Tibetan
་དུ་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའོ། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་དེ་གོམས་པས་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་དེས་བྱས་པ་ཡིན་ན་གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་གྱི་འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་དབང་པོ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའམ། ཐག་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ན་གནས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལས་མ་འདས་པ་དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་དེ་སྔོན་པོའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་བ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྡུལ་དང་འབྲེལ་པའི་སྔོན་པོ་ཐག་རིང་པོ་ནས་བཟུང་བའམ། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གསལ་བར་མི་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་གོ །སྒྲ་ལ་ནི་གོམས་པ་ལས་འདོད་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལྡོག་ཅིང་བཟློག་པར་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཁྱད་པར་ནི་འདི་འདྲ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་གི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་དེ་ནི་གོམས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་ནི་ཡུལ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་ཡང་དེ་སྣང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་བར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ཁྱབ་བོ། །དེས་ན་འགལ་བ་ཁྱབ་པ་དམིགས་པས་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་འགོག་པ་ཐལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་བཟློག་པའི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡང་ཐལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་གནག་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐལ་བ་ལས་བཟློག་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་གང་དག་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཁྱབ་པར་ བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའམ། ཡང་བ་བློ་ཉིད་ཅེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཀོད་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཕྱི
Chinese
因此，由于转变而产生的差别，是被显现所把握的。 由蓝色等所产生的，不是由于习惯而增长和减少的；如果黄色等非自性也是由它所产生的，那么习惯就不会使之产生差别，然而会因为事物本身而转变。任何感官清晰与不清晰，或者处于远近之处所产生的差别，都不会超出蓝色的范畴，因此显现会随着蓝色的意义而变化。然而，与微尘相关的蓝色从远处被感知，或者由于感官的差别而不清晰显现，仅此而已。对于声音来说，由于习惯，所有想要的自性都会颠倒和转变，因此它不会随着存在与不存在而变化。在这里，差别被认为是这样的。因此，任何事物的自性显现，都不依赖于习惯，而是随着其自性的差别而变化，例如蓝色等的显现。因为对于显现的术语来说，必然要确定对象。因为有确定的术语说：这是蓝色，不是其他的。不随之变化，那显现就会显现在一切事物上，因此会舍弃确定性。因此，当能遍不被观察到，从不一致的方面返回时，其自性显现的术语就会被其差别的随之变化所遍及。因此，通过观察到相反的遍及，不依赖于外在，而随着习惯的差别变化，就会导致阻止谬论。建立反驳谬论的遍及，与建立谬论的理由的遍及是相同的。因为从谬论中反驳的理由是：那些不依赖于外在，而随着习惯的差别变化的事物，不是外在的自性显现，这种遍及是观察到相反的，或者如论师所说，是自性的理由。外面
English
Therefore, the difference arising from transformation is grasped by manifestation. That which is produced by blue and so on is not increased or decreased by habit. If the non-self-nature of yellow and so on is also produced by it, then habit will not make it different, but it will change because of the thing itself. Any difference caused by the clarity or unclearness of the senses, or by being near or far, does not go beyond the aspect of blue. Therefore, the appearance follows the meaning of blue and changes accordingly. However, the blue associated with dust is perceived from a distance, or it is not clearly visible due to the difference of the senses, that's all. For sound, because of habit, all desired self-natures are reversed and transformed, so it does not change with existence or non-existence. Here, the difference is considered to be like this. Therefore, whatever appears as the self-nature of something does not depend on habit, but follows the difference of its self-nature, just like the appearance of blue and so on. Because for the term of appearance, it is necessary to determine the object. Because there is a definite term saying: This is blue, not something else. Not following it, that appearance will appear on all things, thus abandoning certainty. Therefore, when the pervader is not observed, when returning from the inconsistent side, the term of its self-nature appearance is pervaded by the change of its difference. Therefore, by observing the opposite pervader, not relying on the external, but changing with the difference of habit, it will lead to preventing fallacy. Establishing the pervasion of refuting fallacy is the same as establishing the pervasion of the reason for fallacy. Because the reason for refuting from fallacy is: those things that do not rely on the external, but change with the difference of habit, are not the external self-nature appearance, this pervasion is observing the opposite, or as the teacher said, it is the reason of self-nature. Outside
