Tibetan
་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པས་མ་ངེས་པར་རྒྱུར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པས་བྱས་པའི་དེ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བཟུང་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ནི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཟུང་ན། དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་ཁོ་ནས་དོན་ཡོད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ནི་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་དམར་ལམ་མེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་ན་ཅི་འདི་པ་ལ་ཤའི་མེ་ཏོག་གི་དོག་པའི་ཚོགས་སམ། འོན་ཏེ་མེའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ཞེས་ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཡང༌། དམར་ལམ་མེ་བའི་རང་བཞིན་གཟུང་བར་ངེས་ལ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དམར་ལམ་མེ་བ་ཙམ་ལ་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ངེས་པ་དང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ངེས་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་ ལས་སམ། དྲུང་ན་འདུག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དེ་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་ངེས་པ་ལས་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་གྱི། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དམར་ལམ་མེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ལ་སྣང་བར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་དེའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིས་རྒྱུ་ཁ་ཅིག་ལས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང༌། དངོས་པོ་ལ་ཡང་རེག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་ནི་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཞན་ལས་ནི
Chinese
即是量。由于彼者以不定的方式作为因存在，因此彼者是量，因为没有其他。如果说从彼所生的行为如何能够确定地把握彼者呢？暂时来说，比量和有作用的识的现量，是从见到自性而来。因为存在即是能够起作用，所以如果把握了它，还有什么其他的所求之事物呢？因此，它仅仅依靠自身就能确定是有作用的。此外，在没有作用的情况下，现量把握事物，以所要证成的自性之境，所求是对境的行境，那么这在某种程度上是不同于其他的量，即是说，在把握事物本身时是确定的，但在把握差别时则不然。例如，从远处生起具有红色光芒形象的识，虽然对“这是肉的花朵的疑聚，还是像火堆一样”的差别产生怀疑，但对于把握红色光芒的自性是确定的，而对于把握差别本身则不然。仅仅对于红色光芒，才是对事物的确定把握，并且也是行境。对于差别的确定，是从见到烟等关联而来，还是从近处的现量本身而来。想要获得那个境，认为是前者。如此，比量是从确定具有无则不生和具备而来，是确定事物的量。现量是从确定所把握的形象而来，而不是从见到无则不生而来。在此，对于作用来说，接近所需的红色光芒，其境、时间和形象的确定，是在先前的识中显现而安住的，否则就不会对该事物的境产生怀疑。仅凭这一点，对于事物来说，现量的作用就完全圆满了。之后，由于某些原因，对于见到和确定的事物，会怀疑其无则不生，并且也会接触到事物。如果它变得确定，那么对于见到和确定的事物，怀疑也不会存在。因此，从其他的识
English
That itself is valid cognition. Since that itself exists as a cause in an uncertain manner through transmission, that itself is valid cognition, because there is no other. If it is asked how it is possible to ascertain that which is produced from that, for the time being, inference and the direct perception of the consciousness that performs a function arise from seeing the nature itself. Because existence is the ability to perform a function, if that is grasped, what other object is there to be sought? Therefore, it is certain that it alone has a purpose. Furthermore, without performing a function, the direct perception that grasps the object, with the object of its own nature to be proven, the object that is sought is that which engages with the object, which is to some extent a valid cognition from something else, that is, it is certain in grasping the object itself, but not in grasping the distinction. For example, when a consciousness with the appearance of a red glow arises from afar, although there is doubt about the distinction, "Is this a collection of doubts about a meat flower, or is it like a pile of fire?", it is certain to grasp the nature of the red glow, but not to grasp the distinction itself. Only the red glow is the certain grasping of the object and is also the object of action. Certainty about the distinction comes from seeing the connection with smoke and so on, or from the direct perception itself that is nearby. It is considered that the former is what obtains that object. Thus, inference is a valid cognition that ascertains an object from the certainty of possessing what is invariably absent and possessing it. Direct perception is from ascertaining the appearance of what is grasped, but not from seeing what is invariably absent. Here, the certainty of the object, time, and aspect of the red glow that is close to being useful for action abides manifestly in that previous consciousness, otherwise there would be no doubt about relying on the object of that object. With just that, the function of direct perception is completely fulfilled for the object. Later, due to some causes, there is doubt about the invariable absence of what is seen and ascertained, and the object will also be touched. If that becomes certain, then doubt will not remain about the object that is seen and ascertained. Therefore, from other consciousness
Tibetan
