Tibetan
།དྲན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ས་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་ཀྱང་མེ་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོས་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཤོས་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་བྱ་རོག་དང་ཏ་ལའི་རིགས་པས་ནི་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་བློ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཚད་མ་འམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཡིན། ཚད་མ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་ཀྱི། ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཉི་ག་ཚོལ་བ་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་མར་བརྗོད་དེ། དེའི་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཅིག་ཤོས་ནི་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ཡང་ བརྗོད་དོ། །གང་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་མ་རྟོགས་ན་དེ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པས་འདི་ག་ལས་ཐོབ་བ་ཡིན། དེ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་དེ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བར་བྱེད་པས་ཚད་མར་བརྗོད་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྤྱི་ཡང་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དེས་དེའི་ཡུལ་ལ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་འམ་གཞན་ལ་ནི་བསལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའོ།། གསལ་བ་རྟོགས་པ་ནི་ལྟ་བའི་ཤེས་པའི་མིང་ཡིན་ནོ། །འོག་ཏུ་ནི་དུས་ཕྱིས་དེའི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བཟུང་བ་ཡིན་པས་
Chinese
记忆本身也将在后面解释。如同比量一样，这是不相似的例子。例如，现量虽然了知了能起作用的处所法，却不了知能起作用的火的总体相，因为它是隐蔽的。因为它不能以自己的自相进行分别。能了知者对能起作用的总体相进行分别，但没有了知没有了知能起作用。因为以这样的知识了知，所以记忆在这里不是量。如果说，只是对能起作用的对境才是量，对其他则不是，这怎么知道呢？因为寻求作用的人，寻求获得利益和无益，以及完全舍弃一切，而不是乌鸦和棕榈树的道理，因为具有分别，以智慧为先导的是量或非量。从量则一切都进入，而非量则在某些时候也不是，因为有欺骗的可能性，所以是寻求两者，而不是烦恼。因此，只是对能起作用的对境才说是量，因为了知它的作用是进入的支分，而另一个则是相违的。这样，量就是不欺骗，不迷惑，世间也这样说。如果不了知能起作用，则没有进入，这怎么获得？它如何不欺骗，因为它以了知为先导，所以被称为量。如果那样，总相也是能起作用的，因此对它的对境进行分别就成为量了吗？说了“总相是”，并没有承诺它能成办任何事物，只是说了不相异的知识的自性，或者通过排除其他而近似于能成办的作用。是什么样的呢？就是了知自己的自相。明了的了知是见识的名称。下面是后来从它的力量产生的分别念，是意识的执著。
English
Memory itself will also be explained later. Like inference, this is an example of dissimilar dharma. For example, although direct perception cognizes the locus-dharma that accomplishes the function, it does not cognize the general characteristic of fire that accomplishes the function, because it is hidden. Because it cannot discriminate with its own self-character. The discriminator discriminates the general characteristic that accomplishes the function, but there is no cognition of not cognizing the accomplishment of the function. Because of the cognition by such knowledge, memory is not a valid cognition here. If it is said, how is it known that it is only a valid cognition for the object that accomplishes the function, and not for the other? Because the person who seeks the function seeks to obtain benefit and non-benefit, and to completely abandon everything, and not the reasoning of crows and palm trees, because having discrimination, that which is preceded by intelligence is either a valid cognition or not a valid cognition. From valid cognition, one engages in everything, but from non-valid cognition, it is not even at some times, because there is a possibility of deception, so it is seeking both, not afflictions. Therefore, it is said to be valid cognition only for the object that accomplishes the function, because knowing its function is a limb of entering, and the other is the opposite. Thus, valid cognition is that which does not deceive, does not err, and the world also says so. If one does not cognize the accomplishment of the function, there is no entering into it, so how is this obtained? How does it not deceive, because it makes cognition precede, so it is called valid cognition. If that is the case, then the general characteristic itself is also the accomplishment of the function, so does the discrimination of its object become valid cognition? It is said, "The general characteristic is," and it has not promised that it can accomplish anything, but it has only stated the nature of non-different knowledge, or by excluding others, it is approximated to the function that can be accomplished. What is it like? It is knowing one's own self-character. Clear cognition is the name of visual consciousness. Below is the conceptual thought that arises later from its power, which is the apprehended object of consciousness.
