Tibetan
རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཐ་སྙད་གདགས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་པོ་ཁོ་ན་སྨྲ་བ་དང༌། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང༌། ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཇི་ལྟར་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་ངོ་གོ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱང༌། དེ་དག་གི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣོས་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ལ་བྱའོ། །ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་དང༌། ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དག་གི་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་དག་གི་ནི་དབང་པོའི་རྐྱེན་ཏོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོའི་གཞུང་ལུགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དག་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་བ་དག་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་རྒྱུད་གཞན་དང་འབྲེལ་བའི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་དེ་དག་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་བསྐྱེད་པ་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་དེས་ཉེ་བར་གདགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེ་དག་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་གདགས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནམ། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལས་སྐྱེས་པའི་བྱ་བ་དང༌། བརྗོད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དག་ནི་ཉན་པ་པོས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉི་ག་ཡང་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཟད་ནས། དེ་ཇི་ལྟར་དེ་མི་དམིགས་པ་དག་གང་གིས་ན་དེ་གཉིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འདོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའོ། །བདག་དང་བདག་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་
Chinese
施设为表诠。如是说，唯有说话者说话，以及行动的行为，和具有语言形式的知识，那些就是所谓的表诠。为了显示如何发起的心是属于自己和他人的相续的，行为和具有语言形式的知识的因的自性。发起的心也是，以“彼等之”等语开始阐述，近取因是指非共同的因。发起的心属于自己的相续的行为，和具有语言形式的那些的近取因唯是，与他者的因相关的则是根识的助缘。那个近取因也是观待他宗而安立的，自己的宗派则认为近取因是阿赖耶识。不是想要表达的心。如是暂时显示了属于自己的相续的行为和语言形式的那些就是表诠本身。为了成立与他相续相关的那些，以“表诠的近取所生起的那些也是”等语开始阐述，表诠的近取因是什么，由它生起与他相续相关的行为和具有语言形式的知识，由它生起的相关的因，是它所施设的表诠，将被施设为表诠。自己发起的心以表诠来认知，所以认为是表诠吗？说话者的相续中产生的行为和显现为表达的知识，听者不会缘取，因为说话者和听者都只是各自体验自己的显现，那么如何能使那不被缘取的二者成为表诠，自己想要发起证悟呢？因此说了“对于我和他人”等语，我和他人是指说话者和听者。我和我的显现体验
English
It is designated as expression. It is said that those which are the speaker speaking, the action of moving, and the knowledge with the form of words, are called expression. In order to show how the mind that motivates is the nature of the cause of actions and knowledge with the form of words, belonging to one's own and others' continuums. The mind that motivates is also explained starting with "those of them," etc. The proximate cause refers to the uncommon cause. The mind that motivates is the only proximate cause of actions and forms of words belonging to one's own continuum, and the sense faculties are the conditions for those related to other causes. That proximate cause is also established in relation to the tenets of others, but one's own tenets hold that the proximate cause is the alaya-vijnana. It is not the mind that intends to express. Thus, for the time being, it is shown that actions and forms of words belonging to one's own continuum are expressions themselves. In order to establish those related to other continuums as well, it is stated starting with "those generated by the proximate cause of expression," etc. Whatever the proximate cause of expression is, it generates actions and knowledge with the form of words related to other continuums. The related cause generated by it is the expression that it designates, and it will be designated as expression. Is it that one's own motivating mind recognizes through expression, so it is considered expression? The actions arising from the speaker's continuum and the knowledge appearing as expression are not apprehended by the listener, because both the speaker and the listener only experience their own appearances. So how can those two that are not apprehended become expressions, and one wants to initiate realization? Therefore, it is said "for myself and others," etc. "Myself and others" refers to the speaker and the listener. I and my experience of appearance
Tibetan
