Tibetan
་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ངེས་པ་ནི་སྤྱིའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བར་ནི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱི་ལ་རག་ལས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་སྤྱི་ལ་ལྟོས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མ་ངེས་ན་ནི་ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་ངེས་ན་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེར་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་སྔོན་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། །དེ་སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། ཅི་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གཞན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཉོན་ཅིག་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པར་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་ཡུལ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ཡང་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་གཅིག་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟར་གྱུར་ན་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་སྔོན་པོ་ལ་ནི་ཤེས་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལས་ལྡོག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་དུ་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཡང༌། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཐ་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དང་གཡོ་བ་ཉིད་དང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ཉོན་ཅིག་འདི་ལ་སྤྱི་རྙེད་པ་དེ་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྱི་ལ་རག་ལས་པའི་དོན་བྱ་བ་ལ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དང་དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དོན་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྤྱི་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལུས་ཅན་ཉིད་དང༌། གཞན་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་སྟེ། སྤྱི་ནི་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གཞན་གང་ཞིག་ཡོད་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྒྲའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་བརྟགས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་མེད་ཀྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ནར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་དམ་མ་བཟུང་ན་ནི་སྤྱི་ཡང་མེད་པར་མ་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་སྤྱི་ཡོད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི་སྤྱི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ཆུ་མེད་ན་ ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ་ལུས་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང༌། དཀར་པོའི་རང་བཞིན་བཏང་ན་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་དབྱིབས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདིས་ཁྱད་པར་ལ་མི་སླུ་བ་སྤྱིས་ཐམས་ཅད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁྱད་པར་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ཡང་ལ་ལར་སྤྱི་ལ་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་བྱས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ཆ་ཤད་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མཐོང་ཞེང་ཞེན་པར་བྱས་པ་ལས་མི་སླུ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་ཡོད་པ་དང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། གང་ལ་མི་སླུ་བ་མཐོང་བ་ངེས་པར་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། སྣམ་བུའི་བགོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། ཚད་མས་གསལ་བས་ན་དོན་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ངོ༌། །དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་འཐད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི།
Chinese
因为是一切的终极，所以总相的对境的决定，是能获得别相。别相的决定不是总相的终极，因为做事情是和别相有关联的，不是依赖于总相。别相也是可见的，因此对于它来说，没有任何依赖于总相的。如果总相不确定，那么就应该从其他的量来确定。如果确定了，那么因为是做事情的对境，所以那个量也是别相的终极。如果那里量是现量，那么量的作用就是决定。就像现量确定蓝色一样，也能生起对于不是刹那和不是极微的确定。因此，如果对于不是刹那本身不是量，那么对于蓝色本身，它怎么会是量呢？难道是一个知识本身是量，其他的不是量吗？听着，量的作用是决定，而决定也不能执持事物的自性，因为是互相违背而安立的终极，依靠那个和那个的相异，而自然地了知从其他事物相异的终极。因此，决定的对境是相异一者的终极的自性。因为决定也是量的作用，所以相异一者是量的作用，因此量的作用是相异一者的自性的终极，所以是圆满的。那样成为的话，那么对于从不是蓝色相异的蓝色来说，那个知识是量。对于从刹那相异的不是刹那来说，是量。对于刹那本身来说，是没有量的，不是量。因此，对于众多的对境来说，成为量和不是量，有什么不合理的呢？如果那样，那么具有同一对境的一方会成为量，如果那样成为的话，那么一切知识都会成为量。因为任何甚至对于事物本身也不欺骗的知识，那是不存在的。对于阳焰认知为水，对于具有色相、具有动摇和具有存在本身不欺骗，因此成为量太过了，如果这样说。听着，对于这个获得总相的
English
Because it is the ultimate of everything, the determination of the object of the general characteristic is what obtains the particular characteristic. The determination of the particular characteristic is not the ultimate of the general characteristic, because doing things is related to the particular characteristic, and does not depend on the general characteristic. The particular characteristic is also visible, therefore for it, there is no dependence on the general characteristic at all. If the general characteristic is not determined, then it should be determined from another valid cognition. If it is determined, then because it is the object of doing things, that valid cognition is also the ultimate of the particular characteristic. If the valid