Tibetan
ལ་པ་ནི་བློ་ཡིན་གྱི། མྱོང་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའམ་དེའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བློ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་བློ་ལ་གནས་པ་ནང་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་འཇོག་པ་ཡང་ཡིན་ལ། གཞན་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡང་ནང་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་དོགས་པ་ལ། སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་འདྲི་བར་མཛད་དོ། །འདིར་བའི་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་རིག་པའི་ཁྱད་པར་ལུང་ལས་གྲུབ་པའམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྲང༌། དེ་ལ་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་འདི་གཉིས་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་འདི་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་བཟུང་ནས་འདྲི་པར་མཛད་དོ། །འདྲི་བའི་དོན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་གང་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་བློའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་དོན་དུ་མཚན་ཉིད་མ་བརྗོད་པར་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་ཞེན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་འདྲི་བ་དང་ལན་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་བཞི་ཀ་འཇིག་རྟེན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བར་གཟིགས་ནས་བློ་དང་རིག་པ་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་འདིས་བདག་ལ་མཚན་ཉིད་དྲིས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། འདི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མྱོང་བ་མེད་པའོ། །བློ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདི་གཉིས་ནི་རང་ བཞིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་གཏོང་བ་དང་ལེན་པ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་རྣམ་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ཡོད་པ
Chinese
拉巴是智，体验不是快乐等自性或具有它的差别。像这样，智是外境的快乐等形象，自己也是快乐等自性。对此，外境没有差别，但安住于智的内在快乐等本身就变成有差别，因此快乐等的形象也是由其他安立的，其他没有差别也从内在的差别本身变成差别，为了驳斥其他的疑惑，才提问这是什么。这里的想法是，智和觉性的差别是由教证成立还是由体验成立呢？对此，由教证成立是没有争论的。对于由体验成立的这两者，没有见到差别，因此以现量的方式执持而提问。提问的含义是，世间人对于由体验成立的什么事物，会使用智的名称呢？另一方也以“执著”来表示，不说是为了表示由体验成立的自性，而是以其他的名称来显示，意思是世间人对于什么事物使用执著的名称。同样，对于体验的提问和回答也应当观察。论师也看到四种名称世间人都用于由体验成立的同一个事物，因此说智和觉性这两者有什么差别呢？意思是说，一点也没有。另一方也心想，这个人问我自性，因此要说这二者的自性是不同的，凡是有对境形象的，那就是对境的形象，是变成那样的意思。这不是体验，是没有体验。智是具有对境形象的意思。其他，也就是脱离对境形象的就是体验。这二者是自性，因为不要变成以各种士夫的自性形象的舍弃和接受来完全改变的，是想要无相。有体验
English
Lapa is intellect, but experience is not the nature of happiness, etc., or possessing its distinctions. In this way, intellect is the appearance of external happiness, etc., and is itself the nature of happiness, etc. In this regard, although there is no distinction in external objects, the internal happiness, etc., that abides in the intellect becomes distinct. Therefore, the appearance of happiness, etc., is also established by others, and even what is not distinct becomes distinct from the internal distinction itself. To refute the doubts of others, the question is asked, "What is this?" The thought here is: Is the distinction between intellect and awareness established by scripture or by experience? There is no dispute about what is established by scripture. No distinction is seen between these two that are established by experience. Therefore, the question is asked by grasping it in the manner of direct perception, saying, "This." The meaning of the question is: What object established by experience do worldly people use the term "intellect" for? The other party also indicates that it is established by experience by saying "attachment," and instead of stating the definition, he shows it through other terms, meaning: What do worldly people use the term "attachment" for? Similarly, one should also observe the questions and answers about experience. The teacher also sees that worldly people apply all four terms to the same object established by experience, and therefore says, "What is the difference between these two, intellect and awareness?" The meaning is that there is none at all. The other party also thinks, "This person is asking me for a definition," and therefore states that the definitions of these two are different, saying, "Whatever has the appearance of an object is the appearance of an object, meaning that it becomes like that. This is not experience; it is without experience. Intellect is what possesses the appearance of an object." The other, that is, what is devoid of the appearance of an object, is experience. These two are nature, because it is desired to be without characteristics, so that it does not become completely changed by the abandonment and acceptance of the nature of various individuals. Having experience
Tibetan
