Tibetan
དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ལས་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་གཅིག་ཐ་མི་དད་པ་བྱེད་པས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མ་མེད་པ་དང་ཚད་མས་གནོད་པའི་སྤྱི་ཡང་ཁས་བླངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་འདི་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཉེ་བར་མི་རྟོགས་སོ། །གསལ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་མཐོང་བའི་དུས་སུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གསལ་བར་སྣང་བ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པར་བརྟགས་ནས་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་སླུ་བར་བྱེད་དམ། གལ་ཏེ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་དང་འདྲེས་པས་འདི་ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུའི་མེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་དད་པ་དང༌། །ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིའི་ལན་ནི་གཞན་དུ་ཡང་རྙེད་པར་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ལ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་མེད་དེ། གང་གི་གཅིག་ནི་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་དང༌། གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་དོན་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་སྤྱི་གཞན་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྤྱི་གཞན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི། དངོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ལྡོག་པ་དང༌། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བདག་ཉིད་བློ། །སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་གཉིས་མེད་ན། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་རུང་འདིར་ནི་འཁྲུལ་པ་དང༌། །ཉེ་བར་བཏགས་པར་མི་འདོད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུས་སུ་བློ་བརྟེན་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་དེ་འཁྲུལ་པ། །ཞེས་བྱ་བ་གང་སྨྲས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བློར་མངོན་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་ཉེ་བར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་ཡང་གཉིས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་དེ་ཡོད་ན་འགྱུ
Chinese
如是宣说，能够成办事情，这是它自己的体性。心中是这样想的：像这样，显现各异，有些与近处的事物相近，从因到果确定为一的体性，相同之处在于能使一个不成为他者。因此，不具有与此不同的总的体性。如果不是这样，就会陷入无穷的过失。这样一来，就能成办不相异的知识和言说的自性的事情。因为，如果承认了没有量和被量所损害的总的体性，那又有什么用呢？像这样，在比量等知识中，对于显现不明显之相的体性，以及对于见到显现明显之相的事物，都不会对它产生接近的认识。在仅仅见到一个显现的时候，如果蓝色等体性显现明显，那么怎么能考察它没有被见到，从而自己欺骗自己呢？如果说，因为与显现的体性相混合，所以它像铁球中的火一样显现，那是不对的。因为，如果这样，就会陷入在一切处都没有差别和不差别的安立的过失。这个问题的答案在其他地方也很容易找到。 总的体性没有明显和不明显两种相。如果其中一个被承认为所见的相，另一个被承认为比量等知识的对境，就会陷入过失。因为，各自显现的差别本身就是将一切事物安立为不同事物的理由。如果承认总有其他的总，就会陷入总没有其他的总的过失。这否定了以下所说：对于一切事物，如果不存在退还和随顺的自性，以及产生的自性这二者，那也是不合理的。无论如何，这里不希望有错乱和虚构。因为在一切时候都依赖于心识，所以说错乱就是错乱。如果因为想要在根识中表达，但那时没有成立，因为对于蓝色等不明显的相，不会对蓝色等明显的相产生接近的认识。显现也是随顺于第二者，如果它存在就会改变。
English
It is thus declared that the ability to accomplish things is its own nature. This is what is meant in the mind: Like this, appearances are different, and some are close to things in the vicinity, and the nature of being certain as one from cause to effect, the similarity lies in making one not become another. Therefore, there is no general nature different from this. If it were not so, it would fall into the fault of infinity. In this way, it can accomplish the things of the nature of non-different knowledge and speech. Because, if one acknowledges a general nature that is without measure and harmed by measure, what is the use? Like this, in inferences and other knowledge, for the nature of appearing with an unclear aspect, and for seeing things with a clear aspect, one will not have a close understanding of it. When only one appearance is seen, if the nature of blue and so on appears clearly, then how can one examine that it has not been seen, thereby deceiving oneself? If it is said that because it is mixed with the nature of appearance, it appears like fire in an iron ball, that is not correct. Because, if this were the case, it would fall into the fault of not establishing difference and non-difference in all places. The answer to this question is also easy to find elsewhere. The general nature does not have two aspects, clear and unclear. If one of them is acknowledged as the aspect of what is seen, and the other is acknowledged as the object of inference and other knowledge, it will fall into fault. Because the difference of each appearance itself is the reason for establishing all things as different things. If one acknowledges that the general has another general, it will fall into the fault that the general has no other general. This negates what was said below: For all things, if there is no nature of turning back and following, and the nature of arising, these two, then that is also unreasonable. In any case, here one does not want confusion and fabrication. Because at all times it relies on consciousness, so saying confusion is confusion. If because one wants to express in sense consciousness, but it is not established at that time, because for the unclear aspect of blue and so on, one will not have a close understanding of the clear aspect of blue and so on. Appearance also follows the second, and if it exists, it will change.
