Tibetan
ར་གྱིས་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིབས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི། ཚད་གཅིག་ནི་མི་འཐད་དོ། །རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆེན་པོ་འམ་ཆུང་ངུ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་ཞིག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཚུངས་པ་མང་པོ་བར་མཆོད་པ་སྣང་བ་རྣམས་ལ། ལུས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཆེས་མང་པོ་དངོས་པོ་མཐོང་བས་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལས་མཐོང་བའི་ཆ་ཆུང་དུས་ཁྱབ་པ་གཅིག་མཐོང་བ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཚད་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཡང་རྫས་ཉུང་དུ་ལ་མ་འཁྲུལ་བས་མང་པོ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བ་ན། མང་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་མཐོང་བས་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མང་པོ་ལ་ནི་ཉུང་དུར་འཛིན་པར་འཇུག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་གཞན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་ཉུང་དུ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་བ་ནི་བདེན་ན། འོན་ཀྱང་ཉུང་དུ་མང་པོ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གནོན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་བཟུང་ཡང་མང་པོའི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དེ་ན་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་ཉུང་ངུར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲིབ་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཉམས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གཞན་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་དང་ལྡན་པར་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོར་མྱ་ངམ་དག་ན་ཆུང་ངུ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ན་ཡུལ་གང་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེར་གྱུར་པ་འཛིན་པ་དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ནི་དངོས་པོ་དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེར་ཡང་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ཉེ་བར་འདུག་པ་དང༌། སྒྲ་ཡང་རེ་རེ་ནས་མ་འཁྲུགས་པར་ཐོས་ན་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ སོ་སོ་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་མངོན་པ་ཡིན
Chinese
以遍满为特征的形状，其唯一的量是不合理的。在一切情况下，无论是大是小，凡是随顺方位的量是不存在的。因此，它是显现，而不是事物。如此，在许多相似的供品显现中，以有身者自身方位的区分作为先导，并非外在的量也显现。那也是假立存在的。对于从远处看到极多事物遍布的情况，当看到遍布于微小部分的显现时，从知识中量显现出来。即使那个量不是事物的性质，但由于不混淆于少量，而看到许多事物具有其他量时，如何能通过看到非多数的事物来作为目标呢？如果说，使多数执着为少数，这不是颠倒吗？如果确实是执着于假立为其他量的少数，那么，少数多数各自确定的对境的差别具有压制作用，因此，即使从远处执着于微小的量，但在看到遍布多数对境的事物时，即使具有其他量，也不会执着于遍布特殊对境的少数事物。如果也像减少那样作用减弱，那么那时，为了执着于其他事物，就只是显现而非如实。因此，即使从远处显现为具有微小的量，也是执着于事物。那么，为什么在远处荒凉的地方，会错误地执着于具有其他量的小事物呢？因为在那里执着于大量时，所遍布的对境并非真实存在的事物，并且执着于成为那样的对境的自性，而不是那样的对境的自性，因此是错乱的知识。对于其他，也不是执着于事物不存在的地方。声音也是，当根未损坏且靠近，并且声音也逐一听到而不混杂时，那么所有字母的部分都成为对境，刹那 各自的处所和作用相遇的差别中，间断是明显的。
English
The shape characterized by pervasiveness, its single measure is unreasonable. In all cases, whether large or small, whatever measure follows the direction does not exist. Therefore, it appears, but it is not a thing. Thus, in many similar offerings that appear, even the measure that is not external, with the distinction of the direction of the embodied one itself as a precursor, also appears. That is also nominally existent. In that, from afar, among those that are pervaded by seeing very many things, when one sees the appearance of pervading a small part, the measure appears from knowledge. Even though that measure is not the nature of things, but because it is not confused with few substances, when many are seen to possess other measures, how can one aim by seeing a substance that is not many? If it is said that causing many to be grasped as few is not a perversion, then if it is indeed grasping the few that are imputed as other measures, then, since the difference of the objects that are determined separately, few and many, has the function of suppressing, even if a small measure is grasped from afar, when seeing the object pervading the many objects, even if it has another measure, it is not grasping the few objects pervading the special object. If also, as it diminishes, the action diminishes, then at that time, in order to grasp other things, it is just appearance and not as it is. Therefore, even though it appears to have a small measure from afar, it is grasping the thing. Then, why is it that in a desolate place far away, one is mistaken in grasping a small thing with another measure? Because when grasping a large measure there, the object pervaded is not a real thing, and grasping what has become the nature of that object, and not the nature of that object, is therefore a confused knowledge. For others, it is also not grasping the thing where it does not exist. Sound is also, when the senses are not impaired and are near, and when the sounds are heard one by one without confusion, then all the parts of the letters become objects, in an instant, the differences of the places and actions meeting separately, the interruption is obvious.
