Tibetan
་པའི་བདག་ཉིད་བློ་ལ་ཡོད་པའི་བདེ་བའི་འདྲ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་བློར་གཏོགས་པའི་བདེ་བ་བློའི་བདེ་བ་ནི་བསྒོམས་པས་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལས་འོངས་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གི་སྒྲ་ནི་བློ་ཐ་དད་པ་མི་རིགས་པ་དང་ཡུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པའི་ཉེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྱད་བར་མེད་ན་དེ་ལ་གནས་པའི་བདེ་བ་ཡང་གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་བདེ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་སྐྱེས་བུས་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། བློའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དེས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འདྲ་བར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་དབང་གིས་ནི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པར་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་འདི་ནི་གཅིག་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་གཅིག་ལ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་པར་མ་གྱུར་བའོ། །ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྒྱུན་གཅིག་ ལ་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བློ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སེམས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཞེན་པ་ལས་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཡུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་གང་གི་དོན་དུ་བློ་ཁས་བླངས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱིས་མ་བཞག་པའི་བློའི་བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་གནས་པ་མེད་པ་ལས། ཡུལ་རྣམ་པར་གནས་པ་དང་ཕྱི་རོལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་གོམས་པས་བྱས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སེམས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་པ་ཡོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་བློ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་དང
Chinese
具有自性的心识中存在的安乐，与作为安乐之相似物的外境安乐虽无差别，然属于心识的安乐，即心识的安乐，是具有由修习所生的特殊差别的，如是所说，仅是言辞而已，非由量成立，故不合理。又，语助词“又”不仅显示了心识各异不合理，以及没有对境进行区分的过失，而且还显示了，若外境无有差别，则安住于彼的安乐，也理应不会因串习而变得特殊。由外境所生的安乐之影像，唯由补特伽罗所了知，而非成为心识的自性。作为相似物的彼者，也唯是体验如何，即如是而已，否则，则会变成彼未曾做。即使是彼所作，也会太过分。因此，由彼之差别，使作为相似物的彼者理解为具有差别，然外境也并非有差别。由影像之力，则安住于具有差别，然体验是无有差别的，因此，此种相违的异体之名称之因，对于一者是不合理的，故对于一种说法，即未曾变为多种。所谓“同时”，也是为了不遮止在一个相续中成立差别。所谓“相违之故”，即由于妨害之故，不依赖外境，心识具有差别是不合理的。因为，从心识中分离出来的具有相状的执著，会变成无有自性，并且没有对境进行区分，以及为了什么缘故，所承诺的心识，即不由外境所安立的心识的特殊安乐，也是不存在的。然而，对境安住，以及外境虽无差别，然由串习所生的安乐等差别之体验也是存在的，因此，具有安乐等相状的心识，并非由外境所作，也不是从心识中分离出来的，然而，是由体验其自性而成立的。与具有心识相违的异体心识，是因为没有证悟，即没有相状之故。以先前所说的方式，对境和
English
The happiness that exists in the nature of consciousness, although there is no difference from the external happiness that is similar to happiness, the happiness that belongs to consciousness, that is, the happiness of consciousness, is that it has the special difference produced by meditation, as it is said, it is only words, not established by valid cognition, so it is not reasonable. Moreover, the auxiliary word "also" not only shows that it is unreasonable for consciousness to be different, and the fault of not distinguishing the object, but also shows that if the external environment has no difference, then the happiness that dwells in it should not become special due to habituation. The image of happiness produced by the external environment is only known by the person, but does not become the nature of consciousness. The one who acts as a similarity is only how the experience is, that is, only like that, otherwise, it will become that he has not done it. Even if it is done by him, it will be too much. Therefore, by the difference of him, the one who acts as a similarity is understood to have a difference, but the external environment is not different. By the power of the image, it dwells with difference, but the experience is without difference, therefore, this contradictory cause of the name of the different body is unreasonable for one, so for one kind of saying, that is, it has not become many kinds. The so-called "at the same time" is also to not prevent the establishment of difference in one continuum. The so-called "because of contradiction" means that because of hindrance, it is unreasonable for consciousness to have difference without relying on the external environment. Because, the attachment with characteristics separated from consciousness will become without self-nature, and there is no distinction of the object, and for what reason, the consciousness that is promised, that is, the special happiness of consciousness that is not established by the external environment, also does not exist. However, the object dwells, and although the external environment has no difference, the experience of the difference of happiness and so on produced by habituation also exists, therefore, the consciousness with the characteristics of happiness and so on is not made by the external environment, nor is it separated from consciousness, however, it is established by experiencing its nature. The different body consciousness that contradicts the one with consciousness is because there is no realization, that is, there is no characteristic. In the way described earlier, the object and
