Tibetan
འ་ན་ཡོད་པ་བསྒྲུབས། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ནི་དེ་མི་དམིགས་པས་ན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་གཉིས་གལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་ཉིད་དང་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་དེ་གཉིས་ནི་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཅི་གཅིག་ཡིན་ལ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པ་དང་ཅིག་ཅར་མངོན་བར་འབྲེལ་པ་དང༌། སྣང་བར་ཡང་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་ཉིད་དང༌། སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བར་ན་མི་དམིགས་པས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་མ་མཐོང་བར་འགལ་བས་ཁྱབ་ཆོས་སྨྲ་བ་ནི་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པའི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ལ་ནི་འདི་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཏན་ ཚིགས་བསྟན་ཅིང་དེའི་ཞར་ལ་གཏན་ཚིགས་སྣང་བ་ཡང་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེ་དང་དེའི་ཞར་ལ་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྟན་ཅེ་ན། སྨྲས་བ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་སྨོས་ཟིན་པས་དཔེ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཚན་ཉིད་བསྟན་ཟིན་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་གོ་བར་བྱེད་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་ཚིག་ཁོ་ན་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ནི་ལོགས་ཤིག་ན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དཔེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དཔེ་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཁྱབ་པ་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དཔེ་མེད་དོ་ཞེས་མི་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དེ། གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་དཔེ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱི། དཔེའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་བརྗོད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་ནི་མ་སྨྲས་སོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ཚིག་ལ་མཁོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གོ་བའི་ཕྱིར་
Chinese
于彼成立，另一则以彼不显现故，成立为无，于一者一时并存有与无不应理，以彼二相违故。以教证成立之故，则周遍性与非周遍性，及随成二者，乃成不欺诳之相违。如此，何为一，于一切处而住，并一时显现相关联，亦许为显现。是故，以有关联之故，乃周遍性，以是显现之故，中间不显现故，彼乃非周遍性。是故，造论者未见相违所遍，而说相违所遍法，乃开启不欺诳之相违之机会，于事物则此不可能也，如是由似因未示现也。以是成立之支分故，如何示因，并于彼之顺便亦示似因耶？如是，以是成立之支分故，例与彼之顺便亦应示似例耶？何以不示耶？曰：以说讫因之三相故，彼例有何用？若谓仅此不足以领会义耶？则说仅此也，以示讫自相之因，唯由此能了知所成立故，唯由此能令解也。是故，唯彼之词乃成立者，例名为成立之支分，于别处则一无所有也。以何之故此非支分，是故未于例之自相之外而说也。若谓无因之例，则因之周遍如何决定耶？不言无因之例也。然于因之外无例也，以例集于因中也。是故说未于彼之自相之外而说也，未如是说例之自相不言也。若如是，则于词有需之自相亦必应说耶？为解义故。
English
It is established there. The other establishes non-existence because it is not visible. It is not reasonable for existence and non-existence to coexist in one at the same time, because the two are contradictory. Because it is established by scripture, pervasiveness and non-pervasiveness, and the two subsequent accomplishments, become infallible contradictions. Thus, what is one, dwells in all places, and is simultaneously manifestly related, is also admitted to be manifest. Therefore, because it is related, it is pervasiveness, and because it is manifest, it is not visible in between, so it is non-pervasiveness. Therefore, the author, not seeing what is pervaded by contradiction, speaks of the dharma pervaded by contradiction, which opens the opportunity for infallible contradiction. This is impossible for things, and thus the pseudo-reason is not shown. Since it is a part of the establishment, how is the reason shown, and in its wake, is the pseudo-reason also shown? Likewise, since it is a part of the establishment, shouldn't the example and its wake also show the pseudo-example? Why is it not shown? It is said: Since the three characteristics of the reason have been stated, what is the use of that example? If it is said that this alone is not enough to understand the meaning? Then it is said only this, because the reason for showing the self-characteristic is only to understand what is to be established, and only this can make it understood. Therefore, only its words are the establisher, and the example called the part of the establisher is nothing else. Because this is not a part, therefore it is not said outside the self-characteristic of the example. If there is no example of reason, how can the pervasiveness of reason be determined? It is not said that there is no example of reason. However, there is no example outside of reason, because the example is gathered in the reason. Therefore, it is said that it is not said outside of its self-characteristic, and it is not said that the self-characteristic of the example is not said. If so, then the self-characteristic needed for the word must also be said? For the sake of understanding the meaning.