Tibetan
་སྨོས་པ་དེ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ནི་ཆོས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཅེ་ན། ཆོས་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་འདིས་ཆོས་ཅན་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ལྷག་པར་བརྗོད་པས་བསྒྲུབ་པ་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་པས་གང་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་སྨོས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འདོད་པས་ག་ལས་ཤེ་ན། ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གྲགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཉེ་བ་ཡང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཁོ་ནར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་ཡང་ཆོས་ཅན་ཙམ་འཕངས་པ་ཁྱབ་པའི་རིགས་པ་ཡིན་ན་ནི། ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་གྱུར་པ་འདི་བསྒྲུབ་པ་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཐོག་མར་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ག་ལས་ཤེ་ན། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡང་ཐོག་མར་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་ལྷག་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ནི་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་དཔེ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཆོས་ཅན་ལྷག་པར་སྨོས་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཀྱང་དེའི་སྒྲ་ནི་བརྗོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲེལ་པའི་དོན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་སྨོས་པར་དགོས་པར་མི་བྱའོ། །གང་ལ་དགོས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ དེ་ནི་ཡོངས་སུ་ལྷག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་དང་དགོས་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཡོངས་སུ་ལྷག་པ་ག་ལ་ཡིན་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། གྲུབ་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ནའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྣ
Chinese
所说的那是成立的，是从那而来的。如果又问，法依赖于其他法的原因是什么呢？回答说，法依赖于其他法，因为是受其他支配的，无疑这已经抛出了有法。因此，特别说明有法，是为了明确指出所要证明的有法，而不是随随便便的。如果认为，说了有法，就能理解所要显现的具有特殊性的有法，那也是所要证明的有法，那么从何而来呢？回答说，说了“因为是近的”这个名声，这个“近的”也应该理解为说了有法所要显现的。如果说，说有法也仅仅是抛出有法，这是普遍的道理，那么说有法就没有意义了。这个变得近的，是所要证明的有法，因为首先要对它说明理由。如果说，所要证明的有法并不是近的，那么从何而来呢？因为也是例子的有法，并不是仅仅所要证明的有法是近的，因为有时在先说明周遍的理由的论式中，也要首先在例子的有法上显示有理由。如果认为，近的所要证明的有法没有成立，那么这样就是完全多余的，因为那个理由的周遍部分已经在例子的有法上成立了，如果没有例子，就不能显示理由和所要证明的周遍，所以想到这里，特别说了有法，因此要完全把握所要证明的有法。所谓“它的周遍部分”，这个“它的”这个词是相对于所说，与有法相关的，因此它的相关意义也不需要说有法。对于什么来说，没有需要就不会出现，那就是完全多余的境地。如果说有法与其他的需要相关，那么那怎么会是多余的呢？如果认为，说了有法，就完全把握了所要证明的有法，那么成立宗的人会说，即使成立了，也说了“成立”，它的周遍部分存在于例子的有法上，说了有法，就显示了例子的有法本身所具有的法就是理由。
English
That which is said is established, and it comes from that. If one asks again, what is the reason that a dharma depends on another dharma? The answer is, a dharma depends on another dharma, because it is under the control of another, and undoubtedly this has already cast out the subject of the argument (chos can). Therefore, the subject of the argument is specifically stated in order to clearly point out the subject of the argument to be proven, and not just any random one. If it is thought that by stating the subject of the argument, one can understand the subject of the argument with the particularity that one wants to manifest, and that is also the subject of the argument to be proven, then from where does it come? The answer is, the fame of "because it is near" is stated, and this "near" should also be understood as what one wants to manifest by stating the subject of the argument. If it is said that stating the subject of the argument is merely casting out the subject of the argument, and this is a universal principle, then stating the subject of the argument is meaningless. This which has become near is the subject of the argument to be proven, because one must first explain the reason for it. If it is said that the subject of the argument to be proven is not near, then from where does it come? Because it is also the subject of the example, it is not only the subject of the argument to be proven that is near, because sometimes in the formulation of the reason that precedes the explanation of pervasion, one must also first show that there is a reason in the subject of the example. If it is thought that the near subject of the argument to be proven is not established, then this is completely superfluous, because the pervasive part of that reason has already been established in the subject of the example, and without an example, one cannot show the reason and the pervasion to be proven, so thinking this, the subject of the argument is specifically stated, therefore one must completely grasp the subject of the argument to be proven. The so-called "its pervasive part," the word "its" is relative to what is said, and is related to the subject of the argument, therefore its related meaning does not need to state the subject of the argument. For what, if there is no need, will not appear, that is the state of being completely superfluous. If it is said that the subject of the argument is related to other needs, then how can that be superfluous? If it is thought that by stating the subject of the argument, one completely grasps the subject of the argument to be proven, then the proponent of established tenets will say, even if it is established, "established" is stated, its pervasive part exists in the subject of the example, and by stating the subject of the argument, it shows that the dharma that the subject of the example itself possesses is the reason.
