Tibetan
ར་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དུས་མ་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །རེ་ཞིག་རིགས་ཐ་དད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་འདྲ་བ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཐ་དད་དོ། །དེ་ཡང་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཐ་སྙད་བྱར་མེད་པས་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནའོ། །རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་རེ་ཞིག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ལ་ནི་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པར་ལེན་པར་འདོད་དོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་གཞན་བླང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བླང་བར་འདོད་པ་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་བྱེད་པས་ནི་དུ་མ་ལ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བླང་བར་འདོད་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པས་སོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ན་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་ཇི་ལྟར་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ན་ཡང་ཐ་དད་དུ་བླང་བར་འདོད་པའི་ བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དེ། །དཔེར་ན་གྲང་བ་མང་པོ་ཚོགས་པ་ན་མེད་མདག་གི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བྱ་བ་གཅིག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ལེན་པར་འདོད་པ་ན་ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ངེས་པར་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གཅིག་པ་ནི་དོན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་
Chinese
了知无有各别之差别，虽非众多之义，然乃一境之行境。如何于非时亦不定而知为近取耶？略言之，种类各别者，由果各别之故，近取是决定者。种类相同果唯一者，以随逐刹那各别与随行相续各别故，是各别也。又彼所取之刹那无有可立名者，故刹那各别乃欲取不定者，是故唯为不定之近取。相续各别者，现量乃略言之，唯是近取各别也。如是见为各别者，乃欲于各别之境取为各别也。于欲取各别之自性作用，非欲取他者，以太过于极之故也。凡所见欲取各别者，彼即是所应取者，是故彼即是近需者，非是他所应取者，此非也。是故以等同之作用者，非是决定近取众多，然乃了知为欲取一之境故也。于欲取各别时，如何欲舍弃者为果之近需耶？是故于果唯一时，亦欲取各别之
English
Knowing that there is no difference in individuality, although it is not a multitude of meanings, it is still the object of a single engagement. How can it be known as approaching closely even when it is not the time and is uncertain? Briefly, different kinds are definitely approached because of different results. Similar kinds with the same result are different because they follow different moments and different continuums. Moreover, since there is nothing to name the moment of grasping, the different moments are only uncertainly approached because they are desired to be grasped uncertainly. Different continuums are also manifestly only different approaches for the time being. Thus, seeing them as different means wanting to grasp them as different in different objects. Acting on the nature of wanting to grasp differently does not mean wanting to grasp others, because it would be too extreme. Whatever is seen as wanting to grasp differently is what should be grasped. Therefore, that is what is needed closely, not what should be grasped by others, which is not the case. Therefore, what makes them equal is not necessarily approaching many, but rather knowing them as the object of wanting to grasp one. When wanting to grasp differently, how can wanting to abandon be a close need for the result? Therefore, even when the result is one, wanting to grasp differently
Tibetan
བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་སྣང་བར་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནི། །དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བ་མེད་ན་གང་གི་ཡུལ་ངེས་པར་ལེན་འདོད་པར་འགྱུར། ཐུན་མོང་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ལེན་པའི་སེམས་ནི་ཡུལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་གྱི་དང་ར་གཅིག་ན་འདུག་པའི་མེའི་ཕུང་པོ་བཞི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་བར་མ་ཆོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་བདག་གི་འདོད་པ་འདི་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ནི་མི་སེམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གིས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ངེས་པར་ལེན་པར་འདོད་ལ། དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེས་ན་མང་པོ་རྣམས་ཚད་ མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐད་གཅིག་རྣམས་ལ་ཚུལ་འདི་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་བླང་བར་འདོད་པ་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་ཐ་དད་པ་ངེས་པར་བླང་བར་མི་འདོད་དེ་དེས་ན་མ་ངེས་པར་བླང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ལ་ནི་རིམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལས་དང་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སོ་སོ་ཁོ་ནར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ཡུལ་མཁོ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་སྟོན་པ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པ་དབང་པོ་རྣམས་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པར་བཤད་དོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དེ་དག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་
Chinese
想要确定地接受能够作用的自性，像那样的自性中，一切都没有差别。因此，想要接受一个，就是想要接受一切，因为不想要确定的对境显现。那些本体共同而非独有的自性是，那时如果没有执取为不同，那么想要确定地接受哪个对境呢？具有共同自性的对境的接受之心是不确定的对境，比如在一个院子里有四堆火，想要接受其中任何一堆，因为对境没有间隔。人们不会想：我的意愿是从这些中产生的。因此，因为没有执取不同的自性，所以想要不确定地接受，做同一结果，不确定地执着于近取，一个行境的对境是很多，对境是很多，但被一个量所执取。因为没有执取为不同，所以想要不确定地接受，因此近取是不确定的。因此，成为一个行境的对境，因此很多成为一个量的对境。对于现量所见的刹那，这是这种方式，但对于不同的原因则不是。想要接受自性差别的对境，则一个想要接受的是近取的，其他想要接受的则不是。对于隐蔽的，因为没有执取对境的差别，所以以共同的自性执着，不想要确定地接受不同，因此不确定地想要接受的都是不确定的近取。确定近取是按照之前所说的道理。对于不确定的近取，在有次第的知识中，第一个是量，其他的则是忆念者。对于确定的近取，则是各自单独的。现量是以刹那的对境，近取是相同的。因此，在显示一个量的对境时，除了不执取要成立的不同刹那，则说诸根成就和安乐没有差别。对于隐蔽的对境，对于共同的果，那些与其相近的结合没有差别等等，依赖于相续。
English
One wants to definitely accept the nature of being able to act, and in such a nature, everything is without distinction. Therefore, wanting to accept one is wanting to accept all, because one does not want the appearance of a definite object. The nature of those entities that is common and not unique is: if at that time there is no grasping as different, then which object would one want to definitely accept? The mind that accepts an object with a common nature is an indefinite object, like in a single courtyard there are four piles of fire, and one wants to accept any one of them, because the objects are not separated. People do not think: "My desire arises from these." Therefore, because different natures are not grasped, wanting to accept indefinitely, doing one result, clinging to the proximate cause indefinitely, the object of one activity is many, the objects are many, but they are grasped by one valid cognition. Because it is not grasped as different, one wants to accept indefinitely, therefore the proximate cause is indefinite. Therefore, being the object of one activity, therefore many become the object of one valid cognition. For the moments seen by direct perception, this is the way, but not for different causes. Wanting to accept the object of the difference of nature, then one that wants to be accepted is the proximate cause, but the others that want to be accepted are not. For the hidden, because the difference of the object is not grasped, clinging to the common nature, one does not want to definitely accept the different, therefore those that are indefinitely wanted to be accepted are indefinite proximate causes. The definite proximate cause is according to the previously explained reasoning. For the indefinite proximate cause, in the sequential knowledges, the first is a valid cognition, and the others are rememberers. For the definite proximate causes, they are each separate. Direct perception is with the object of a moment, the proximate cause is the same. Therefore, when showing the object of one valid cognition, except for not grasping the different moments to be established, it is said that the senses are accomplished and that happiness is not different. For the hidden object, for the common result, those combinations close to it are not different, etc., relying on the continuum.