Chinese
不能理解，因为立宗者先前进行的论证是“声音是无常的，因为它是被造的”，如果理解到有这样的理由，那么“因为它是被造的，所以是常”就是相违的。 “是从努力中产生的，因为它是被造的”就是不确定的。不能理解三相推理的标志，因为它依赖于要证明的东西。立宗的词句是因为对部分进行概括。要证明的法所依是“方”，存在于其中的“被造”本身就是方的法。要证明的法是总的意义，是“方”。进入它，存在于随顺方，不存在于不随顺方，所谓的随顺方，舍弃要证明的法就是不进入。如果怀疑是否理解为不存在于不随顺方，那么就说了“如果”。如果确定了要证明的法的特征，并且法同品等的论证等，从确定把握自己的体性的自性之外，就没有立宗的词句了。那是不合理的，为了要证明的能成立，如果为了知道法同品等的论证等，而要指示近处的所缘，那么这一切都会变得很好。只要在自己进行自比量的时候，即使没有立宗的词句，也能通过执持方法，忆念联系，从而理解要证明的能成立的特征，正如所说的那样，对于为了他人的比量也是一样的。因为那样，所以说立宗的论证，是指当自己理解要证明的东西的时候，自己通过理解要证明的东西来确定所缘，如果有人通过立宗的词句来确定所缘，即使没有它也能理解，那么要证明的确定仅仅是标志的力量。我们所理解的，就是我们寻求的，所见到的就是排除的。立宗的论证的特征，难道像时节祭祀的婆罗门一样寻找已经找到的东西吗？例如，无论有无，在其他人的家中，婆罗门为了时节祭祀，其他人为了信仰等等
English
It cannot be understood, because the argument previously made by the proponent is "sound is impermanent, because it is created." If one understands that there is such a reason, then "because it is created, it is permanent" is contradictory. "It arises from effort, because it is created" is uncertain. The sign of the three-aspect reasoning cannot be understood, because it depends on what is to be proven. The words of the proposition are because of generalizing the parts. The subject of the dharma to be proven is called "paksha" (side), and the "createdness" that exists in it is the dharma of the paksha. The dharma to be proven is the general meaning, which is the "paksha." Entering into it, existing in the similar side and not existing in the dissimilar side, the so-called similar side, abandoning the dharma to be proven is not entering. If there is doubt as to whether it is understood as not existing in the dissimilar side, then "if" is said. If the characteristic of the dharma to be proven is determined, and the arguments of the dharma-similar class, etc., are other than the nature of grasping one's own essence, then there are no words of proposition. That is unreasonable, in order for what is to be proven to be established, if in order to know the arguments of the dharma-similar class, etc., the nearby object is to be indicated, then all of this will become good. As long as one is making inferences for oneself, even if there are no words of proposition, one can still understand the characteristic of what is to be proven being established by holding the dharma of the paksha and remembering the connection, as it is said, it is the same for inferences for the sake of others. Because of that, saying the argument of the proposition refers to when one understands what is to be proven, one determines the object by understanding what is to be proven oneself. If someone determines the object through the words of the proposition, even if one does not have it, one can understand, then the certainty of what is to be proven is only the power of the sign. What we understand is what we seek, and what is seen is what is excluded. The characteristic of the argument of the proposition, is it like the Brahmin of the seasonal festival searching for what has already been found? For example, whether it exists or not, in the homes of others, Brahmins for the sake of the seasonal festival, others for the sake of faith, etc.