་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་དེ་ཉིད་སྔར་མ་ངེས་པ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། །དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་དེ་ལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཞེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་འཛིན་ན་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རེག་པ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གཞན་ལ་ངེས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་བཟུང་ཞིང་ངེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་སྒྲོ་བཏགས་པར་མེད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ། གཞན་ནི་རྗེས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བར་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་མ་བྱུང་ན་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཚད་མར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གང་ཡིན་བ་དེ་ཡང་གཞན་ལས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་མེ་ར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་འདིར་བདག་ལ་སྐྱེས་པར་ཚོར་ན་ཅི་སྐྱེས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཡང་ན་གང་གི་ཚེ་མེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་ཟའི། ཅི་འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་དེའི་ཚེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། འཇུག་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པ་ན་ཚད་མ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང༌། རྒྱུ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངམ་དང་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཐག་རིང་ན་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ༌། །ཉི་མ་གུང་ལ་ཚད་པས་ཉམས་པ་ཤེས་པའི་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ངེས་པ་དང༌། མར་མེས་གསལ་བར་བྱས་པ་ན་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ལ་དམར་པོ་འཛིན་པ་དང༌། རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསླད་པས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ངེས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉེ་བ་དང༌
Chinese
具有知性本质的无有则不生的特征，那个量本身是要确定先前未确定的，而不是事物。先前见到的行相未消失，对它执著，执著就是忆念。如果执持不同的事物，那么对于自己的境就是量，例如一同行用的触觉的执持。对于以何执持的本身，如果对于无有则不生而生怀疑，则会变成要向他人确定，刹那本身就是那样执持，而不是确定，然而事物本身是要了解的。因此，就像对于海市蜃楼妄加认为是水，因为没有不确定的缘故，对于它的自相执持的知识不是量一样，刹那本身吗？其他是要通过比量来了解的，而不是现量。如果中间没有产生确定的知识，那么也是从有作用的知识而来。因此，就像对于真实的差别从其他是量一样，对于仅仅执持事物，也要依赖于境的差别，像那一样确定为量。 对于差别本身而生怀疑，两种情况中的哪一种，那也要从其他确定它的自性。例如，如果感觉到显现为火的知识在此处在我身上产生，那么会说产生了什么呢？或者，当体验到显现为火的知识时，也不会怀疑，会想这是否是没有意义的呢？那时，进入的境就是全部显现，当安立进入的境时，量也是先前的。有些是从自己本身就是量，是执持转变为具有关联的差别的法。因为错乱的知识是与境、时间、明亮和因的确定性相合而产生的。例如，对于荒野和小的事物错认为大，在远处显现为混合。正午时分，因热而衰弱，由于知识不清晰，而将海市蜃楼确定为水，用蜡烛照亮时，对于蓝莲花等执持为红色，像被眼翳所迷惑而执持为两个月亮一样。所有这些错乱都是由事物的确定所产生的。因此，境近和
English
That which is the characteristic of not arising without the nature of knowing, that very valid cognition is to ascertain what was previously uncertain, not the object itself. Clinging to the aspect of previous seeing that has not disappeared, that clinging is memory. If one apprehends different objects, then it is valid cognition for its own object, like apprehending the touch that is experienced together. Regarding the very thing that apprehends, if one doubts that it does not arise without it, then it becomes necessary to ascertain it for others, the moment itself is apprehended in that way, but it is not certain, however, the object itself is to be understood. Therefore, just as one imputes water to a mirage, because there is no uncertainty, the knowledge that apprehends its own characteristic is not valid cognition, is it the moment itself? Others are to be understood by inference, not by direct perception. If another knowledge that ascertains does not arise in between, then it is also from the knowledge that performs a function. Therefore, just as being valid cognition from others depends on the difference of truth, so also apprehending only the object depends on the difference of the object, and it is ascertained as valid cognition just like that. Doubting the difference itself, whichever of the two cases it is, that also ascertains its own nature from others. For example, if one feels that the knowledge appearing as fire has arisen in me here, then one will say, "What has arisen?" Or, when one experiences the knowledge appearing as fire, one will not doubt either, one will think, "Is this meaningless?" At that time, the object of entry is the very appearance of everything, and when the object of entry is established, the valid cognition is also the previous one. Some are valid cognition from themselves alone, they are the apprehension of objects that transform into differences with connections. Because deluded knowledge arises in accordance with the certainty of the object, time, clarity, and cause. For example, mistaking a desert and small things for large, and appearing mixed in the distance. At noon, due to being weakened by heat, one ascertains a mirage as water because the knowledge is unclear, and when illuminated by a candle, one apprehends blue lotuses and so on as red, like apprehending two moons because of being deceived by cataracts. All these delusions are produced by the certainty of objects. Therefore, proximity of the object and