Tibetan
།བྱུང་ཟིན་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་མ་ཡིན། །ཅེས་སྨྲ་བ་ན། དངོས་པོ་ དགག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། །འདིའི་དགོངས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཙམ་ཉིད་ན་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའི་ཞིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་བྱེད་པ་པོའི་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དེ་སྲིད་ན་ནི་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་དེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བར་ཁས་བླངས་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བྱུང་བ་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཐོབ་པ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་བརྗོད་ཀྱིས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་ལྟ་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའམ། དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། དངོས་པོར་གང་གིས་བརྗོད། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནམ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དེ་དག་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། འདི་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུར་ཡོད་པ་དེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་ཤེས་པ་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་ཡང་ཤེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དང་བདོག་གོ་ཞེས་མཁས་པས་བརྗོད་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་ཡིན་པ་དང་མཆིས་པ་དང་བདོག་པ་སྒྲའི་མིང་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ན་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་བྱུང་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་ཕྱིར་མ་བྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པར་བརྗོད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ། གལ་ཏེ་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཤེས་པའི་བདག་ལ་སོ་སོར་སྣང་བས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ དང་འབྲེལ་པ་ཡིན། ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཅིག་གིས་མངོན་པར་གྱུར
Chinese
已生之事不可变，彼非从因而生。如是说时，则说破事物等。此之意为，于何时，事物唯是不依赖他者之集合，乃是无所有之自性坏灭，于彼时，彼无作者之作用，若有，则唯是法性有彼。若谓彼亦许为从未生而生，故于果即无违，则非也，生起于法性有得有之自性时，事物之无有则坏灭。何以故，谓生起者，乃言有，亦非是幼芽等亦安立有之声之理由。若谓能作义利，则空无一切能力者，如是则如何成知之境？非因者非境，故成太过或彼非境，则如何了知具因？以何言说事物？若谓无所有之自性唯是事物，何时能生知识，彼等如何非关连？若谓无知之境，则如何成有？此亦如何是果？若谓从自有因而有，则如是，于果位有者，彼是知之境。如是，若知从自有因而生，则亦知有。何以故，谓有与具，智者所说，乃是有、是、有和具之语名，然于胜义中，于义则无少许差别。若谓无有之自性，此是生起，则非也，以相违故，何以故，若谓未生者无，则当如何显示彼是生起？若谓以某种自性，安住于了知之自性上，各别显现故，非有，则极隐蔽之眼等则成无有。若谓非也，以彼等显现为知之因之自性故，则此亦显现为生起之自性故，及与一切事物相离者，如何与生起 相关连？以少许自性而显现。
English
What has already occurred cannot be changed; it did not arise from a cause. When saying this, one speaks of refuting things, etc. The intention here is that when a thing is merely not dependent on the assembly of other things, it is the destruction of the nature of being nothing at all. At that time, there is no action of an agent for it; if there were, then only the dharma nature would have it. If it is claimed that it also arises from what has not arisen, then there is no contradiction in the result itself. That is not the case, because when the arising obtains the nature of being in the dharma nature, the non-existence of things is destroyed. Why? Because what is called arising is said to exist, and it is not the reason why the word 'exists' is also applied to sprouts, etc. If it is said that it is capable of performing a function, then how can something that is empty of all abilities become an object of knowledge? What is not a cause is not an object, so it becomes too extreme, or if it is not an object, then how is it realized to have a cause? By what is a thing spoken of? If one thinks that the nature of being nothing at all is the only thing, how can it generate knowledge, and how are those things not related? If there is no object of knowledge, how can it exist? How is this also a result? If it is said that it exists from having its own cause, then in that case, what exists in the result is the object of knowledge. In this way, if it is known that it arises from having its own cause, then it is also known that it exists. Why? Because what is said to exist and what is said to be possessed by the wise are names for the words 'exists,' 'is,' 'is present,' and 'possesses,' but in the ultimate sense, there is no difference in meaning. If it is said that the nature of non-existence is what arises, then that is not the case, because it is contradictory. Why? Because if it is said that what has not arisen is non-existent, then how can it be shown that it has arisen? If it is said that it is not existent because it appears separately to the self of knowledge, abiding in some nature, then the extremely hidden eyes, etc., would become non-existent. If it is said that it is not so because they appear as the nature of the cause of knowledge, then how is this, which also appears as the nature of causing to arise, and which is devoid of all things, related to arising? It becomes manifest by a slight nature.
