Tibetan
པ་བསྟེན། དེའི་ཚེ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་སྐབས་དང་མཚུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་དེ་ནི་བྱེ་བྲག་ལ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གནས་སོ། །མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ན་དེས་བྱས་པ་ལ་སྐབས་སྤྱོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། རྟག་པ་ཚད་མས་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྟག་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན། ཅི་འདི་མེད་པར་དགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཅི་སྟེ་འགལ་བར་བརྗོད། གལ་ཏེ་དགག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་གི་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པའི་ཆོས་དགག་པ་ཙམ་མི་རྟག་པ་སྤངས་པ་ཙམ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འགལ་བར་བརྗོད་པའི་ཚེ་མ་ངེས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་བཅོས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཞན་མདོ་ལས་གཉིས་ག་བཤད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དུས་སུ་དུས་སུ་འདས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དུས་འདས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་མམ་ལུང་ངམ་གཉི་ག་ལས་འདས་པ་དང༌། མ་ལུས་པ་ལས་འདས་པ་ནི་དུས་འདས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་ལུང་དང་འགལ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་མ་དང་ལྡན་པ་དང༌། ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་མཐོང་བའོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་འདོད་དོ། །སྔ་མ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྤྱིར་མཐོང་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། །ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྤྱི་ལ་ཡོད་པའོ། །སྤྱིར་མཐོང་བ་ནི་མ་མཐོང་བའོ། །དང་གི་སྒྲས་ནི་འགལ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་བཤད་བྱེད་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་མངོན་སུམ་དང་ལུང་དང་འགལ་བ་ནི་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སུ་གྱུར་པ་དང༌། མངོན་སུམ་དང༌། ལུང་དང་འགལ་བ་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་དང་ ལུང་དང་འགལ་བ་དང་གཉི་ག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་ནི་དཔེར་ན་མེ་གྲང་བ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆུ་བཞིན་ནོ། །ལུང་དང་འགལ་བ་ནི་བྲམ་ཟེས་ཆང་བཏུང་བར་བྱ་སྟེ། རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འོ་མ་བཞིན་ནོ། །གཉི་ག་དང་འགལ་བ་ནི་མིག་ལ་སྣང་བ་མེད་དེ་དབང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བ་ནི་འགལ་བ་མ་ཡིན
Chinese
依靠。那时因为具有决定的缘故，是正确的理由，像与时机相符的相似理由一样，如何变化，那是专注于差别的理由的意义而安住的。是无常，因为是所作之故等等，如果是特别强调的，那么不应将所作视为时机，因为常法被量所遮止的缘故。另外，如果常法的法不显现，那么如何否定这个不存在呢？又如果说是相违，如果是否定，那么就像所量等一样，会变成共同的不确定，因为仅仅否定常法，也可能仅仅舍弃无常的缘故。然而，如果说是相违，那么将不确定的非理智视为理由来伪装是不合理的。另外，从不同的经部中，两者都宣说的是，哪个理由在理由的时机中，宣说时机已过呢？为什么时机已过呢？因为已经超越了现量或教证或两者，以及超越了全部，所以称为时机已过。如果又问，为什么与现量和教证相违呢？因为宣说了四种相，即具有显现和具有剩余，以及被反驳者见到，这样认为理由的四种相。具有前者和普遍见到是周遍。具有剩余是在普遍中存在。普遍见到是未见到。连词“和”表示相违。因此，通过进行解释来说明，凡是与比量、现量和教证相违的，都是相似的理智。因此，这样就通过与比量、成为具有三种相的标志，以及与现量和教证相违的三者来显示。那也有三种，即与现量相违，与教证相违，以及与两者相违。与现量相违，例如火是冷的，因为是事物，就像水一样。与教证相违，例如婆罗门应该喝酒，因为是事物，就像牛奶一样。与两者相违，例如眼睛没有显现，因为是根，就像鼻子等一样。这个与宗派相违不是相违。
English
rely on. At that time, because it possesses certainty, it is a correct reason, like a seemingly similar reason that fits the occasion. How does it change? It abides distinctly in the meaning of a reason focused on specifics. It is impermanent, because it is made, and so on. If it is particularly emphasized, then it is not appropriate to consider the made as the occasion, because the permanent dharma is obstructed by valid cognition. Furthermore, if the dharma of permanence does not appear, then how can this non-existence be negated? And if it is said to be contradictory, if it is negated, then like what is to be measured, etc., it will become a common uncertainty, because merely negating the permanent dharma, it is also possible to merely abandon the impermanent. However, if it is said to be contradictory, then it is unreasonable to disguise an uncertain non-reason as a reason. Furthermore, from different sutras, what is said about both is, which reason, in the occasion of the reason, speaks of the occasion that has passed? Why has the occasion passed? Because it has transcended direct perception or scripture or both, and has transcended everything, it is called the occasion that has passed. If it is asked again, why is it contradictory to direct perception and scripture? Because four characteristics are explained, namely, possessing appearance and possessing remainder, and being seen by the refuter, thus the four characteristics of reason are considered. Possessing the former and seeing universally is pervasion. Possessing remainder exists in the universal. Seeing universally is not seeing. The word "and" indicates contradiction. Therefore, by explaining, it is stated that whatever contradicts inference, direct perception, and scripture is a seemingly reasonable intellect. Therefore, in this way, it is shown through inference, becoming a sign with three aspects, and the three that contradict direct perception and scripture. There are also three types, namely, contradicting direct perception, contradicting scripture, and contradicting both. Contradicting direct perception, for example, fire is cold, because it is a substance, like water. Contradicting scripture, for example, a Brahmin should drink alcohol, because it is a substance, like milk. Contradicting both, for example, the eye has no appearance, because it is a sense faculty, like the nose, etc. This contradiction with the tenet is not a contradiction.