Tibetan
དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་གཅིག་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚིག་གཉིས་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་སྡུད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་གསུམ་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་ཡོད་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་མི་དམིགས་ན། དེ་ལྟ་བུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་བསྡུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྡུད་ པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ལ་ལྡོག་པ་སྡུད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཆོས་མཐུན་པ་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ལ་ཡང་ཕྱོགས་མ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་ཕྱོགས་བསྟན་པ་མེད་པར་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་བསྟན་པར་ངེས་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ཕྱོགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ངེས་པ་གང་ཡིན་པའི་ངེས་པའི་འདི་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་ཡང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་གང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བྱས་ན་འདི་ན་ཡང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་བུམ་པ་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་འདི་ན་བུམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གང་དང་གང་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་དང་དེ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་ཕྱོགས་བསྟན་ཅི་དགོས་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡལ་གང་ཡོད་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དེ་ནི།
Chinese
因此，在一个论式中，具有同品性和异品性的词语二者结合是不一定的。简言之，果和自性的因明的随行和遣返二者互相包含已经说完了。为了第三个因明，说了“不现见也”这句话，这是说不仅限于果和自性的因明。如果对于存在的事物成为现见的对境，那么它就一定会成为现见，如果不现见，为了了知没有那样的事物，随行就成立了，也就是说，当现见的对境存在时，必定会成为现见，当说遣返的时候，现见的对境通过不现见的力量而了知没有，因此随行成立只是包含而已。这样随行就是包含。不现见的遣返包含应该自己考察。对于具有同品性和异品性的两种比量，难道不是没有指示宗吗？如果未指示宗，如何能了知它呢？因此，说了“对于这两个论式，指示宗也不一定”，也就是说，不必非要指示宗。像这样，从具有同品性的论式中，凡是现见的对境不现见，那就是不存在的名称的境，也就是说，凡是现见的对境不现见，所有那些都是不存在的名称的境，这样通过包含所有事物而做了随行，如果在这里现见的对境瓶子不现见，那么通过指示宗的法，就会变成这里没有瓶子，也就是说，通过包含所有事物而做了随行，无论在哪里指示宗的法，就在那里要证成的通过力量而成立，那么指示宗有什么必要呢？同样，对于具有异品性的论式，存在的名称的支分，凡是存在而成为现见的对境，那就是
English
Therefore, in one argument, it is not certain that two words with similar nature and dissimilar nature are combined. In short, it has been said that the two, forward and backward, of the reasonings of effect and nature are mutually inclusive. For the sake of the third reason, the phrase "also non-perception" is mentioned, which means that it is not limited to the reasonings of effect and nature alone. If something that exists becomes an object of perception, then it will definitely become perception. If it is not perceived, in order to know that such a thing does not exist, the forward direction is established, that is, when the object of perception exists, it will definitely become perception. When the backward direction is spoken, the object of perception is known to be absent through the power of non-perception. Therefore, the establishment of the forward direction is only inclusive. In this way, the forward direction is inclusive. The backward direction of non-perception should be examined by oneself. For the two inferences with similar nature and dissimilar nature, is it not the case that the subject is not indicated? If the subject is not indicated, how can it be known? Therefore, it is said that "for both of these arguments, it is not necessary to indicate the subject," that is, it is not necessary to indicate the subject. Like this, from the argument with similar nature, whatever object of perception is not perceived, that is the object of the name of non-existence, that is, whatever object of perception is not perceived, all of those are the object of the name of non-existence. In this way, by including all things, the forward direction is made. If here the object of perception, the vase, is not perceived, then through indicating the dharma of the subject, it will become "there is no vase here," that is, by including all things, the forward direction is made. Wherever the dharma of the subject is indicated, there the thing to be proven is established by power. Then what is the need for indicating the subject? Similarly, for the argument with dissimilar nature, the branch of the name of existence, whatever exists and becomes the object of perception, that is
Tibetan