མྱོང་བ་ནི་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་དུའོ། །དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ངེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ནི་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱུད་དེ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འདུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། །དུས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་སོ། །དེ་ནས་ཡོད་པས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་སོ། །ཡང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་དེ་ནས་ཐོག་མ་མེད་པར་འདུས་པའོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་པའོ། །འདི་ནི་དོན་ཡང་ཡིན་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་གོ །འགྲོ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་ཡི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དག་བློས་གཅིག་ཏུ་བཟླུམས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ནི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉན་པ་པོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་ཉན་པ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་འདིས་སྨྲ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གིས་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་གང་དག་ཡིན་པར་དེ་དག་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བའོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཡང་ཉན་པ་པོ་དག་གི་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་ལ་རྣམས་པར་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ནི་རྣམས་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཉན་པ་པོ་དག་རང་རང་གི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མོང་མོད་ཀྱི་། འོན་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བར་རང་གི་ཚིག་གི་རྣམས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བ་གང་དག་ཡིན་པ་ དེ་དག་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་ཐ་སྙད་འདོ
Chinese
体验是各自体验自己的显现。 两个有眼翳的人体验显现，就是两个有眼翳的人看到两个月亮。因为它和那个相似，所以就像那样。认为是一个意义的决定性的识，被认为是那样的识。它的原因是体验认为是一个意义的决定性的识的前一个识。它所产生的习气是能力的自性。它的产生是通过生和灭的相而变化的。生的自性是指体性。它的特点是安住在能够近似产生认为是一个意义的决定性的识的自性中。这也是无始的，也是时间，所以是无始的时间。从那以后存在，所以是无始的时间。或者从无始的时间开始无始地聚集。无始的时间是无始的时间。这是意义也是一，所以是一个意义。是行走和词语等等，自己和他人的表诠都用智慧融为一体。认为是一个意义的识，就是认为是一个意义。认为是意义的决定是决定的识，就像这样，说话者也这样想，我所说的话，听者会理解，听者也这样想，这个人所说的话，我理解了，像这样想，就是认为是意义的决定。凡是从名为“普遍发起”的一个因所生的，那些就是从一个因所生的。说话者也把听者们的行为和词语的形态的识，自己和他人的表诠的识，称为表诠本身，这就是近似地称为表诠。像这样，说话者和听者各自体验自己的显现，但是，在那两者的行为中，自己的词语的形态的识，凡是从一个因产生的， 那些为了决定性地理解为一个意义，而称为表诠。
English
Experience is each experiencing their own appearance. The experience of appearance by two people with cataracts is that two people with cataracts see two moons. Because it is similar to that, it is like that. A definitive consciousness that apprehends one meaning is considered to be such a consciousness. Its cause is the previous consciousness that experienced the definitive apprehension of one meaning. The habituated imprint produced by that is the nature of ability. Its arising is transformation through the characteristics of arising and ceasing. The nature of arising refers to the essence itself. Its distinction is that it abides in the nature of being able to closely generate a definitive consciousness that apprehends one meaning. This is also without beginning, and it is also time, so it is time without beginning. Because it exists from then on, it is time without beginning. Or from time without beginning, it gathers without beginning. Time without beginning is time without beginning. This is also meaning and also one, so it is one meaning. It is going and words and so on, the expressions of oneself and others are all merged into one by wisdom. The consciousness that apprehends one meaning is the apprehension of one meaning. The definitive apprehension of one meaning is definitive consciousness, like this, the speaker also thinks, "What I have said, the listener will understand," and the listener also thinks, "What this person has said, I understand," thinking like this is the definitive apprehension of one meaning. Whatever arises from a single cause called "universal instigation," those are what arise from a single cause. The speaker also calls the consciousness of the actions and words of the listeners, the consciousness of the expressions of oneself and others, as expression itself, this is what is closely called expression. Like this, the speaker and the listener each experience their own appearance, but in the actions of those two, the consciousness of the form of one's own words, whatever arises from a single cause, those are called expression in order to definitively understand as one meaning.