Tibetan
་སྟོབས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གི་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་ལས་ཆེས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བྱ་བ་རྟགས་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་དེ་དང་དེར་གྱུར་པ་འགྲོ་བ་པོའི་ཡིན་ལ་ འབྲས་ཆན་འཚོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འབྲས་ཆན་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་བྱ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཡང་ཝ་ཡ་ཀ་ར་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི། བག་ཆགས་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་རྒྱས་པར་སྨྲས་སོ། །འོ་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཞེས་པ་ནི་སེལ་བའི་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མེད་པས་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་མི་དད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་བཀག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་དོན་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ལྷན་ཅིག་དངོས་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང༌། །ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པར་གྲུབ། །གཉིས་གནས་མིན་ན་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཁས་བླང་པར་གྱུར་ན། གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ། །ཡང་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་ལ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་
Chinese
力量的作业和作者的证悟是应当生起的。其中，也是证悟作业和作者们的混合之自性。如称“国王的儿子”等，对混合的证悟是成立其状态差别的证悟，像那样对作业和作者们则不是，因为不是所有情况下都存在。然而，那样的仅仅是事物多种多样的证悟。作者和业等中，依靠最任何一个，从而成为那样的作业被标示，那是依靠证悟其自性的状态差别，是证悟的作业假立，例如“行走”是指成为那个地方和那个地方的行走者的， “煮米饭”也是依靠米饭的转变差别。凡是假立为作业的，也是瓦雅卡拉等论典的根本，不是仅仅依靠习气，如主物等分别念一样，在其他地方广说。那么，所谓证悟不同事物的意义，是指为了遣除的证悟之意义，这样理解是合理的。对于作业和作者们，由于以不同和非不同对事物不存在，因此对非彼的遮返不成立。蓝色本身和刹那本身等都是以不相异而存在的。因此，仅仅依靠它，才合理成为遣除他者的对境。如果这样说，那么对于作业和作者们，遮止了成为以自己的自性可言说之本身，并且宣说了依靠事物的本身，是为了依靠之义的事物，为了证悟不同。它们不是同时的事物，因此，种子和果实的事物又如何成立存在于二者之上？如果不是二者之上存在，又如何关联？如果又承认种子和果实的事物，那么如何舍弃他者的自在之关联？或者果实是种子的自性，因为成为他者的自在，并且种子也是果实的作者，因此果实产生依赖于种子，因为它的
English
The realization of the activity and agent of power is to be generated. Moreover, it is also the realization of the mixed nature of activities and agents. Just as calling someone "the king's son" and so on, the realization of the mixture is the establishment of the realization of the difference in its state. It is not like that for activities and agents, because it does not exist in all cases. However, that is only the realization of various kinds of things. Among the agent and actions, etc., the activity that becomes such by relying on any one of them is marked, which is the activity of imputation of realization based on the difference in the state of realizing its own nature. For example, "walking" refers to the walker who becomes that place and that place, "Cooking rice" is also a difference in transformation that depends on rice. Whatever is imputed as an activity is also the root of treatises such as Vyakara, not just relying on habits, just like the discrimination of the chief object, etc., which is extensively discussed elsewhere. So, the meaning of realizing different things means the meaning of eliminating realization, and it is reasonable to understand it this way. For activities and agents, since things do not exist with difference and non-difference, the negation of non-that is not established. Blue itself and momentariness itself, etc., exist without being different. Therefore, it is reasonable to become the object of eliminating others only by relying on it. If this is said, then for activities and agents, it is forbidden to become speakable by one's own nature, and it is said that relying on the thing itself is for the sake of relying on the meaning of the thing, for the sake of realizing difference. They are not simultaneous things, so how can the things of seed and fruit be established to exist on both? If it does not exist on both, how is it related? If one also admits the things of seed and fruit, then how can one abandon the relationship of the other's independence? Or the fruit is the nature of the seed, because it becomes the independence of the other, and the seed is also the agent of the fruit, so the fruit arises dependent on the seed, because of its
Tibetan
ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྒྱུས་ནི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དག་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན། ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན། ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡང་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་གི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་གཞན་དུ་དོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་པོ་བཀག་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་དགག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དག་ལ་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རིམ་གྱིས་གཅིག་ལ་དངོས་པོ་ནི། །འཇུག་ཡིན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དེ། །དེ་མེད་ན་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་འཇུག་ཅན་འབྲེལ་མིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རིམ་གྱིས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡུལ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ
Chinese
反之，如果说原因和结果的事物没有关联，那怎么可能呢？既然原因被称为结果，如果两者没有关联，那么为什么有关联的相续和具有结果性质的事物是存在的呢？这也不合道理。因为如果说关联存在于两者之上，那么结果和原因的事物又怎么会存在于两者之上呢？同样，又怎么会有关联呢？又怎么会不存在于两者之上呢？只要原因产生结果，原因和结果就只是两者而已。 不对。因此，如果问这怎么会不存在于两者之上呢？那样也不成立存在于两者之上，因为它们不是同时存在的。如果说原因产生结果，即使那样，它们也不是同时存在的事物，因为当原因存在时，结果不存在；而且当结果存在时，所有的原因事物都是刹那性的。因此，这不存在于两者之上，所以不是关联，而只是结果和原因而已。这样，并不是遮止了结果和原因的事物，而是说没有关联。那个关联也不是其他的疑惑，然而因为原因产生结果，所以误认为这就是关联。遮止其他事物就像之前一样成立。如果原因和结果本身以原因和结果的自性成为唯一的关联，那么也应该像那样遮止。结果和原因没有同时存在的事物，因此根本没有关联。就像这样：次第在一个事物上，是进入，不依赖于另一个事物，即使没有它也存在，因此，具有一个进入的不是关联。原因和结果的次第的事物，正如已经说过的。因此，原因的特征的事物在处所和时间上同时进入，不依赖于结果，所以不是关联。因为没有不同的关联，所以说是具有关联，但因为没有它，所以也没有关联的自性。
English
Conversely, how can it be that the objects of cause and effect are not related? Since the cause is called the effect, if the two are not related, then why are there related continuities and objects that possess the nature of effect? That is also not reasonable. Because if it is to be said that the relation exists in the two, then how do the objects of effect and cause also exist in the two? Likewise, how is there a relation? How is it also not existing in the two? As long as the cause produces the effect, the cause and the effect are only two. No. Therefore, if asked how this does not exist in the two, in that way it is also not established to exist in the two, because they are not simultaneous. If it is said that the cause produces the effect, even in that way, they are not simultaneous objects, because when the cause exists, the effect does not exist; and when the effect exists, all the objects of the cause are momentary. Therefore, this does not exist in the two, so it is not a relation, but only the effect and the cause. Thus, it is not that the objects of effect and cause are negated, but it is said that there is no relation. That relation is also not another doubt, but because the cause produces the effect, it is mistaken for this itself to be the relation. The negation of other is established as before. If the cause and the effect themselves become solely related by the nature of cause and effect, then that itself should be negated in the same way. Because there is no simultaneous object in the effect and the cause, there is no relation at all. Like this: Gradually, an object in one, is entering, not depending on another, even if it does not exist, it exists, therefore, having one entering is not a relation. The gradual objects of cause and effect, as has already been said. Therefore, the object of the characteristic of the cause entering simultaneously in place and time, not depending on the effect, is not a relation. Because there is no different relation, it is said to be related, but because it does not exist, there is also no nature of relation.