Tibetan
་གཉེར་བ་ན་དད་པ་ཅན་ལ་སྨྲས་པ་མར་གྱིས་བཀང་ཞིང་སོ་སོར་ཡོན་སྟེར་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཟའི་གཞན་དུ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དང་མཚུངས་པར་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་སྨྲས་པ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་རྟགས་གཞན་གྱིས་མ་བརྗོད་ན་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན། ནམ་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་འདི་རྒོལ་བས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྟགས་ཀྱང་ངེས་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ན་ཁོ་བོ་ཡང་རྟགས་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་དམ་བཅའ་བ་ལ་ཅིས་ན་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཚིག་ཉེད་དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ནི་བརྗོད་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཚིག་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཚིག་ལས་རྟགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་ན་གང་ཁོ་ན་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་དེའི་རྟགས་ཚད་མ་འགའ་ཞིག་ལས་དེ་འདིར་རང་ཉིད་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པ་ དེའི་ཚེ་རྟགས་བདག་ཉིད་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་དང་མ་བརྗོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ་རྟགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྟགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དམ་བཅའ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ་རྟགས་ཀྱང་རེ་ཞིག་འདིར་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། གང་དེ་སྔར་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་དྲན་པས་མ་ཡིན་ན་ཅི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པ་ལ་དམ་བཅའ་བ་མི་བརྗོད་པ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བས་དེའི་དོན་ལ་འདི་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་མཐུན་པའི་སྦྱོར་
Chinese
当照料时，对有信仰者说，如果装满酥油并分别供养，我就吃，否则就不吃，这与对你也是一样的。另外，如果说在推测他人意义的时候，如果不用其他理由说明，就不会理解，如果像这样宣称，那么什么时候需要呢？如果这个反驳者仅仅是说，理由也确定了，并且跟随它就能理解要证明的事物，并且是为了让别人理解，那我也可以舍弃理由的陈述，为什么不与誓言结合呢？我们的言辞是理解的量，因为要推测的事物是通过陈述来成立的，所以那是不存在的。因为不仅仅是我们的言辞，在推测自己意义的时候，我们没有陈述。然而，当我们的陈述介入的时候，即使从我们的言辞中也无法理解理由，那么又怎么能仅仅从它那里跟随要证明的事物成立呢？然而，当从某个量中，那个理由在这里自己成立的时候，我们仅仅是生起回忆， 那时，跟随理由本身成立，就能理解要证明的事物，而不是通过言辞。因此，无论陈述誓言与否，这两种情况没有区别，因为仅仅是理由本身成立的力量就能理解要证明的事物，所以什么也不是。因此，自己和他人的意义的推测，跟随理由本身，就能理解要证明的事物，因为理解要证明的事物没有差别，所以在推测他人时，誓言本身没有意义，即使理由暂时在这里没有陈述。如果那不是通过回忆先前成立的本身，那么为什么要犹豫，承认陈述要说明的意义的誓言呢？如果对于要证明的事物的成立来说，不陈述誓言是不需要的，那么对于那个意义来说，这不是结合，而是符合正法的结合。
English
When taking care, saying to the faithful, 'If you fill it with ghee and offer it separately, then I will eat, otherwise I will not,' this is the same for you as well. Furthermore, if it is said that when inferring the meaning of others, if other reasons are not stated, there will be no understanding, if it is declared like this, then when is it needed? If this opponent merely says that the reason is also certain, and following it, the thing to be proven will be understood, and it is for the sake of others' understanding, then I can also abandon the statement of the reason, why not combine it with the vow? Our words are the measure of understanding, because the thing to be inferred is established through statement, so it is not there. Because it is not only our words, when inferring one's own meaning, we do not state. However, when our statement intervenes, even if the reason cannot be understood from our words, then how can the thing to be proven be followed from it alone? However, when from some measure, that reason itself is established here, we merely generate remembrance, At that time, following the establishment of the reason itself, the thing to be proven can be understood, not through words. Therefore, whether the vow is stated or not, there is no difference between these two situations, because merely the power of the establishment of the reason itself can understand the thing to be proven, so it is nothing. Therefore, the inference of one's own and others' meaning, following the reason itself, can understand the thing to be proven, because there is no difference in understanding the thing to be proven, so in inferring others, the vow itself is meaningless, even if the reason is temporarily not stated here. If that is not through remembering the previously established itself, then why hesitate to acknowledge stating the vow of the meaning to be explained? If for the establishment of the thing to be proven, not stating the vow is unnecessary, then for that meaning, this is not a combination, but a combination that conforms to the Dharma.
