Tibetan
་དོན་དུ་ཞེན་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་འཛིན་པ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འཛིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་ཚད་མའི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་སྟོན་པས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། །ཤེས་པའི་ཡུལ་གང་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་གང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་གྱི་སྒྲས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གང་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་དང༌། མི་ཉེ་བ་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ། ཉེ་བ་དར་མི་ཉེ་བ་དེ་དག་ལས་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་དག་ཏུ་ཐ་དད་པའོ། །ཤེས་པའི་ཡུལ་ཞིག་ཉེ་བས་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གསལ་བར་སྣང་བར་བྱེད་ལ། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ན་རིང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནི་མི་གསལ་བར་བྱེད་དེ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིང་བ་ལས་ནི་མི་གསལ་བར་སྣང་ངོ༌། །ཉེ་བ་ལས་ནི་གསལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཁོ་ན་རང་གི་མཆན་ཉིད་ཡིན། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་མེ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེན། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་དམ་པ་དང་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེས་ཡོད་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ གང་ཉེ་བ་དང་མི་ཉེ་བ་དག་ལས་སྣང་བ་གསལ་བར་བྱེད་བ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་བ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཡིན་བས་ན་དོན་ཏེ། དོར་བར་བྱ་བ་དང༌། བླང་བར་བྱ་བའོ། །དོར་བར་བྱ་བ་ནོ་དོར་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བླང་བར་བྱ་བ་ཡང་བླང་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དོན་དགོས་པའི་བྱེད་བ་ནི་འགྲུབ་བའོ། །དེ་ལ་ནུས་པ་ནི་མཐུ་སྟེ། དེ་ཉིད་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་དོན་ཉིད་དེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོ
Chinese
因为执着于意义而陷入，所以是执着于无意义。又，执着于假立的意义时，就执着为自己的自性。因此，这个比量所进入的境，名为自己的自性，所取之境则是无意义。因此，此处通过显示量所应取的境，而显示了现量的境是自己的自性。如果要知道哪个所知境是自己的自性呢？答：说“意义”二字，意义的词语是境的异名。那个意义，在所知境中，有近处安住的，有远处安住的，有近有远的，从这些来说，对于知识来说，显现的所取形象，在清晰与不违背等方面是不同的。一个所知境，因为近处，所以使知识的形象清晰显现，如果不是近处，在远处的境安住，则不清晰，那就是自己的自性。一切事物，从远处看都不清晰，从近处看就清晰，那就是自己的自性。为什么只有现量的境才是自己的自性呢？像这样，对于分别念的境，火，也仅仅是决定为可见的自性吗？答：说“那即是胜义有”，胜义和非虚假，即非增益的自性，因此，因为有，所以是胜义有。因为哪个意义从近处和远处使显现清晰，那即是胜义有，现量的境也是那，因此，那才是自己的自性。又，为什么那即是胜义有呢？答：说“因为事物的自性仅仅是能起作用”，因为是所追求的意义，所以是意义，即所舍弃的和所取受的。所舍弃的，是应当舍弃的，所取受的，也是应当取受的。意义所需要的作为，就是成就。其中，能力是威力，那即是任何事物的自性，那个自性就是自性能够起作用。那个事物就是意义本身，因此。事物就是那胜义有的异名。那个意
English
Because of clinging to meaning, one falls into clinging to what is meaningless. Moreover, when clinging to an imputed meaning, one clings to it as one's own nature. Therefore, the object that this inference enters into is called one's own nature, and the object to be grasped is meaningless. Therefore, here, by showing the object to be grasped by valid cognition, it is shown that the object of direct perception is one's own nature. If one is to understand which object of knowledge is one's own nature, what is it? The answer is: it is said as "meaning." The word "meaning" is a synonym for object. That meaning, among the objects of knowledge, some reside nearby, some reside far away, some are near and some are far. From these, for knowledge, the appearance of the object to be grasped is different in terms of clarity and non-contradiction. An object of knowledge, because it is near, makes the appearance of knowledge appear clearly. If it is not near, residing in a distant object, then it is not clear, and that is its own nature. All things appear unclear from a distance, and clear from a near distance, and that is their own nature. Why is it that only the object of direct perception is one's own nature? Like this, for the object of conceptual thought, fire, is it also determined to be only the nature of what is visible? The answer is: it is said, "That itself is ultimately existent." Ultimate and non-false, that is, the nature of non-superimposition. Therefore, because it exists, it is ultimately existent. Because which meaning makes the appearance clear from near and far, that itself is ultimately existent, and the object of direct perception is also that. Therefore, that alone is its own nature. Again, why is that itself ultimately existent? The answer is: it is said, "Because the nature of a thing is only that which is capable of performing a function." Because it is the meaning to be sought, it is meaning, that is, what is to be abandoned and what is to be taken. What is to be abandoned is what should be abandoned, and what is to be taken is what should be taken. The action required by meaning is accomplishment. Among them, ability is power, that itself is the nature of whatever thing, that nature is the nature capable of performing a function. That thing is meaning itself, therefore. Thing is a synonym for that ultimately existent. That mean