Tibetan
ར་ན་གསལ་བ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ཡང་ན་ཁྱབ་པར་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ག་ལ་ཡིན། གསལ་བ་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོར་མི་སྲིད་དེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་རིགས་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད། །གཅིག་དེ་གསལ་བས་གསལ་བ་ཉིད། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཀུན་ལ་མཐོང༌། །དེ་ཡང་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མིན། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གསལ་བ་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་གྱུར་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་འམ་མ་ལུས་པའི་རྟེན་ལ་ཁྱབ་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། །གང་ལ་ཅུང་ཟད་གཅིག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ནི་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ཡང་རྟེན་གཅིག་ལ་མཐོང་བར་མཐོང་བར་ཞེན་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་རིགས་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ དུ་སོང་བའི་ངོ་བོ་མཐོང་ན་དོན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་མཐོང་བ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉེ་བར་དམིགས་པའམ། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རང་བཞིན་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་བློ་ཡིས་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན། ཡང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡིན་ན། དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་མེད་པས་གང་ལས་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་འགྱུར། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་གསལ་བ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་གསལ་བ་ནི་མེད་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དེ་མེད་ཀྱང་དེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང། རྣམ་པ་གཞན་རང་གི་ཤེས་པ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་རྣམ་པ་དུ་མ་མི་རིགས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་དོན་གྱི་གཟུང་བར་བྱ་བ་འདི་ཐ་མི་དད་པའི་སྤྱིའི་བློ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་བའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། བརྟེན་པའི་ཕྱིར་བློ་ནི་འཇིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ན་སྐད་ཅིག་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཡང་འདི་མི་སྲིད་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ཙམ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱས་པ་ཡང་ཡོད་པ་འཇིག་པ་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་དེ་དང་དེར་བཤད་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་
Chinese
如果明和不明两者之间不普遍存在，那又如何跟随它呢？或者如果接近普遍显现，那怎么会不了解它呢？明和不明的体性是不可能的，因为它们是一体的。如是说：如果种性存在于一切之中，一个因明而明亮，因为没有差别，所以在一切中都能见到，那也不依赖于明亮。这样说，如果接近于一个明亮显现，那么世间的三者全部普遍的体性，或者全部的所依普遍显现，对于任何稍微一点，就像刹那等等一样，见到和不见是不合理的。如果说见到也只是在所依一个上见到，而不是在一切上见到，那是不对的，因为分别念已经承认见到了它。认为确定所作的境是不确定的，这是不合理的，因此如果见到了一切都已穷尽的体性，那么就会推论出见到了一切事物。如果见到和它一起接近显现，或者和它无差别自性不接近显现是不合理的，那它怎么会是根识的二者自性呢？或者是随念等等的识的自性呢？那也没有自己的特征显现，从何成为两者之间呢？对于那些执持它们的总相者来说，像明亮一样的特征明亮是没有的，因为即使没有自己的特征显现，它也是存在的，并且其他相在自己的意识中分别显现。因为一个上不可能有多种相，所以会太过分。因此，对于不同事物的所取，这在无差别的总相识中分别显现，并不是自己的特征显现，然而由于无始以来的颠倒分别念串习的习气所生，所以会那样显现，并且由于依赖，识不会坏灭，因为已经承认是刹那了。然而，没有损害本身，这也是不可能的，因为已经稍微讲述了损害的部分。广大的存在和坏灭是如何的，这个状态本身，在那里和那里所说的损害，必须确定地把握。因此，如何
English
If what is not pervasive between the two, clarity and non-clarity, how does it follow it? Or if it becomes close to being universally manifest, how can it not understand it? The nature of clarity and non-clarity is impossible, because they are one. It is said thus: If the lineage exists in all, one is clear by clarity, because there is no difference, it is seen in all, and it does not depend on clarity. It is said that even if it becomes close to one clarity, then the nature of the three that pervade everything in the world, or the basis of everything, will be seen to pervade. For anything, even a little, like a moment, it is unreasonable to see and not see. If it is said that seeing is only seen in one basis, and not in everything, that is not right, because the discriminating mind has already acknowledged seeing it. It is unreasonable to say that what is determined as an object is uncertain, therefore, if the nature of having gone to everything is seen, then it will be inferred that everything is seen. If seeing and appearing closely together, or not appearing closely with its own nature without difference, is not reasonable, then how can it be the nature of the two of the sense consciousness? Or is it the nature of the consciousness of recollection and so on? That also does not have its own characteristic appearance, from what does it become between the two? For those who hold the general characteristics of those, there is no characteristic of clarity like clarity, because even if there is no appearance of its own characteristic, it exists, and other aspects appear separately in their own consciousness. Because it is not reasonable to have many aspects in one, it will be too extreme. Therefore, for the object to be taken of different things, this appears separately in the undifferentiated general consciousness, it is not the appearance of its own characteristic, but because it is born from the habit of the beginningless inverted discriminating mind, it will appear like that, and because of dependence, the consciousness will not be destroyed, because it has been acknowledged as momentary. However, the absence of harm itself is also impossible, because the part of the harm has been slightly explained. How is the vast existence and destruction, this state itself, the harm spoken of there and there, must be grasped with certainty. Therefore, how