English
Whatever the birth, the general characteristic that appears does not do anything at all. If someone asks, "From where does this statement come, that the general characteristic grasped by the knowledge of conceptual thought is not something that performs a function?" The text mentions "the self-characteristic of blue," and so on. The essence of the self-characteristic of blue is the only thing that performs the function of the purpose to be accomplished by blue, not the general characteristic. Something to be accomplished in that way is both something to be accomplished and a function, so it is a combination of the two. Because it is in the state of doing that, something to be accomplished in that way is something that performs a function, which is the self-characteristic. The word "in that way" refers to blue. If someone thinks, "If the self-characteristic of blue is not seen, will it be known by conceptual thought?" Therefore, the text mentions "it is also its nature," and so on. If the self-characteristic of blue, which is the nature of performing the function of blue, is seen only through direct perception, then what will conceptual thought do? If someone thinks, "If the self-characteristic of blue also performs a function, and the general characteristic of blue also performs a function, then what harm is there?" Therefore, the text mentions "after its self-characteristic is grasped," and so on. Grasping the self-characteristic is the condition for direct perception. The object of the conceptual thought that arises after that, which is about blue, does not accomplish the function to be accomplished by blue, such as changing the color of clothes, and so on. Because if we acknowledge that the general characteristic is permanent or imputed, then a permanent thing cannot even perform the function of being merely the essence of knowledge. Because it does not depend on things that act together, its result will occur at all times. Therefore, only one knowledge will understand, and there will be no opportunity for other knowledge, and the same should be said for other things. Even if the general characteristic is permanent, it cannot perform a function because it is not the self-nature of things. In this way, for an object that does not understand performing a function
Tibetan
ན་གྱི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྤྱི་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པས་ཀྱང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ནི་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ནས་ཕྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེ་བ་མངོན་སུམ་དང་མཐུན་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བྱ་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཐུ་ནི་དེའི་མཐུ་སྟེ། དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལ་དེའི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡོད་པས་དེ་ལ་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །འདི་ནི་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། གསལ་བར་མི་སྣང་བར་བརྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་ན་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མངོན་སུམ་དང་སྦྱར་རོ། །བྱ་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི། དོན་ད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་སུན་ཡུལ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་དག་ཇི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། བྱ་བ་ནི་འདིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང༌། མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མངོན་བར་ཞེན་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མཐོང་པའི་ཡུལ་མ་གཏོགས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པ་མེད་བ་ཡིན་བར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཉམས་སུ་མྱོང་ཟིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཟིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང༌། ཅིའི་ཕྱིར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་དེའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ནི་ཚད་མ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལྟ་ཞིག་ཚད་མའམ་ ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཆོལ་དུ་ཟད་མོད། དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སྟེ། ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚད་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གང་ལ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་པ་དང་རག་ལུས་པ་དག་ན་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཚད་མར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། དེའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རག་ལུས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས་སོ། །དོན་བྱ་བར་རུང་བ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའོ། །འཇུག་པ་གང་ལ་ཡུལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་དོན་བྱེད་པར་
Chinese
为了确立自明之识是量，为了作总结，因此说了“以不了解义的境为有境是量”等等。因为这样，不了解义的作用的事物的有境之识是量，总的来说，不是义的作用，因此说不了解义而了解是量，这样说也必须特别说明不了解自性，必须说不了解自性而了解是量，心中是这样想的。这样暂时确定了不了解自性而了解的原因，即所见是量之后，为了以它的力量产生的是忆念，并且确立不是量，因此说了“了解自性之后”等等。从现量的自性了解之后，后来从现量的力量产生的，与现量相符的分别念是什么呢？因为从作用的角度来说，它是它的有境，所以理应只是忆念，而不是量。它的力量就是它的力量，这个“它”字与了解自性相连，因为这有从它的力量产生的，所以对它作了词的分别连接。这是具有与它相符的性质，所以是与它相符。“它”字是指自性，意思是说，通过不明显的方式，只是与自性相符。或者“它”字与现量相连。因为从作用的角度来说，它是它的有境，这是说从结果的角度来说，分别念是自性的有境，但实际上不是，像这样，所有的分别念实际上都是没有境的，那么它们怎么会成为自性的有境呢？作用在这里是对自性特别执着，像这样，什么是自性，什么是现量所显现的，什么是分别念所显现的，因为这些都是一样的，所以分别念明显地执着为一体。或者作用在这里是