Tibetan
ན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ཉེ་བ་དང་མི་ཉེ་བ་ལས་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་བྱེད་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལས་འགྲུབ་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་མཐོང་བ་ལས་ནི་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གང་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་ངེས་པའི་དོན་ནི་ཉེ་བ་དག་ལས་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་བར་བྱ་བའི་མེ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཡོད་པ་དང༌། སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཉེ་བ་དང་རིང་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ལས་ནི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་ཞེས་བཤད་དོ། །སྤྱི་ཉིད་དུ་མཚོན་བས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐུན་མོང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་མེ་མཐའ་དག་གི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྗེས་སུ་ དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཟུང་བར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་འདོད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་བཤད་པའི་གཞུང་འདི་བཟླས་པར་བྱ་དགོས་པས་དེ་བས་ན་ཚེགས་ཆུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་བསྟན་ཏོ། །ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་ནས་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་བསྟན་མ་ཐག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་དོན་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ནི་དོན་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་དེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཕྲད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲད་པར་ནུས་པ་ཡང
Chinese
那么，这是因为，对于能够实现目的的事物，就称之为真实存在。即使因为远近而产生不同的认知显现，但由于它能够实现目的，因此它本身就是真实存在的。所谓实现目的，是指从现量之境中实现，而对于分别念之境，则确定为仅仅是显现。即使如此，那也不是见到，因为从中无法实现目的，而从见到中则能实现目的。因此，那本身就是自相，而不是分别念之境。即使确定为自相，那也不是见到，凡不是自相的，就是共相。分别念的意识所确定的事物，不会因为远近而产生不同的认知显现。例如，需要假立的火，是假立而存在的，并且假立后存在于远近之处。那个假立的事物，从远近之处来说，没有不同的认知显现。因此，说它与自相不同。以共性来表示，共相就是名为共同体性的同义词。假立的体性是所有火的共相，为了显示那也是可以被比量所把握的，所以说那是比量之境，是可以被把握的体性。共相是比量的体性，因为想要说明这一点，所以需要重复说明自相体性的论述，因此为了减少繁琐，所以在现量的情况下，指出了比量之境。为了消除对境的颠倒认知，以及消除对果的颠倒认知，所以说了现量的意识本身，即刚刚指出的现量的意识，就是量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的果。如何成为量的果呢？解释为领悟意义，即理解。对于现量的意识，凡是具有自性的，就是领悟意义的自性，因为它的事物就是它本身，所以如此说明：能够相遇的意识就是量，能够相遇的也
English
Now, this is because, that which is capable of accomplishing a purpose is said to be truly existent. Even though different cognitive appearances arise from nearness and farness, since it is capable of accomplishing a purpose, it itself is truly existent. Accomplishing a purpose means it is accomplished from the realm of direct perception, while for the realm of conceptual thought, it is determined to be merely an appearance. Even so, that is not seeing, because no purpose can be accomplished from it, while a purpose can be accomplished from seeing. Therefore, that itself is the own-character, not the realm of conceptual thought. Even if it is determined to be the own-character, that is not seeing; whatever is not the own-character is the general character. The object determined by conceptual consciousness does not produce different cognitive appearances from nearness and farness. For example, the fire that needs to be imputed exists as imputed, and after being imputed, it exists in places near and far. That imputed thing does not have different cognitive appearances from nearness and farness. Therefore, it is said to be different from the own-character. Expressing it as generality, the general character is a synonym for the nature of being common. The nature of imputation is the general character of all fires, and to show that it can also be grasped by inference, it is said to be the object of inference, the nature of being grasped. The general character is the nature of inference, and because it is intended to explain this, it is necessary to repeat the discussion of the nature of the own-character. Therefore, in order to reduce complexity, in the case of direct perception, the object of inference is pointed out. In order to eliminate the inverted cognition of the object and to eliminate the inverted cognition of the result, it is said that the direct perception itself, that is, the direct perception just pointed out, is the result of valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，measure). How is it the result of valid cognition? It is explained as comprehending the meaning, that is, understanding. For the direct perception, whatever has self-nature is the self-nature of comprehending the meaning, because its entity is itself, so it is explained thus: the consciousness that can encounter is valid cognition, and that which is capable of encountering is also