Tibetan
ན་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་དང་དུས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པ་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་པ་ཅན་ལས་གང་གིས་གཞན་པའི་ངོ་བོ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་འཕོ་བ་ཁོ་ན་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ནི་དེའི་མ་ཡིན་ལ་འབའ་ཞིག་པ་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་མེད་པས་གང་གི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་བྱ། གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་ལན་ནི་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། ཅི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་ཞིག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་དུས་གཞན་ཞིག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་པས་རྟག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་བླངས་ན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གང་གི་ཚེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་འདིར་རང་གིས་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ལོ་གཅིག་རྫོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཕྱི་མའི་དུས་ཀྱི་ལོར་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལོར་གནས་པ་དེའི་མཐའ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལོ་གཞན་དུ་གནས་པ་དེའི་མཐའ་ཡང་ཐོག་མར་ལོར་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ལོ་གཞན་དུ་གནས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་ཆོས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་པ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་པས་རྟག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བར་དཀའོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་དང་ཉེ་བ་ལས་རང་ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉེ་བར་རང་ཉིད་འཇིག་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་པའི་ངོ་བོར་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་ཙམ་དེ་ཉིད་ན་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཇི་ལྟར་དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྲིད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བརྟག་པར་བྱས་ན་ཕྱི་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁས་བླངས་པས་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་འདི་སྤང་པའི་ཕྱིར་རྟག་ པ་ཉིད་འདིར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དང་ཉེ་བ་ལས་རང་ཉིད་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་དུས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་སྔར་ནི་རྟག་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ནི་མི་རྟག་པ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྨོས་པ་ནི་ཕྱི་མ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ནི་མི་རྟག་པ་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྨོས་པ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའོ། །གཉིས་སུ་འགྱུར་པ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འདི་སྔར་རྟག་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པར་མངོན་པར་འདོད་ལ། རང་ཉིད་ཕྱི་ནས་ཞིག་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ཁོ་ནའི་འཇིག་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སྔར་བཤད་པ་རིགས་པས་ཕྱིས་འཇིག་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་འདི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་མི་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཇིག་པར་རབ་ཏུ་སྨྲས་ཟིན་པས་སྔ་མ་ལ་རྟག་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དེས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་གཞན་གྱིས་ཁས་མི་ལེན་གྱི་འགལ་བ་དང་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ཉིད་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། འཇིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱེད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ནའི་འདི་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་ལྟོས་ན་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །སླར་ཡང་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་དེ་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཡིས་ངེས་པར་སྦྱོར་ན་མཛེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དེ་ཡང་དེ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པ་ མེད་པ་འགལ་བ་ཡིན། འདི་འགལ་བ་མེད་པར་མངོན་པར་འདོད་ན་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གང་ཡང་དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་གཞན་དག་བུམ་པ་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་ལྡོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་མི་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་ལྡོག་པ་ལ་བྱེད་པ་མེད་དོ།། སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་ན་འ
Chinese
那么就会变成没有原因的了。如果没有原因，那么地点、时间和自性就无法确定，难道不是吗？如果这样问，那么就说了“那”这个词，所谓“坏灭”，就是从具有坏灭性的事物之外，其它的体性是不会改变的。然而，只有事物本身的变动才是坏灭，而且因为没有自性，所以不应该有原因。那不是它的唯一，不是它自身，因此没有产生，怎么能理解它具有原因呢？立宗者回答说，说了“这”这个词。已经说过，不会超出两种分别。如果问这两种分别是怎样的呢？就说了“难道是事物本身的分别吗”等等。如果认为，因为承认是在其他时间存在的法，所以没有机会去分别常，那么就不是了。即使承认了那样，也会变成承认了常。如果是那样，当这个法在另一个时间，由自己的因所产生的时候，那个时候，一年圆满，是存在于未来时间的年的体性。因为这个存在于年的终结也是那个，因此，存在于其他年的终结，也完全舍弃了最初存在于年的法的体性，那么就会变成存在于其他年了。即使承认是在其他时间存在的法，也会变成承认了常，因此很难舍弃常的分别。如果承认从坏灭的因附近自身会消失，那么就是无常的分别和坏灭自性的分别，如果是那样，显现想要坏灭的因附近，自身坏灭的体性，和存在的体性是一样的，因此仅仅是产生的那一刻就会变成坏灭，那么怎么会有存在于其他时间的法性呢？如果那样考察，因为承认了后面的分别，为了舍弃这个存在于其他时间，那么就应该在这里承认常。
English
Then it will become without a cause. If there is no cause, then isn't it that the place, time, and nature cannot be determined? If asked like that, then the word "that" is spoken, the so-called "destruction," that is, from something other than that which has the nature of destruction, its nature will not change. However, only the movement of the thing itself is destruction, and also because there is no self-nature, it is not appropriate to have a cause. That is not its only one, not itself, therefore there is no arising, how can it be understood to have a cause? The proponent of the established conclusion answers, saying the word "this." It has already been said that it will not go beyond two distinctions. If asked what these two distinctions are like, then it is said "Is it a distinction of the thing itself?" and so on. If it is thought that because it is admitted to be a dharma existing at another time, there is no opportunity to distinguish permanence, then it is not so. Even if that is admitted, it will become an admission of permanence itself. If that is the case, when this dharma is at another time, produced by its own causes, at that time, when one year is complete, it is the nature of the dharma existing in the year of the future time. Because the end of this existing in the year is also that, therefore, the end of existing in another year also completely abandons the nature of the dharma that initially existed in the year, then it will become existing in another year. Even if it is admitted to be a dharma existing at another time, it will become an admission of permanence, therefore it is difficult to abandon the distinction of permanence. If it is admitted that from the vicinity of the cause of destruction, oneself will disappear, then it is the distinction of impermanence and the distinction of the nature of destruction, if that is the case, near the cause that manifestly wants to destroy, the nature of oneself being destroyed, and the nature of existence are the same, therefore, merely at the moment of arising, it will become destruction, then how can there be the nature of a dharma existing at another time? If it is investigated in that way, because the later distinction is admitted, in order to abandon this existing at another time, then permanence should be admitted here.