English
In order to establish that self-cognizance is valid cognition, and in order to conclude, therefore, it is stated, "That which has an object that does not understand the meaning is valid cognition," and so on. Because in this way, the cognition that has an object that does not understand the entity that performs the function of meaning is valid cognition. In general, it is not the function of meaning, therefore, it is said that understanding what is not understood is valid cognition. Even by saying this, it is necessary to specifically state that it does not understand its own nature. It must be said that understanding what does not understand its own nature is valid cognition. This is what is intended. Thus, having temporarily established that the cause of understanding what does not understand its own nature, namely, what is seen, is valid cognition, in order to prove that what arises from its power is only memory and is not valid cognition, it is stated, "After understanding its own nature," and so on. After understanding the self-nature of direct perception, what is the conceptual thought that arises later from the power of direct perception and conforms to direct perception? Because from the perspective of function, it is its object, so it should only be memory, and not valid cognition. Its power is its power. The word "it" is connected with understanding its own nature. Because this has arisen from its power, the word is connected to it with distinctions. This is of a nature that conforms to it, so it conforms to it. The word "it" refers to self-nature, meaning that it only conforms to self-nature through an unclear way. Alternatively, the word "it" is connected with direct perception. Because from the perspective of function, it is its object, this means that from the perspective of result, conceptual thought is the object of self-nature, but in reality it is not. In this way, all conceptual thoughts are actually without objects, so how can they become the objects of self-nature? The function here is to be particularly attached to self-nature. In this way, what is self-nature, what appears to direct perception, and what appears to conceptual thought, because all of these are the same, conceptual thought clearly clings to them as one. Or the function here is
Chinese
应当观察，除了如所见般完全显现的对境之外，没有其他的对境执取。当以作用的方式成为自体相之对境时，因为是已体验过的对境，所以仅仅是忆念，而不是量。虽然可以允许分别念是忆念，因为它也是已体验过的对境。但为什么会认为，虽然以作用的方式成为自体相之对境，却不是量呢？因此说：因为没有证悟事物之自性。即使分别念以作用的方式成为自体相之对境，但因为没有证悟自体相，所以不认为是量。如此一来，对于追求实义者来说，为了寻求量，具有事物作用能力的对境之识即是量，这一点就成立了。对于追求实义者来说，寻找量或非量是徒劳的。那么，仅仅是具有成办作用之对境的识才是量，这是为什么呢？因为对量的安立是依赖于事物本身的。对量的安立是依赖于自性的，例如，凡是不欺骗事物的识，就被安立为量。凡是具有依赖于事物的，就是具有依赖于事物的。其自性即是依赖于事物本身，因此。“依赖”和“依靠”等是同义词。为什么说依赖于事物的才是量呢？因为趋入其义是具有作用能力之对境的缘故。因为追求实义者趋入事物的作用能力，所以量就被称为依赖于事物。能够成办作用的就是具有作用能力的。凡是具有趋入之对境的，就是具有作用能力之对境。其自性即是具有作用能力之对境本身，因此。如果那些追求实义者具有作用
English
It should be observed that there is no grasping of objects other than the object that appears completely as seen. When it becomes the object of its own characteristics through action, it is only recollection because it is an object that has already been experienced, and it is not a valid cognition. Although it may be allowed that conceptual thought is recollection because it is also an object that has already been experienced. But why would one think that although it becomes the object of its own characteristics through action, it is not a valid cognition? Therefore, it is said: Because there is no realization of the nature of things. Even if conceptual thought becomes the object of its own characteristics through action, it is not considered a valid cognition because there is no realization of its own characteristics. Thus, for those who seek meaning, in order to seek valid cognition, the consciousness that has the ability to act on objects is indeed a valid cognition. For those who seek meaning, it is futile to seek valid or invalid cognition. Then, why is it that only the consciousness that has the object of accomplishing action is a valid cognition? Because the establishment of valid cognition is dependent on things themselves. The establishment of valid cognition depends on its own nature, for example, any consciousness that does not deceive things is established as a valid cognition. Whatever has dependence on things is dependent on things. Its nature is the dependence on things themselves, therefore. "Dependence" and "reliance" are synonymous. Why is it said that what depends on things is a valid cognition? Because entering into its meaning is the reason for having an object with the ability to act. Because those who seek meaning enter into the ability of things to act, valid cognition is called dependence on things. Being able to accomplish action is having the ability to act. Whatever has an object of entering into is having an object with the ability to act. Its nature is the object with the ability to act itself, therefore. If those who seek meaning have the ability to act