Tibetan
ན་ཡང་ཡུལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་རྟགས་ཅན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་ན་ནི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཡོང་པ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་གནས་ སྐབས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གནས་སྐབས་གཞན་གང་ཡིན་པར་བརྟག་པར་ནུས། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡུལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ལོངས་སྤྱོད་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདི་ཉིད་དུ་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ད་ལྟར་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་བླངས་ནས་ཡུལ་ཡོད་པ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་ཉེས་པ་གཞན་འགོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མ་གཏོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་ནི་གཞན་གྱི་ངོར་ཉེས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ནར་ནི་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔར་ཡང་དོན་གྱི་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ནི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་གཞན་གྱི་དོར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྟགས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟགས་ལས་ཀྱང་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ། སྔར་སྤྱོད་པའི་རྟག་པར་བྱ་བ་རྟགས་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་
Chinese
又，境存在本身即成为受用。如何成为如他者的受用一样？如何不是有相的受用呢？答：受用是显现之义，而非隐蔽之义。因此，受用时，是义的显现之时。隐蔽的识不是显现之时。因此，义的显现生起本身即成为受用，对此也已说过过失了。如果义的显现之时是受用，那么，识即使是显现，也不会成为受用，因为那不是义的显现之时。那么，舍弃执持彼之自性的识的显现之自性，还能观察义的显现之时是什么其他的吗？如果那样，那么，具有显现之时的自性，境存在本身即成为受用，如何说隐蔽的识不是受用呢？此处答：如果受用者不是显现，那么，所受用之物也不会成为显现，因此，一切都将成为非显现，这在之前已经说过了。现在，是在没有受用者的情况下，承认所受用之物是显现，从而推出境存在本身即成为受用的过失。因此，除了显现的识之外，成为显现之自性的义，是为了在他人面前说出过失，而并非仅仅如此，因此没有过失。同样，之前义的识之时，就是识本身。仅仅存在本身，是为了说出过失，而在他人面前承认的。在承认受用者的相成立之后，才说出这样的话：因为相不合理。所谓“从那之中”，就是从相之中，识的所谓受用者不成立本身。如之前所说，行使的常法，相不合理本身一样。如果境受用者不是显现，那么一切显现
English
Furthermore, the object itself becomes enjoyment. How does it become like the enjoyment of others? How is it not the enjoyment of something with a sign? Answer: Enjoyment is the meaning of manifestation, not the meaning of concealment. Therefore, when enjoying, it is the time of the manifestation of meaning. Concealed consciousness is not the time of manifestation. Therefore, the arising of the manifestation of meaning itself becomes enjoyment, and the fault of this has already been mentioned. If the time of the manifestation of meaning is enjoyment, then, even if consciousness is manifest, it will not become enjoyment, because that is not the time of the manifestation of meaning. Then, having abandoned the self-nature of the manifestation of consciousness that grasps its own nature, can one examine what other time is the manifestation of meaning? If so, then, possessing the self-nature of the time of manifestation, the object itself becomes enjoyment, how can one say that concealed consciousness is not enjoyment? Here, answer: If the enjoyer is not manifest, then the object to be enjoyed will not become manifest, therefore, everything will become non-manifest, which has been said before. Now, it is admitting that the object to be enjoyed is manifest without the enjoyer, and thus deducing the fault that the object itself becomes enjoyment. Therefore, the meaning of becoming the self-nature of manifestation, apart from manifest consciousness, is to express the fault in front of others, but not only that, so there is no fault. Similarly, before, the time of the consciousness of meaning is consciousness itself. Existence alone is admitted in front of others for the purpose of expressing faults. After admitting that the sign of the enjoyer is established, these words are spoken: because the sign is not reasonable. The so-called "from that," that is, from the sign, the so-called enjoyer of consciousness is not established itself. As mentioned before, the constant practice of acting, the sign itself is unreasonable. If the object enjoyer is not manifest, then all manifestation