Tibetan
སོ། །དེའི་སྒྲ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པས་མཐོང་བའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བ་བཏགས་པ་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་སྤྱི་ནི་རྒྱུ་འམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང། རྟགས་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་མ་རྟོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །འདིར་དཔེ་ནི། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ན་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་སྣང་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །སྤྱི་ནི་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བར་བརྟག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་རྣལ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །འོ་ན་འདི་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྤྱིའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ལ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་མཚུངས་པར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐོང་བའི་རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སྣང་བའི་སྤྱི་དོན་བྱེད་པར་ཅིས་ན་བརྟག་པར་མི་བྱ། གསལ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ཡང་དོན་གཞན་ གྱིས་དེའི་དོན་བྱེད་པ་བརྟག་པར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཏེ་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། །ལྟ་བའི་ཤེས་པས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། །སྔོན་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔོན་པོའི་གསལ་བའོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲས་ནི་སྤྱི་ཙམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་བའི་ངོ་བོ་འདི་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པར་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་
Chinese
梭！其声与证悟自性相关联。除了那个事物之外，其他事物也被说及，例如，其他所说之物，正如所说，在见到之后进行分别，这本身就是现量，这是为了排除这种说法。之后，在任何情况下，都不会有丝毫接近于起作用的附加物。随后的分别念所要把握的共相，是作为原因或遍及者，以及通过确定与标志的关联，为了证悟未被证悟的起作用之境，因此，它的境是量。因为这里没有那样的证悟，所以说，促成起作用的是见识。这里的例子是：例如，见到蓝色时，知道“是蓝色”的样子，这就是剩余的部分。不要认为共相有丝毫接近于起作用，这要与真实结合起来。那么，在这种标志的显现方式中，在共相的状态下，用其他例子做什么呢？这是为了排除其他人所承认的，所有见到的事物之后产生的分别念与现量相同。如果见到蓝色之后产生的分别念，为什么不认为显现的共相会起作用呢？因为要清晰地证明的事物，也不能用其他事物来衡量它的作用，因为它也不能促成起作用，所以会陷入无事物的境地。那么，如果无二的知识的特征和所说之物的自性是要证明的事物，那么它就是未完成的，因为它本身就是所要证明的原因。对于这种怀疑，提到了“那本身”。见识所接近的目标，就是蓝色的自性，也就是蓝色的显现。以那种方式，它是要证明的作用，因为以那种方式的声音，仅仅是想要显现共相，相似性本身就是名称的类别，因此，这种共同的本质也是相似的。因此，以那种方式要证明的事物，就是蓝色的共相，是要证明的无二知识中所说的特征。
English
So! Its sound is related to the realization of one's own nature. Besides that thing, other things are also spoken of, such as other things that are spoken, just as it is said, after seeing, to make distinctions, this itself is direct perception, this is to exclude this kind of statement. Afterwards, in any case, there will not be the slightest addition that is close to functioning. The generality to be grasped by subsequent conceptualizations is as a cause or pervasiveness, and through determining the connection with the sign, in order to realize the functioning state that has not been realized, therefore, its realm is valid. Because there is no such realization here, it is said that what promotes functioning is seeing consciousness. The example here is: for example, when seeing blue, knowing "it is blue" in appearance, this is the remainder. Do not think that generality is even slightly close to functioning, this should be combined with reality. So, in this way of appearance of the sign, in the state of generality, what is done with other examples? This is to exclude what others have admitted, that the conceptualizations arising after all that is seen are the same as direct perception. If the conceptualization arising after seeing blue, why not think that the appearing generality will function? Because the thing to be clearly proven cannot be measured by other things, because it cannot promote functioning, it will fall into the state of non-things. So, if the characteristic of non-dual knowledge and the nature of what is said are the things to be proven, then it is incomplete, because it itself is the cause to be proven. To this doubt, "that itself" is mentioned. The object approached by seeing consciousness is the self-nature of blue, which is the appearance of blue. In that way, it is the function to be proven, because the sound in that way is merely wanting to manifest generality, similarity itself is the category of names, therefore, this common essence is also similar. Therefore, the thing to be proven in that way is the generality of blue, which is the characteristic spoken of in the non-dual knowledge to be proven.