Tibetan
།ཡན་ལག་ཅན་ནམ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་འདི་ནི་རགས་པ་གཅིག་ཏུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་པ་ཡིན་ན་གཅིག་པུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་ལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་སྔ་ཕྱི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་ལྟ་བར་བྱེད། མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ལྟ་བའི་བྱ་བ་ནི་སྔ་ཕྱི་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་དེ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་མཐོང་བ་ལས་ཕྱིས་མཐོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཡང་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུན་རིང་པོར་འདུག་པའི་རང་བཞིན་ནི་མཐོང་བའི་བྱ་བའི་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འབའ་ཞིག་ལས་ངེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཅིག་དང་འགལ་བ་མཐོང་བ་ཡང་ གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཀྭའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚད་མ་སྤང་བ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐོབ་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཐོག་པར་ནུས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པའི་ནུས་པ་དེ་ཡང་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་ཐོབ་པ་ནི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཚད་མ་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིའོ། །དོན་ངེས་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ། དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཚེ། བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བས་གཞན་ལས་ཡིན་པར་འདོད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚད་མ་མངོ
Chinese
不是具有支分或者不是刹那者，因为这个显现不是粗大一体的显现。如果是粗大，则与唯一相违。同样，不是刹那者，也就不能长久存在。因为见者的刹那不能观看，长久存在、无有先后部分的见者如何观看？即使允许不是见者的刹那，观看的行为也是无有先后部分的，因为第一个刹那见到之后，不能再见到。即使那样，生起和生起行为的对境自性的先后部分不是对境，因此，长久安住的自性不是观看行为的所取，因此，任何显现都是不是刹那者的共同之处。因此，不是刹那者不是所见，而是仅仅从错乱的因由产生定解，例如见到与一相违，也执着为一一样。如果获得者不是量，那么，不是获得者就不会成为量吗？难道舍弃获得者的量不是获得吗？因为获得是后来的知识的差别，那么，它如何变成先前知识的自性呢？量不是能力自性之外的。因此，获得者也是能够获得的量，而不是获得本身。获得的能力也是因为无义则不生起。无义则不生起，对于不获得者也存在，因此是量。如果那样，获得义是能力之因，无义则不生起的量是什么的对境呢？是现量。因为现量自性决定义，并且清晰地体验义，因此是决定无义则不生起，所以是决定者。还有，当对义产生怀疑时，也会对自己产生怀疑，因此认为是来自他者，怀疑不是损害现量的，以前已经说过了。量现
English
It is not something with parts or something that is not momentary, because this appearance does not appear as a single gross entity. If it were gross, it would contradict being one. Similarly, something that is not momentary cannot last for a long time. This is because the moment of seeing cannot see; how can seeing that lasts for a long time and has no prior or later parts see? Even if it is allowed that it is not the moment of seeing, the act of seeing is still without prior or later parts, because after seeing in the first moment, it is not possible to see later. Even if that were the case, the prior and later parts of the nature of the object of arising and the act of arising are not objects, so the nature of staying for a long time is not the object of the act of seeing. Therefore, whatever appears is common to what is not momentary. Therefore, what is not momentary is not seen, but certainty arises only from the cause of confusion, just as seeing something that contradicts one also clings to it as one. If the obtainer is not a valid cognition, then will what is not the obtainer not become a valid cognition? Is abandoning the valid cognition of the obtainer not obtaining? Because obtaining is a distinction of later knowledge, how can it become the nature of prior knowledge? Valid cognition is nothing other than the nature of ability. Therefore, the obtainer is also a valid cognition that can obtain, but not obtaining itself. The ability to obtain also arises because it is not meaningless. That which does not arise if it is meaningless also exists for what does not obtain, therefore it is a valid cognition. If that is the case, what is the object of the valid cognition that obtains meaning, the cause of ability, and does not arise if it is meaningless? It is direct perception. Because the nature of direct perception determines meaning and clearly experiences meaning, it is certain that it does not arise if it is meaningless, so it is the determiner. Also, when there is doubt about meaning, there will also be doubt about oneself, so it is thought to be from another. Doubt does not harm direct perception, as has been said before. Valid cognition, direct