Chinese
将会被说。又说，对于后来被理解的事物本身，后来会被说成是无常的、毁灭的自性，像这样会有两种说法。又说，这是相对于后来的。如果变成两种，会是怎样的呢？就像常与无常的自性各不相同那样，这个先前是常的体性，会被认为是常，而说自己后来会毁灭，是指在一切时，仅仅是刹那刹那的毁灭。如果不是这样，先前所说的道理，后来是不可能毁灭的。或者，如果每一个刹那都不毁灭，那么后来也是不合理的，因为已经彻底地说过一切都不会毁灭，所以对于先前被认为是常的自性，毁灭的因，无碍的能力，什么也不会做。如果毁灭的因本身没有能力，别人不会承认，而是考虑到矛盾和接近，而承认自己会毁灭，那么，就会变成毁灭本身不是理由。如果不是这样，说一点也不做，这是相对于有因的法相而言的。如果仅仅是自己的因，这是过失，因为即使一点也不做，但相对于它来说，就是毁灭。再次，对于那些执着于非住之法的人来说，又有什么用呢？因为对于那样进入的人来说，依赖于帮助本身，如果能与自己的因相结合，才是美好的。如果不是这样，对于果的自性，也不会恭敬地与它相结合。如果一点也不做，怎么会是矛盾呢？如果认为这没有矛盾，因为没有任何差别，所以这是什么呢？例如，其他说刹那的人，对于瓶子，相对于锤子等，即使一点也不做，但如果反过来，我们也同样是存在于其他时间的物体。这也是不了解其他宗义的说法，因为我们之所以说常，并不是因为有与刹那不同的东西，而是因为锤子等接近，所以一点也不对反过来起作用。仅仅是刹那……
English
will be said. Furthermore, it is said that for the very thing that is later understood, it will later be said to be the impermanent, destructive nature, and in this way there will be two ways of saying it. It is also said that this is relative to the later. If it becomes two, what will it be like? Just as the natures of permanence and impermanence are different, this earlier nature of permanence will be thought to be permanent, and saying that it will later be destroyed refers to the destruction of each moment in all times. If it is not like this, the reason stated earlier cannot be destroyed later. Or, if each moment does not perish, then it is also unreasonable later, because it has been thoroughly said that everything will not perish, so for the nature that was previously thought to be permanent, the cause of destruction, the unimpeded ability, will not do anything. If the cause of destruction itself has no ability, others will not admit it, but considering the contradiction and proximity, they admit that they will be destroyed, then it will become that destruction itself is not the reason. If it is not like this, saying that it does not do anything at all is relative to the characteristic of having a cause. If it is only one's own cause, this is a fault, because even if it does not do anything at all, it is destruction relative to it. Again, what is the use for those who are attached to non-abiding dharmas? Because for those who enter in that way, relying on help itself is beautiful if it can be combined with one's own cause. If it is not like this, one will not respectfully combine with the nature of the fruit either. How can it be a contradiction if one does not do anything at all? If one thinks that there is no contradiction in this, because there is no difference, then what is this? For example, other people who speak of moments, for a pot, relative to a hammer etc., even if they do not do anything at all, but if they turn around, we are also objects that exist at other times. This is also a statement that does not understand other tenets, because the reason why we say constant is not because there is something different from the moment, but because the hammer etc. are close, so it does not act on turning around at all. Only a moment...