Tibetan
་རོལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ལ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་པ་ན་གཉི་ག་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་དགག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་བ་བཟློག་པ་འཆད་དེ། གང་དག་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དེ་དག་ནི་ནང་ན་གནས་པའི་བློ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྡུས་པའོ། །གང་དག་གང་གང་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དེ་དག་ནི་ནང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བརྩེ་བ་དང་ཡིད་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་གོམས་པའི་ཁྱད་བར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་བས་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ནང་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ནང་ཉིད་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་ནས་ཕྱི་རོལ་ལ་ཡིན་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ནང་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སེམས་པའང་ཡིན་ནོ། །འང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཕྲད་ནི་བསགས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་བཤད་བ་མྱོང་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་པ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་གྱུར་པའོ། །དེས་ན་དོན་ མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དོན་གང་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་མྱོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐ་མའི་ཚིག་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་གང་ཞིག་ཡུལ་གང་གི་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའོ། །དེ
Chinese
仅仅依靠追随外在差别的显现，就能普遍成立其自性，那么两者之间就建立了联系。因为对于自性而言，普遍存在的事物与相违背的法是相互排斥的，所以普遍存在是成立的。并且，仅仅是否定外在显现，不追随它的差别，就与普遍存在相违背。所谓的“从它的差别”，是为了阐述遣除过失。那些不依赖声音等自性差别，而与习惯的差别相一致的事物，就是存在于内部的智慧，这是对论证的简要概括。那些不依赖任何事物的自性差别，而与习惯的差别存在与否相关联的事物，就是内在的，例如智慧等。智慧是区分所知之物。所谓的“等”是指慈爱和喜悦等。因为它们虽然没有所缘对象的差别，但却追随习惯的差别，所以不是所知自性的显现，但却是内在的，而不是外在自性的显现。同样，快乐等也是如此，这是自性。联系的成立已经陈述完毕。因此，为了表明在确立了内在之后，即使在外在也应该承认是有情，所以说：不仅是内在，而且也是有情。所谓的“也”这个词是累积的意思。论证是为了说明体验，因为快乐等是需要体验的。如果仅仅是需要体验，那么又如何成为有情呢？回答说：它的自性是什么，它就是那样的，而不是不那样的。因此，不是体验对象。凡不是某个事物的自性，就不是对它的体验，这就是它的意思。为了解释最后的词语，说道：所谓“因为”是论证的含义，即任何有境，对于任何境，如果不是它的相，那就不是体验。
English
The very act of following the distinctions of the external ensures that its nature is universally established in appearance, and thus a connection is established between the two. For, in terms of nature, that which is universally present is incompatible with that which is to be made universally present and with contradictory phenomena, hence the establishment of universality. Moreover, the very negation of external appearance, not following its distinctions, is incompatible with that which is universally present. The phrase "from its distinctions" is to explain the refutation of faults. Those that, without relying on the distinctions of the nature of sound and so forth, are in accordance with the distinctions of what is to be accustomed to, are indeed the mind abiding within, which is a summary of the thesis of the reasoning. Those that, without relying on the distinctions of the nature of whatever, are related to the presence or absence of the distinctions of habituation, are indeed internal, like wisdom and so forth. Wisdom is the discrimination of what is to be known. "And so forth" refers to affection, joy, and so forth. Because these, although there is no distinction in the object to be focused on, follow the distinctions of habituation, they are not the appearance of the nature of the knowable, but are nevertheless internal, and are not the appearance of external nature. Likewise, happiness and so forth are also so, which is nature. The establishment of the connection has already been stated. Thus, having established that it is internal, it is stated to show that even in the external, one should acknowledge that it is sentient: It is not only internal, but also sentient. The particle "also" is cumulative. The reasoning is stated for the sake of experiencing, because happiness and so forth are to be experienced. If it is merely to be experienced, then how does it become sentient? It is said: Whatever is its nature, that is such, and not otherwise. Therefore, it is not an object of experience. Whatever is not the nature of something, is not the experiencer of it, that is the meaning. To explain the final words, it is said: The word "because" is the meaning of the reasoning, that is, whatever is the subject, of whatever object, if it is not the aspect of that, then it is not experience.