Tibetan
་པ་དང་ཤེས་པའི་ཡིན་པས་ཀྱང་རྒྱུའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བློ་ནི་རང་གི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དང་མེད་པར་དགག་པ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོར་མི་བྱེད་པས་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ལས་དེ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡང་འབྱུང་བ་ལས་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་ཟིན་པའི་ཡོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པས་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་དགག་པའི་དོན་དུ་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ན་ཅུང་ཟད་ཅིག་རྣམ་པ་འགས་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་མེད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པར་བཤད་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིས་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་ན། དེ་དག་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ན་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྐབས་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་ལྡོག་པའི་སྐབས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཞན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་བུམ་པ་དང་ལ་ལ་ཞིག་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཡང་ན་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་མེད་པ་འདི་མེ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དེ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ཅིས་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་མི་འགྱུར། འདི་ལྟར་མེ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་བྱེད་པར་དོན་འདི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་མེད་པས་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉེ་བར་བཅོམ་པ་ལས་ཞིག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་ཉེ་བར་བཅོམ་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་ཞིག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བུད་ཤིང་ཡོད་པའི་དུས་སུ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མངོན་པ་ཉིད་དུ་དེ་དག་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་པ་ན་ཞིག་པའི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཉམས་པ་དང་དུས་མཉམ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཞིག་པ་དང་འཇིག་
Chinese
因为是了知和智慧，所以也同样显现为因的体性，并且不是因，因为不可能成为境。我们也是，无事物的意识是跟随自己的习气完全成熟之后产生的，所以本身就是无境的。在使无事物产生时，如何说非遮和无遮是不同的呢？如果说，因为不作为它的体性，所以与非遮不同，那是不对的，因为无的体性也与产生不相违。所谓“产生了”，对于已经产生的存在是不欺骗的，那么，如何以存在的体性的方式进行非遮呢？它本身会变成否定的意义，因为在一切时候，确立是主要的。当那样的时候，稍微有些许方面是相反的，那时，它与非它不同，因此要知道它是与它相反的。而且，无被说是与一切相反的，而事物本身是由某些东西产生的，如果像那样说它缘于事物，那么，那些差别就没有了。如果没有差别，那么就不是非遮，并且也会变成表达非时，因为在事物相反的时候，会表达无自性的其他事物。不是以自己的体性为无自性，因为如果以自己的体性为无，那么就会与结果本身相违。如果是以他者的体性，那么一切事物都会变成无自性，因为瓶子和某些东西没有差别。或者，如果允许是，那么这个无从火等产生，为什么不靠近木头等呢？像这样，因为火等作为他者的作用而成立了这个意义，所以因为木柴等没有相反，所以会像之前一样靠近缘取。如果说是从它靠近破坏而产生坏灭，那么，如何靠近破坏呢？暂时来说，坏灭不是没有，因为在木柴存在的时候，它是不存在的。 不是火等使之坏灭，因为已经承诺了它们是在不显现的状态下起作用的。破坏时，不是坏灭的无，因为会变成与木柴等衰败同时，所以坏灭和毁灭
English
Because it is knowledge and wisdom, it also appears as the nature of the cause, and it is not a cause because it is impossible to be an object. We are also, the consciousness of non-things arises after the complete maturation of one's own habits, so it is itself without an object. When causing non-things to arise, how can it be said that non-affirming negation and affirming negation are different? If it is said that it is different from non-affirming negation because it does not act as its nature, that is not correct, because the nature of non-existence is not contradictory to arising. The so-called "arisen" is not deceptive to the existence that has already arisen, so how can non-affirming negation be performed in the manner of the nature of existence? It itself will become the meaning of negation, because at all times, establishment is the main thing. When that is the case, if there are slight aspects that are contrary, then it is different from non-it, so it should be known that it is contrary to it. Moreover, non-existence is said to be contrary to everything, and the thing itself is produced by something, if it is said that it is focused on the thing like that, then those differences will be gone. If there is no difference, then it is not non-affirming negation, and it will also become expressing non-time, because when things are contrary, other things of non-self-nature will be expressed. It is not non-self-nature by its own nature, because if it is non-existent by its own nature, then it will contradict the result itself. If it is by the nature of others, then all things will become non-self-nature, because there is no difference between a pot and some things. Or, if it is allowed to be, then this non-existence arises from fire and so on, why not approach wood and so on? Like this, because the meaning is established by the action of fire and so on as others, so because firewood and so on are not contrary, it will approach and focus like before. If it is said that destruction arises from it approaching and destroying, then how does it approach and destroy? For the time being, destruction is not non-existent, because when firewood exists, it is non-existent. It is not fire and so on that cause it to be destroyed, because it has been promised that they are acting in an unmanifest state. When destroying, it is not the non-existence of destruction, because it will become simultaneous with the decay of firewood and so on, so destruction and annihilation