For example, for something to be killed, some of the king, the powerful, the letter, and the evil caste kill in some way, while the master kills by ordering the killing. Therefore, the one who orders the killing is called the master. Here, it is not that the one who orders the killing is called the killer because it is not a component of killing, but only the component of killing. Similarly, consciousness is called obtaining by making entry, in order to show that the one who shows is called the obtainer. Here, it is not that the one who fully shows, which is not a component of obtaining, is called valid cognition, therefore calling it valid cognition is not established. Therefore, it is logical to say that the one who fully shows and obtains is not valid cognition, but only the one who shows. If it is said that direct perception is not the one who makes the object shown obtain, because it has nothing beyond the moment, then what is obtained? Inference is also not, because what is grasped by inference is not an object, and what is not grasped cannot be obtained. Then, the objects of knowledge are also of two kinds: what is grasped and what is particularly fixated on. What is grasped is what is grasped as an object or non-object. What is particularly fixated on is what is particularly fixated on as "this is here at this time." Therefore, like a moment, what is not grasped and fixated on is not an object of entry. How is this not an object of entry? For something that cannot be definitely named in terms of place, time, and manner, how can one enter something that is uncertain? Because it is not something that can be named, it is not an object of entry, therefore it cannot be obtained. The moment grasped by direct perception cannot