Chinese
忆念之力的分别念也是两种，由现量力产生的，也是没有事物境的。因此，如果说，总相是没有经验的，这个忆念和分别识，如果说没有差别，那么，必定以忆念的力量，石女儿也会存在。这些所说也是清楚的。或者，幼童取说，现量的境是自相，比量的境是总相，这样说，烟等的总相只是比量所取，对此，执持相也会没有边际，因为比量是由他力所生，那也是总相的体性，因为那比量是他境的缘故。同样，如果其他那个连一个相，即使经过千百个时代也不能了知，唉呀，怎么能因为人的寿命短就能了知呢？如是说：如果没有比量，什么的总相不能了知，相被遣除时，比量不会进入。如果不是总相的相，谁也不想要，相不能了知，稍微存在也不能显示。那也是，如果比量被其他了知，再次，从那产生的相中，从总相的知和关联中，它的比量，也从相中真实产生。如果观察其他的比量，同样了知，相和有相的比量，因为是无边际的缘故，一个相，即使经过千百个时代，也不能了知。这样，对于怀疑，说具有烟的宗等，是这样认为有必要的，如果不是比量，还有什么能了知总相呢，如果这样说，这个过失会在这里出现。我们是从现量之后产生的分别念，也因为自性是错乱的而了知总相，譬如从宝珠的光芒中错认为宝珠一样，相的分别念依靠自己的体性，通过间接的方式与事物相关联，因此是不欺骗的。果的因本身也。
English
The conceptualization of memory is also of two kinds: that which arises from the power of direct perception is also without an object of reality. Therefore, if it is said that the general characteristic is without experience, and that this memory and discriminating consciousness are said to be without difference, then certainly by the power of memory, even a barren woman's son would exist. Those explanations are also clear. Alternatively, Young Mālin said that the object of direct perception is its own characteristic, and the object of inference is the general characteristic. By saying this, the general characteristic of smoke and so on is only what is apprehended by inference. Therefore, grasping the sign would also become endless, because inference arises from the power of another, and that is also the nature of the general characteristic, because that inference has another as its object. Similarly, if that other, even a single sign of something, cannot be understood even after thousands of ages, alas, how can it be understood because of the short lifespan of humans? Thus it is said: If there is no inference, then what general characteristic cannot be understood, and when the sign is eliminated, inference does not occur. If a sign that is not a general characteristic is not desired by anyone, then a sign that cannot be understood cannot be shown to exist even slightly. That is also, if inference is understood by another, then again, from the sign that arises from that, from the knowledge of the general characteristic and its connection, its inference also truly arises from the sign. If one examines another inference in the same way, then the sign and the sign-possessor and inference, because they are infinite, a single sign cannot be understood even after many thousands of ages. Thus, in response to doubt, mentioning the পক্ষ with smoke and so on is considered necessary in this way: if there is nothing other than inference that understands the general characteristic, then the fault you mention would occur here. We also understand the general characteristic through the conceptualization that arises after direct perception, because its nature is mistaken, just as one mistakes a jewel from the light of a jewel. The conceptualization of the sign relies on its own characteristic, and because it is connected to reality through an indirect way, it is not deceptive. The reason of the effect itself also.