Tibetan
་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་མ་བཟུང་བས་ན་ཟུར་ཆག་པ་དང༌། རིང་དུ་འཕོས་པ་ནི་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་དང༌། རྣ་བ་ཉམས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཅ་ཅོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འཁྲུགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་བཞིན་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ལ་ཡང་ཚད་མ་ནི། ཐག་རིང་པོ་ཁོ་ན་ནས་ཡིན་ནོ། །ཐག་ཉེ་བ་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དུང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་བ་རྣམས་རྒྱུ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཟླ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་གཉིས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཟླ་བ་ནི་རབ་རིབ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། རང་གི་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མི་ནུས་པས་ན་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུང་དཀར་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཡུལ་གཅིག་ན་གནས་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ངེས་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པས་དོན་མི་འཐོབ་པོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་དུ་ན་དེའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་དང་འབྲེལ་བའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ ཤེས་པས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་ན་དེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་ནི་དོན་མི་ཐོབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ལ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མ་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་
Chinese
诺（ནོ།）！因此，由于没有把握文字的形态，所以产生了变音和长距离的移动，这是因为处在遥远的地方和听力受损的处境中。在嘈杂的情况下，由于处所和行为的差异而产生混乱时，也和之前一样是处境的原因。对于这些情况，衡量的标准是，仅仅是因为处在遥远的地方。如果处在近处，那么像这种类型的进入其他处所，具有其他自性的处所，就不是衡量的标准。如果对存在的海螺产生了关于它的知识，那么这是因为错觉具有确定的原因。颠倒的知识，比如看到两个月亮等等，依赖于处所和时间等原因的差异而产生作用。例如，在没有云彩的天空方向，与月亮相关的方向上，会产生看到第二个月亮的知识。对于随之而来和相反的情况，月亮就像是眼翳一样是原因，但由于不能安立自己的形态，所以不是处所，白色的海螺也是如此。因此，如果像这种形态的知识，没有看到处在一个月亮或一个处所的树木等等，之后才想要，那么就没有矛盾。因为能够获得确定的进入处所，所以是衡量的标准，因此错误的知识无法获得事物。像这样，如果能够获得进入的处所，那么这时就是正确的知识，如果不能获得，又怎么能获得事物呢？因此，按照之前所说的道理，否则就没有它的作用。因此，凡是错误的知识，就不是获得执著的事物的原因，比如把海市蜃楼当成水一样。同样，成为争论基础的也是错误的知识。获得事物的原因一定遍及正确的知识，因为不存在与其它原因相关的正确的知识。如果通过怀疑的知识也能获得想要的事物，那么它也不是正确的知识，如果这样说，那么就无法从中获得事物，因为怀疑是针对存在还是不存在这两种情况而产生作用，而且除了事物和非事物之外，不确定的事物在世间也是不存在的。
English
No! Therefore, since the form of the letters is not grasped, distortions and long-distance transpositions occur because they are located far away and in situations of impaired hearing. In noisy situations, when confusion arises from differences in location and action, the location is the cause, as before. For these cases, the standard of measurement is solely from being in a distant place. If it is nearby, then this kind of thing entering another location, a location with another nature, is not a standard of measurement. If knowledge of a conch arises when a conch is present, it is because illusions have definite causes. Inverted knowledge, such as seeing two moons, depends on differences in the causes of place, time, and so on, to take effect. For example, in the direction of the cloudless sky, in the direction related to the moon, there is knowledge of a second moon. For what follows and what is contrary, the moon is the cause like a cataract, but since it cannot establish its own form, it is not the location, and the white conch is the same. Therefore, if such a form of knowledge does not see trees and so on located in one moon or one place, and then desires it, there is no contradiction. Because it is a standard of measurement because it enables the attainment of a definite place of entry, therefore false knowledge does not obtain the object. In this way, if it enables the attainment of the place of entry, then at that time it is correct knowledge, but if it does not enable its attainment, how can the object be obtained? Therefore, according to the reason stated earlier, otherwise it has no function. Therefore, whatever is false knowledge is not the cause of obtaining the object to which one is attached, just as mistaking a mirage for water. Similarly, what becomes the basis of dispute is also false knowledge. The cause of obtaining the object is necessarily pervaded by correct knowledge, because there is no correct knowledge related to other causes. If the desired object can also be obtained through doubtful knowledge, then it is not correct knowledge, but if you say that, then the object cannot be obtained from it, because doubt acts by focusing on both existence and non-existence, and uncertain objects other than objects and non-objects do not exist in the world.