Tibetan
་འདྲ་བའི་སེམས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བློ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལྡན་པ་དང༌། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་བློ་ནི་སེམས་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའོ། །དགའ་བ་དང་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་གང་ཡིན་པ་དེར་གཅིག་ཏུ་སྟེ། མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆ་དང་བྲལ་བར་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྟེ་རྣམ་པ་འདི་དག་གིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ༌། །ཐ་དད་པ་དང་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དེ་ལ་མི་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བྱེད་ལ་རག་སྟེ། མིང་ཐ་དད་པས་ནི་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །སེམས་པ་ཅན་ཉིད་བློའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཕྲ་མ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། བློའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་ སུ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དག་དོགས་པ་ལ། བཤད་པ། བློའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་པའི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཡུལ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདི་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་འདི་གོ་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་རེ་ཞིག་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་ཆོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གིས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྱད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐྱེས་བུའི་ངོ་བོ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་བའི་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདི་ནི། གསལ་བ་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ལ། ལོངས་སྤྱོད་པ་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལོངས་སྤྱད་པར་
Chinese
具有如是心者，乃是事物之安立者。感受快乐等之自性亦是彼。心亦欲具有快乐等之差别，且具有境之相状。是故，如是之心乃是具有心之自性。为示彼，故云“此乃”。所谓“此乃”者，乃由感受所成立。喜悦与沮丧等之变异，完全变异之多种形相，凡是何者，于彼唯一，离于非感受之分，感受之自性，境执持之自性，即以此等形相执持，安立者，乃是如实觉知而感受。离于差别，由感受所成立之如实觉知，于彼人乃随其所欲而作，依赖于此。意谓名称之差别，非使意义变为他异。具有心者即是心之自性，如是感受，此非不合理耶？何以故？以自性微细之感受非为现量，而心之变异，完全执持境之相状，乃是现量而明显故。他人疑惑如是，而作是说。心之变异，使现量成为现量者，凡是境所缘之体性，受用境者，此如受用之物般乃是现量。此乃应承认为光明之自性。具有心之自性受用者，乃是非现量。境之自性亦如是，非为现量耶？是故，此等分别如何成为机会耶？曰：暂且此非一切共同之境之法，以一者受用时，亦应成一切受用之故。此亦非士夫之体性恒常存在，以应成恒常受用之故。是故，时有时无之受用境者，此应理为光明士夫之法，乃作者之自性。若彼受用者非为现量，则受用
English
The one who has such a mind is the establisher of things. The nature of experiencing happiness and so on is also that. The mind also desires to have the distinction of happiness and so on, and to have the aspect of an object. Therefore, such a mind is the very nature of having a mind. To show that, it is said, "This is." What is called "This is" is established by experience. The changes of joy and depression, the various forms of complete change, whatever it is, are one in that, separated from the part of non-experience, the nature of experience, the nature of object-holding, that is, holding with these forms, the establisher, is truly known and experienced. Separated from difference, the true knowledge established by experience, in that, a person does as he wishes, depending on this. It is meant that the difference of names does not make the meaning different. The one who has a mind is the very nature of the mind, such experience, is this not unreasonable? Why? Because the experience of subtle nature is not manifest, but the change of mind, completely holding the aspect of the object, is manifest and clear. Others doubt this and say so. The change of mind, that which makes the manifest manifest, whatever is the nature of the object, the one who enjoys the object, this is manifest like an object to be enjoyed. This should be acknowledged as the nature of light. The one who enjoys the nature of having a mind is non-manifest. Is the nature of the object also like that, not manifest? Therefore, how do these distinctions become an opportunity? It is said: For the time being, this is not a common object of all, because when one enjoys it, it should also become all enjoying it. This is also not the nature of the Purusha, which always exists, because it should become always enjoying it. Therefore, the one who enjoys the object sometimes, this is reasonable as the Dharma of the luminous Purusha, which is the nature of the agent. If that enjoyer is not manifest, then the enjoyment