Tibetan
་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དུ་བའི་སྤྱི་རྟགས་སུ་འཇོག་པ་ནི་དུ་བ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དེར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དུ་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དུ་བ་ནི་རྟགས་སུ་གཞག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་མི་རིགས་སོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་བརྟགས་པ་ལ། དངོས་པོ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གང་གསུངས་པ་ན། དེ་ལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་འང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངེས་པར་གཟུང་བས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དུ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་དུ་བ་དང་བཅས་པའི་ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཉིད་རིགས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་ས་བོན་དུ་བ་དང་བཅས་པ་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། དོན་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་ངོ་བོའོ། །དོན་གཞན་ནི་རིགས་མཐུན་པ་དང༌། རིགས་མི་མཐུན་པའོ། །དབེན་པ་ནི་མ་འབྲེལ་པའོ་ཞེས་འདིར་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདྲེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།། འདིས་ནི་དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པ་དང་སྤྱིར་ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། །མིང་དོན་གང་ལྡན་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་པ་འདི་ས་བོན་ཡིན། །ཅེས་བཤད་དོ། །འདི་ལྟར་དོན་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་ཀྱང་སྤྱིར་ཉེ་བར་མཐོང་བས་དེ་དག་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ མི་མངོན་བ་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས་དོན་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ནུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ནི་མི་སྲི
Chinese
将显现于分别念中的烟作为共同相的标志，是因为依赖于见到烟而确定的。烟的自相之烟不适合作为标志。因为它不是共同的，不属于相似的一方，因此它的部分不应遍及。在考察所证和能证时，因为事物不可见。正如所说，共同相是推论的对境。因此，不应确定地认为共同相仅仅是推论的对境。因为从现量之后产生的分别念，以及其他的分别念也是它的对境。然而，如果说仅仅共同相是推论的对境，那么确定地认为是为了否定自相是对境。因此，与烟同时存在的是“具有烟”一词，这表明了方面法的意义是合理的，并且能证的分别念的种子与“具有烟的可见物”的现量相关联。什么是像什么呢？是远离他者的自性。他者是同类和异类。远离是无关联，在这里这样组合。一切事物都各自安住于自己的自性中，因为不可能与自己的自性相混合。如果不是这样，那么一切都将与一切紧密相连。这解释了否定分别念的理由，并且是普遍接近认识的种子。正如所说：“名义任何具有者，相互之间，此差别是种子。”这样解释道。像这样，从他者中返回，虽然彼此不同，但普遍地接近显现，因此对那些不显现差别自性的事物，虚构为不异的自性，从而产生分别念。所谓的非共同自性，是从他者中分离的自性。就像青年不能通过非事物之量来把握远离他者的自性，而认为不是现量的确定一样，不是这样的，因为从事物能力产生的现量之外见到是不可能的。
English
To establish smoke, which appears in conceptualization, as a general sign is because it is determined by relying on seeing smoke. Smoke as the self-character of smoke is not suitable to be established as a sign. Because it is not common, it does not belong to the similar side, therefore its part should not pervade. When examining what is to be proven and what proves, because the object is invisible. As it is said, the common characteristic is the object of inference. Therefore, it should not be definitively held that the common characteristic is only the object of inference. Because the conceptualization that arises after direct perception, and other conceptualizations, are also its objects. However, if it is said that only the common characteristic is the object of inference, then definitively holding it is to negate that the self-characteristic is the object. Therefore, to exist together with smoke is the term "having smoke," which indicates that the meaning of the dharma of the aspect is reasonable, and the seed of the proving conceptualization is related to the direct perception of "having smoke is visible." What is it like? It is the nature of being separate from other things. Other things are similar and dissimilar kinds. Separate is unrelated, and here it is combined in this way. All things abide in their own nature, because it is impossible to mix with one's own nature. If it were not so, then everything would be closely connected to everything. This explains the reason for negative conceptualization and is the seed of generally approaching knowledge. As it is said, "Whatever name and meaning possess, mutually, this difference is the seed." Thus it is explained. Like this, turning away from other things, although they are different from each other, they generally appear close, so for those things whose nature of difference does not appear, they are fabricated as non-different nature, and thus conceptualization arises. The so-called uncommon self-nature is the self-nature that is separate from other things. Just as a youth cannot grasp the nature of being separate from other things through the measure of non-things, and thinks that it is not the certainty of direct perception, it is not like that, because it is impossible to see other than the direct perception arising from the power of things.