Tibetan
བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ་བརྗོད་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན་དམ་བཅའ་བ་སྨོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཉེ་བར་དགོད་པ་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མཐུན་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་སྨོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ་འགའ་ཞིག་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་སུ་འདུག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་གང་ཡིན་པ་ཁོ་ནས་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ཡང་བྱས་པས་ཤེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་གང་གི་ཚེ་བརྟག་པ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པས་སྦྱོར་བ་གཉི་ག་རྟོགས་པ་ ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྨོས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་སོ། །གང་གི་འབྲེལ་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་མི་རྟོགས། དེ་ལྟ་ན་གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་ན་འབྲེལ་པ་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་བཟླས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འགལ་བ་སྟེ་ཁྱབ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ལ། གང་བྱས་པ་དེ་ནི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་འཁྲུལ་པས་མ་ངེས་པ་ཡིན་པར་ངེས་སོ། །ཚུལ་གསུམ་པས་རྟགས་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་དུས་སུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གང་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཉེ་བར་སྡུད་པ་དེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཁྱད་པར་ཅན་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་ཆོས་ཅན་གང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱི་དང་དོན་མཐུན་པ་ལ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ
Chinese
为了了解“有”等等，必须安住于陈述它，如果像那样，因为没有领悟，如果这样想，就陈述“无须立宗”，因为即使不陈述立宗，也能见到领悟相似法的结合等等，因此，为了那个意义而接近安立立宗是不美的。如果连相似法的结合等等都没有，怎么能领悟所要证成的显示呢？陈述“仅仅陈述了宗法”等，这是这样想的，仅仅陈述“凡是所作都是无常”是不行的，因为只有处于中舍，以及所作不圆满的那些才是有益的。然而，将理由接近于有法是必须做的。其中，当陈述“声音也是所作”时，就能领悟相似的结合吗？或者，当陈述考察时，就能领悟不相似吗？通过陈述关系，在陈述宗法之前，就能领悟两种结合。 仅仅通过陈述宗法，也能领悟相违和不定。当陈述关系时，怎么会不领悟呢？如果那样，“凡是所作都是无常”这句话，在陈述宗法时，对于解释关系，作为理由而理解，就是以能立的随遍来周遍的。陈述“凡是所作都是常”是相违，即周遍颠倒了。显示“凡是所作都是勤勇生”这句话，确定是由于迷惑而成为不定。应当以三种相来理解因，因为在显示周遍的时候，应当领悟周遍的法，即所要证成的。对于接近于有周遍法的有法，应当领悟周遍的特殊法，即接近于所要证成的总相的一部分是宗，应当领悟周遍法是宗法。而且，对于接近显示的周遍有法，应当知晓与所要证成的法的总相意义相符的，是相似品。
English
In order to understand "existence" and so on, it is necessary to abide in stating it. If it is like that, because there is no understanding, if one thinks like this, then state "there is no need to establish a thesis," because even without stating a thesis, one can see the understanding of the combination of similar dharmas and so on. Therefore, it is not beautiful to closely establish a thesis for that meaning. If even the combination of similar dharmas and so on are not present, how can one understand the display of what is to be proven? State "merely stating the property of the subject" and so on, this is thinking like this: merely stating "whatever is made is impermanent" is not sufficient, because only those that are in a neutral state and those whose actions are incomplete are beneficial. However, it is necessary to bring the reason closer to the subject of the argument. Among them, when stating "sound is also made," can one understand the similar combination? Or, when stating the examination, can one understand the dissimilar? By stating the relationship, before stating the property of the subject, one can understand both combinations. Merely by stating the property of the subject, one can also understand the contradictory and the uncertain. When stating the relationship, how can one not understand? If so, the statement "whatever is made is impermanent," when stating the property of the subject, for explaining the relationship, understanding it as the reason, is pervaded by the subsequent pervasion of the proof. Stating "whatever is made is permanent" is contradictory, that is, the pervasion is reversed. Displaying the statement "whatever is made is produced from effort," it is certain that it becomes uncertain due to delusion. One should understand the sign by the three aspects, because when showing the pervasion, one should understand the pervading dharma, that is, what is to be proven. For the subject of the argument that is close to having the pervading dharma, one should understand the special pervading dharma, that is, approaching the part of the general characteristic of what is to be proven is the subject, one should understand that the pervading dharma is the property of the subject. Moreover, for the pervading subject of the argument that is close to being displayed, one should know that what corresponds to the meaning of the general characteristic of the dharma to be proven is the similar class.