་མ་ཡིན་པ་སྟེ། སེམས་པ་དང་བྲལ་བའི་འདྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བློའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྟེ་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མེ་ལོང་དང་ཤེལ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ཡང་བློ་དེར་འགྱུར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རང་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་དོགས་པར་བྱེད་ནས་དགག་པར་མཛད་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ནང་གི་སྐྱེས་བུ་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་དང་བ་ཉིད་དང༌། ནང་ཉིད་དང༌། སྐྱེས་བུའི་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཉེ་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འདི་དག་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཁ་ཅང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་ཐུན་མོང་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་གང་ཞིག་སྐྱེས་བུ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ན་སྐྱེས་བུ་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་འདྲ་བའི་ནང་གི་དེ་བྱེད་པ་དེ་ནི་བློ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐུན་མོང་བ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ་འདི་ལྟར་དེ་འདྲ་བའི་ནང་གི་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ། འདྲ་བ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདྲ་བས་མཚོན་པའི་བློ་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པའི་ནང་གི་བྱེད་པ་འདི་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་འདྲ་བའི་ནང་གི་བྱེད་པ་ནི་བློ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་དག་ལ་རྒྱུ་མཚན་བློ་དེ་ཡོད་པའོ། །འདིས་ནི་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བའི་ནང་གི་བྱེད་པ་ནི་བློ་གྲུབ་ན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ནང་གི་བྱེད་པ་འདི་ནི་བློའི་ རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་འདི་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བཤད་པ། བློ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པས་ཁྱད་པར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ན་བསྒྲག་པར་བྱ་བ
Chinese
如果不是，如果与心识分离的相似之处是心的特征，那么，如果说是使自己的自性得以确立的因，那么，镜子、玻璃和石头等具有相似之处的其他事物，也会变成心识。为了避免过于极端，即使有一些差别，也应当说明。自己对其他的差别产生怀疑而进行驳斥，就说是内在的作者，内在的士夫接近事物而成为作者，就是内在的作者。所谓极其澄澈，内在，以及作为士夫享受的近处所住之因等等，就是指的这些。在某些时候，这些本身被其他人设定为差别。这些也被认为是有些是不共有的，有些是共有的。暂时来说，不共有的就是，当内在的作者显现为与士夫没有差别时，士夫就会接近事物，像这样的内在的作者就是心识本身。同样，也要将极其澄澈等等的所有差别都包括进去。共有的就是，内在的作者等等是与差别分离的自性。对于这一点，不共有的并不成立，就像这样，对于像那样的内在的作者也是什么样的相似之处而产生怀疑时，因为相似之处本身是要被设定为特征的，所以就像用相似之处来表示的心识不成立一样，对于具有相似之处的内在的作者也同样会产生怀疑，因此像这样的内在的作者只有在心识成立时才能成立。因此，它是有理由的，因为有些人有理由认为心识是存在的。这说明了互相依赖的过失，因为像那样的内在的作者只有在心识成立时才能成立。因为内在的作者是心的 自己的体性，所以如果对它产生怀疑，那么也会对它产生怀疑，因此不应该宣扬。从共同的角度来说，心识不是分别认识的支分，也就是理解者本身，因为变成了共同的，所以没有差别。因此，因此不应该宣扬。
English
If not, if the similarity that is separate from consciousness is the characteristic of mind, then, if it is said to be the cause of making one's own nature established, then, mirrors, glass, and stones, etc., which have similarities, will also become mind. In order to avoid being too extreme, even if there are some differences, they should be explained. When one doubts the differences of others and refutes them, it is said to be the inner agent, the inner purusha who approaches things and becomes the agent is the inner agent. What is meant by extremely clear, inner, and the cause of residing near the enjoyment of purusha, etc., is what is referred to. At some times, these themselves are set as differences by others. These are also considered to be some that are not common and some that are common. For the time being, what is not common is that when the inner agent appears to be no different from purusha, purusha will approach things, such an inner agent is mind itself. Similarly, all the differences such as extremely clear, etc., should be included. What is common is that the inner agent, etc., is the nature that is separate from differences. Regarding this, what is not common is not established, just like this, when one doubts what kind of similarity the inner agent like that is, because the similarity itself is to be set as a characteristic, so just as the mind that is expressed by the similarity is not established, one will also doubt the inner agent who has the similarity, therefore the inner agent like this can only be established when the mind is established. Therefore, it is reasonable, because some people have reason to believe that mind exists. This explains the fault of mutual dependence, because the inner agent like that can only be established when the mind is established. Because the inner agent is the mind's own nature, so if one doubts it, then one will also doubt it, therefore it should not be proclaimed. From a common perspective, mind is not a branch of distinguishing knowledge, that is, the understander itself, because it has become common, so there is no difference. Therefore, therefore it should not be proclaimed.