Tibetan
ན་པའི་དོན་དུ་དོགས་པ་དེས་ན་མིག་གིས་བཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་གྱི་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པས་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་པར་བྱས་སོ། །ཅི་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བསྣན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་མཐོང་ངམ་ཞེ་ན། མཐུན་པ་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མཐུན་པ་ལ་ཡོ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། རིགས་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་གཟུང་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གྲུབ་མོད། གང་ལ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ། །གང་འདི་མེད་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བ་བས་མེད་པ་མེད་པར་སྨོས་པ་ནི་བསྣན་པའི་དོན་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས། མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པས་ཇི་ལྟ་བ་མེད་ན་ནི་གཞན་པ་དང་འགལ་བ་ལ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟ་ན་འདིར་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་བསྣན་པའི་དོན་དུ་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཀྱང་ངོ༌། །ག་ལས་ཤེ་ན། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་སྨོས་པས་སོ། །གང་ལ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་བསྣན་པའི་དོན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་དོགས་པ་སྲིད་དོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། ཡོངས་སུ་ལྷག་པས་བསྒྲུབ་པ་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ནའོ། །འོ་ན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྣན་པའི་དོན་དུ་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེའོ་གཞན་དུ་ན་ཉེ་བ་དང༌། རིང་པའི་རིམ་པ་བལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་མི་ དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་རུང་གི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བ་དང་རིང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེས་ན་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱི་དོན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཉན་པ་པོ་བློ་རྣོན་པོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྒྲ་མེད་པའི་དོན་ལ་རང་ཉིད་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་ཉིད་སྒྲ་མེད་པའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་ན། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་མཉམ་པ་དང་རྟོགས
Chinese
因为对于存在的意义产生怀疑，所以仅仅是眼睛所见等，也能成为理由，而不是作为等，因此会变成不希望的，因此才接近于假设。如果认为在思辨的论著中增加了陈述，是否能看到呢？说了“仅仅存在于相似者中”等。其中，“存在于相似者中”在这里是理由的特征。仅仅存在于同类中，必须明确把握，这样理由的反面才能成立。对于什么呢？对于没有需要证明的。因为说“哪个不存在，那就是这个”，所以说不存在的不存在，是为了增加意义，论师说：“不存在的不存在”，如果不存在，就像与他者相违背一样。如果那样，在这里也说“有法之法”，就会怀疑是为了增加意义。什么时候呢？即使在例子的有法上成立也一样。从哪里呢？因为说了“它的部分遍布”。对于什么呢？因为存在是增加的意义。在那上面，可能会怀疑存在于例子的有法上。从哪里呢？因为完全包含需要证明的有法的时候。那么，如果不存在一方的法，因为没有理由，所以不应该怀疑是为了增加意义。如果那样，即使被需要证明的有法所遍布的法，如果仅仅在一些有法上接近目标，就会对它自身产生遍布的思考，否则就不会观察近和远的次第。如果不在一些有法上 不观察，如何理解呢？如果那样，也会理解遍布一切，因为没有近和远。因此，说了“通过力量”等。如果这个立即通过力量接近陈述，因此力量的意义是，听者聪慧地理解完全包含需要证明的有法的特征，但是自己跟随没有声音的意义后，理解会变得困难，并且仅仅接近假设，自己思考没有声音的意义时，这个“有法之法”和“一方之法”的文字相同并理解。
English
Because doubt arises about the meaning of existence, even what is seen by the eyes, etc., can become a reason, and not as, etc., therefore it becomes undesirable, therefore it is close to being assumed. If it is thought that a statement has been added to the treatise of speculation, can it be seen? It says "only existing in the similar," etc. Among them, "existing in the similar" here is the characteristic of the reason. Only existing in the same kind, it must be clearly grasped, so that the opposite of the reason can be established. For what? For not needing to prove. Because it says "which does not exist, that is this," so saying that the non-existent does not exist, is to increase the meaning, the teacher says: "The non-existent does not exist," if it does not exist, just like contradicting the other. If so, here also saying "the dharma of the possessor of dharma," it will be suspected of increasing the meaning. When? Even if it is established on the possessor of dharma of the example. From where? Because it says "its part pervades." For what? Because existence is the increased meaning. On that, it may be suspected of existing on the possessor of dharma of the example. From where? Because it completely includes the possessor of dharma that needs to be proven. Then, if the dharma of one side does not exist, because there is no reason, it should not be suspected of increasing the meaning. If so, even the dharma pervaded by the possessor of dharma that needs to be proven, if it only approaches the target on some possessors of dharma, it will generate the thought of its own pervasiveness, otherwise it will not observe the order of near and far. If not on some possessors of dharma If not observed, how to understand? If so, it will also understand pervading everything, because there is no near and far. Therefore, it says "through power," etc. If this immediately approaches the statement through power, therefore the meaning of power is that the listener intelligently understands the characteristics of the possessor of dharma that needs to be proven, but after following the meaning without sound, understanding will become difficult, and only approaching the assumption, when thinking about the meaning without sound, this "dharma of the possessor of dharma" and the letters of "dharma of one side" are the same and understood.