cognition there is direct perception, then the function of valid cognition is determination. Just as direct perception determines blue, it also generates the determination of not being momentary and not being subtle particles. Therefore, if it is not a valid cognition for being non-momentary itself, then how is it a valid cognition for blue itself? Is it that one cognition itself is a valid cognition, and others are not valid cognitions? Listen, the function of valid cognition is determination, and determination cannot grasp the nature of things, because it is the ultimate established by mutual contradiction, relying on the difference from that and that, it naturally understands the ultimate of differing from other things. Therefore, the object of determination is the nature of the ultimate of one difference. Because determination is also the function of valid cognition, so one difference is the function of valid cognition, therefore the function of valid cognition is the ultimate of the nature of one difference, so it is complete. If it becomes like that, then for blue that is different from not being blue, that knowledge is a valid cognition. For non-momentary that is different from momentary, it is a valid cognition. For momentary itself, there is no valid cognition, it is not a valid cognition. Therefore, for the many objects, becoming valid cognition and not valid cognition, what is unreasonable? If that is the case, then one side with the same object will become a valid cognition, and if it becomes like that, then all knowledge will become valid cognition. Because there is no knowledge that does not deceive even about the thing itself. If the cognition of mirage as water is not deceptive about having form, having movement, and having existence itself, then it is too much to be a valid cognition, if you say so. Listen, for this, obtaining the general characteristic
Chinese
总之，一切见解都是无实有的，因为没有观察到总的自性，并且没有观察到依赖于总的功用。差别是有实有的，因为没有观察到建立其自性和依赖于它的作用的因。那么，什么是不存在的总的呢？就是刹那性、存在性、有身性，以及在许多其他事物中共有的普遍概念，因为总的是许多事物的共同之处。如果存在其他的刹那性，那么应该用自性推理来证明什么呢？声音的刹那性并非完全不存在，然而，与非刹那性相反，被认为是许多刹那的共同之处的那种刹那性是不存在的，而蓝色等各自不同的差别才是存在的。即使如此，任何总的都只是差别的自性。存在并且只是差别的最终状态才应该被接受。如果没有差别或者不接受差别，那么总的也会变得不存在而不被接受。因此，如果存在差别，那么总的就存在；如果没有差别，那么总的也就不存在。如果这样，在海市蜃楼中误认为水，如果没有水，就不会有变成水性的事物，也不会有刹那性或有身性等。如果放弃白色，就不会有变成其本质的形状。从这个角度来看，不欺骗差别的就像用总的来解释一切一样。即使不欺骗差别，在某些情况下也会欺骗总的，因此不是量。对于差别来说，就是量本身。如果说不欺骗所确定的就是量，那么，看到部分和非刹那性而执着于宽广，因为不欺骗，所以是存在的，因此，存在和专注于它的也会变成量吗？这是真实的，对于什么不欺骗，看到并确定，那确实是存在的。布匹的分割等作用不是肢分，因为量已经阐明，所以作用是不合理的。非刹那性也是如此。作用由量所认可的微尘和刹那所圆满。
English
In short, all views are without substance, because the general nature is not observed, and the function dependent on the general is not observed. The particular is substantial, because the cause of establishing its nature and the function dependent on it are not observed. So, what is the non-existent general? It is momentariness, existence, embodiment, and the universal concept common to many other things, because the general is the commonality of many things. If there is another momentariness, then what should be proven by the inference of nature? The momentariness of sound is not completely non-existent, however, that kind of momentariness which is the opposite of non-momentariness and is considered common to many moments does not exist, but the distinct differences such as blue are the only existing ones. Even so, whatever is general is only the nature of the particular. What exists and is only the ultimate state of the particular should be accepted. If there is no difference or if difference is not accepted, then the general will also become non-existent and not be accepted. Therefore, if there is difference, then the general exists; if there is no difference, then the general also does not exist. If this is the case, mistaking a mirage for water, if there is no water, there will be no substance that becomes the nature of water, nor will there be momentariness or embodiment, etc. If whiteness is abandoned, there will be no shape that becomes its essence. From this perspective, not deceiving the particular is like explaining everything with the general. Even if the particular is not deceived, in some cases the general is deceived, therefore it is not valid cognition. For the particular, it is valid cognition itself. If it is said that what does not deceive what is determined is valid cognition, then, seeing parts and non-momentariness and clinging to breadth, because it does not deceive, it exists, therefore, will existence and focusing on it also become valid cognition? This is true, for what it does not deceive, seeing and determining, that is indeed existence. The function of dividing cloth, etc., is not a limb, because the valid cognition has clarified, so the function is unreasonable. Non-momentariness is also the same. The function is perfected only by the atoms and moments approved by valid cognition.