Tibetan
དག་གིས་ཀྱང་བྱ་སྙམ་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གཞན་བྱེད་པ་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པས་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་ལ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཚད་མར་གྲུབ་ལ། ལྟ་བའི་ ཤེས་པའི་རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་བྱ་བ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་གྱིས་སྤྱི་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡང་བསལ་ཏོ། །རང་གི་ཚིག་ནི་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པ་ཉིད་དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐུན་མོང་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལྟ་བའི་ཤེས་པ་དེའི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེའི་རྗེས་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་པས་འཕངས་པའི་དབང་གིས་སྔོན་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་སྣང་བ་དང༌། བརྟག་པར་བྱ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་འདི་ཉིད་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དྲན་པ་ཁོ་ནའོ། །ག་ལས་ཤེ་ན། དངོས་པོའི་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་འདིའི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་མཐོང་བའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་དྲན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆའི་ཡུལ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་དམ་པ་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབང་པོའི་བློ་འགྱུར་བ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་དྲན་པ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་དྲན་པར་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེ་ལ་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དྲན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་ཚད་མར་འདོད་དེའི་ལྟར་གང་མེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཁོ་ནའི་དངོས་པོ་ཙམ་ཚང་བ་ངལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དུ་བ་མཐོང་བས་དྲན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ
Chinese
他们也想这样做，因此对正量的定义进行其他的设定，但这样就太过宽泛了，所以完全放弃了那种设定，而近似地指出了具有特殊性的特殊性。特殊性是什么呢？就是不理解自己的自性。对于这种特殊性，由此进行推测的分别念也成立为正量。而从观看的 知识之后产生的分别念是正量，这种说法已经被排除了。所有这些都安住得很好。这样一来，能成立的分别念，对于没有意义的事物，通过成立的事物之境，不理解总相而理解的正量也被排除了。自己的语句是简略的，因为已经说了“理解自己的自性”来否定忆念的分别念，共同的（分别念）不是正量的原因。具有观看的知识的力量所生者，以理解自己的自性的力量而产生的分别念，不是直接从那之后产生的。由于见到之作意所抛弃的势力，随顺青色自性之相不明显者，就是显现，并且说应该考察的事物成为一体。对于存在之事物，即使是一点点，也没有随顺此者，那就是忆念。从何处说呢？因为是事物之境的果，所以不是真实的。士夫进入自己的自性，这是它的果，因为在那里显现执着。因为是那里的有境之果，所以仅仅是忆念。因此，从见到的力量所生的分别念不是正量。如果这样，即使忆念所体验的自性之分是境，但实际上不是那里的境。因为自己的自性的根识变化，显现的体性在忆念中没有显现的缘故。然而仅仅是如所说的果。那也和能成立的分别念相同，这样怎么不会变成忆念呢？然而对于此，在此推测的分别念，即使是忆念的体性，也认为是正量，就像体验到远离非火之物，仅仅是具备事物之量的疲劳等，同样地，由于在方位的差别上见到烟雾而忆念
English
They also want to do this, so they set other definitions for valid cognition, but this is too broad, so they completely abandon that setting and approximately point out the specificity of specificity. What is the specificity? It is not understanding one's own self-nature. For this specificity, the conceptual thought that infers from this is also established as valid cognition. And the conceptual thought that arises after the knowledge of seeing is valid cognition, this statement has been excluded. All of these abide well. In this way, the conceptual thought that can establish, for meaningless things, through the object of the established thing, the valid cognition that understands without understanding the general characteristic is also excluded. One's own statement is brief, because it has been said "understanding one's own self-nature" to negate the conceptual thought of memory, the reason why the common (conceptual thought) is not valid cognition. One who is born from the power of the knowledge of seeing, the conceptual thought that arises from the power of understanding one's own self-nature, is not directly born from that. Because of the power abandoned by the seeing intention, following the indistinct aspect of the blue self-nature, that is appearance, and it is said that the things that should be examined become one. For existing things, even a little bit, there is no one who follows this, that is only memory. From where is it said? Because it is the fruit of the object of things, so it is not real. The individual enters his own self-nature, this is its fruit, because there is manifest attachment there. Because it is the fruit of the object there, so it is only memory. Therefore, the conceptual thought born from the power of seeing is not valid cognition. If so, even if the part of the self-nature experienced by memory is an object, in reality it is not the object there. Because the change of the root consciousness of one's own self-nature, the nature of appearance does not appear in memory. However, it is only the fruit as said. That is also the same as the conceptual thought that can establish, so how can this not become memory? However, for this, here the conceptual thought of inference, even if it is the nature of memory, is considered valid cognition, just like experiencing fatigue etc. that is far from non-fire, only possessing the amount of things, similarly, due to seeing smoke in the difference of direction, remembering