དམིགས་པ་ཁོ་ནར་ང་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དངོས་པོ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལྡོག་པ་བརྗོད་ན། འདི་ན་ནི་དེ་འདྲ་བའི་བུམ་པ་དེ་ལྟར་མི་དམིགས་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ཤུགས་ཉིད་ཀྱིས་འདིར་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པས་ལྡོག་པ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང༌། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་གཉི་གའི་སྟོབས་ཀྱིས་དམ་བཅས་པ་རྟོགས་པས་དམ་བཅས་པ་མ་བསྟན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གང་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཤུགས་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་ལ་ངོ་མི་ཆོད་པ་ཅི་ཡོད། འདི་ལྟར་སྐབས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ངེས་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་ཁྱད་པར་བསྟན་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དམ་བཅས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ལ་ཕྱོགས་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པ་ལ་བལྟ་བར་བྱའི། སྤྱོད་པ་བརྗོད་པར་ནི་ཕྱོགས་བསྟན་ཀྱང་ཉེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲོས་སོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་བསྟན་པ་དགག་པར་དོགས་པ་ཁོ་ན་ཞེས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་འདི་སྐད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པར་ཕྱོགས་མི་བསྟན་པར་ཆུག་ན། སྤྱོད་པ་བརྗོད་པ་གང་དུ་བསྟན་པ་དེར་ནི་ཕྱོགས་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་ལ། མཚན་ཉིད་ཅི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཤིག་བསྟན་པར་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་དང༌། བདག་ཉིད་དང༌། འདོད་པ་དང༌། མ་བརྩལ་བས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དོན་གང་ཞིག་རྒོལ་བའི་འདོད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་སྟོན་ཅིང༌། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་སེལ་བར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་རེ་ཞིག་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་ནི། རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་མ་གཏོགས་པ་ངོ་བོ་གཞན་དུ་འོས་པ་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བཤད་མོད་ཀྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་
Chinese
名为“唯为所缘我成”者，意为凡所有存在之名言境事物，皆成为所缘之知境，则无疑将成为所缘。若反过来说，此处如是之瓶不显现，此乃显示宗法，其力自可推出此处无有名言境。此乃总摄一切事物而显示反体，与宗法二者之力，虽以领悟立宗而未显示立宗，然已显示其他未领悟者。若以力能领悟立宗之义，则于立宗之词有何不可理解之处？如是，由语境之力而确定颠倒认知之境义，并以显示宗法与差别之力而领会立宗之义，则显示宗法又有何用？此应观待于宣说决定义，若宣说行为，则显示宗法亦无任何过失。是故说“彼即无有决定”。若谓于一切方面皆唯恐遮破显示宗法，则此时应如是说，不应无疑显示。若于宣说决定义时，可不显示宗法，则于何处宣说行为时，应如何显示宗法？若问应显示何种特征之宗法，则应显示以自性、自本体、意乐及不勤作所显示者为宗法。意即显示以论敌之意乐所缘，并显示唯为所成立之自性，且不以现量等遮遣之义为宗法。此乃略说之义。支分之义者，“以自性”者，意为唯欲成立者，宗法非为成立之自性以外之其他自性，故说“以自性”，然唯为成立者
English
The term "may I become only the object" means that all existing objects of designation become the object of cognition, then there is no doubt that it will become the object. If we say the opposite, that such a vase does not appear here, this is to show the dharma of the subject, and it can be inferred that there is no object of designation here. This is to show the opposite by summarizing all things, and with the power of both the dharma of the subject, although the proposition is understood, the proposition is not shown, but it shows what is not understood. If the meaning of the proposition can be understood by force, then what is incomprehensible in the words of the proposition? Thus, by the power of the context, the meaning of the object of inverted cognition is determined, and the meaning of the proposition is understood by the power of showing the dharma of the subject and the difference, then what is the use of showing the dharma of the subject? This should be viewed in terms of expressing the definitive meaning, but if the behavior is expressed, there is no fault in showing the dharma of the subject. Therefore, it is said that "it is not certain." If it is said that in all respects, there is only fear of refuting the showing of the dharma of the subject, then it should be said at this time that it should not be shown without doubt. If the dharma of the subject can be shown without expressing the definitive meaning, then where should the dharma of the subject be shown when expressing behavior? If you ask what kind of characteristics should be shown, then you should show that the dharma of the subject is shown by its own nature, its own essence, its intention, and its non-effort. It means to show that the meaning that is the object of the opponent's intention, and shows only the nature to be established, and is not rejected by direct perception, etc., is the dharma of the subject. This is the meaning of the summary. The meaning of the branch is, "by its own nature" means that only the one who wants to establish it, the dharma of the subject is not another nature other than the nature to be established, so it is said "by its own nature", but only the one to be established