Tibetan
ད་དེ་འཁྲུལ་བ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་རྟགས་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །དྲན་པ་ནི་དྲན་པའོ། །རྟགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཤེས་པའོ། །འདི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལ་བྱུང་བའི་རྟོགས་པ་ལ་སྤྱི་སྣང་བས་ངེས་རྟགས་རྣམ་པར་འཇོག་གོ །དོན་དམ་པ་ཡུལ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མཐོང་བ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གང་དང་གང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའོ། །དེ་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཤེས་པ་གང་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་དེ་སྐད་དུ། ངེས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡུལ་མེད་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོས་ངེས་པའི་དོན་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དྲན་པའི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལས་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་ལ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཁྱེད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རང་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ནི་དགག་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་མཐོང་བའི་ལྟ་བའི་ཤེས་པའི་མིང་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དེར་སྣང་བར་བརྗོད་དོ། །ཐམས་ཅད་རིགས་མཐུན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་མཐོང་བས་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྔར་མེད་དོན་ཤེས་པ། །ངེས་པ་གནོད་པ་སྤངས་པ་དང༌། །མ་ཉམས་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི། །ཚད་མར་འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའི་ཚད་མའི་མཚན་ ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་ཡོད་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་དང་དབང་པོ་རྣམས་ཡོད་པའོ། །དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དངོས་པོ་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དེས་ནི་མེད་པའི་ཆ་མ་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡོད་པའི་ཆའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མར་བཤད་དོ། །ཇི་
Chinese
现在这是为了避免陷入过分的错误。那么，对于具有亲证自性之见的补特伽罗，随即生起忆念和表相识，这是相关联的。忆念即是忆念。表相显现的识即是表相识。这是在现量之后产生的证悟，以总相显现而安立为决定的表相。究竟的对境是什么呢？如是宣说了“具有所见各异的对境”。在何处见到烟等，是如何见到的呢？那各异性，究竟而言，是那与他者相异的对境的表相识，是遣除和成立的自性。那是如是说的：决定的识是断除增益的果，即使无有对境，也说是它的对境。证悟者所决定的意义，是如何见到各异性的对境呢？因此，忆念的自性不是究竟的。分别念因为没有触及如何见到的事物所转变的各异性。如果这样说，那么你们如此说，仅仅是随顺我们的意愿而已。因为现见了自和他性的有和无的自性之事物，是承认遣除和成立的证悟，并且是所见之见的识之名称。我们对于成立现量的分别念，你们也说是显现为现量之量。因为见到了一切随顺同类之总相，未证悟的即是证悟。那是“先前未有而知义，决定已舍弃损害，未退失从因所生，世间正确认为量”。具有如是量的定义，并且与存在的意义相关联，并且诸根是存在的。遣除的分别念，也说是无有的量的果，事物不存在，那是其他的量。具有事物对境的识，现量等，那不是无有的部分，而是证悟事物本身，因为那是具有存在部分之对境的缘故。因此，仅仅是产生遣除的分别念，就说是那事物不存在的量。如何
English
Now, this is to avoid falling into excessive error. Then, for a person who has the vision of directly seeing self-nature, immediately memory and sign consciousness arise, and this is related. Memory is memory. The consciousness of the appearance of signs is sign consciousness. This is the realization that arises after direct perception, and it is established as a definite sign by the appearance of generality. What is the ultimate object? It is said that it has a different object of vision. Where and where is smoke, etc., seen, and how is it seen? That difference, ultimately, is the sign consciousness of the object that is different from others, which is the nature of negation and establishment. That is what it says: Definite consciousness is the fruit of cutting off superimposition, and even if there is no object, it is said to be its object. The meaning determined by the one who realizes, how is the object of seeing differences seen? Therefore, the nature of memory is not ultimate. Discrimination does not touch the differences transformed from the things that are seen. If you say so, then you are saying so, only following our wishes. Because seeing the nature of existence and non-existence of self and other nature is the recognition of negation and establishment, and it is the name of the consciousness of seeing the view. We say that the discrimination that establishes direct perception also appears as the direct perception of the measure. Because seeing the general nature of everything that follows the same kind, what is not realized is realization. That is "previously non-existent and knowing the meaning, deciding to abandon harm, not degenerating from the cause, the world correctly considers it to be the measure." It has the definition of such a measure, and is related to the meaning of existence, and the senses are existent. The discriminating thought of negation is also said to be the fruit of the measure of non-existence, and things do not exist, that is another measure. The consciousness of the object of things, such as direct perception, is not the part of non-existence, but the realization of things themselves, because it is the object of the part of existence. Therefore, it is said that the measure of non-existence is only the production of the discriminating thought of negation. How