Tibetan
ད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །གང་ཞིག་གང་དང་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ། དཔེར་ན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་གཅིག་ལས་གཞན་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རྒྱུའི་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་སྣ་ཚོགས་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ན་རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་ནང་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་པར་དོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་ནང་སྟེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞིར་འགྱུར་བ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དག་བཞིན་དུ་འདི་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྒྱུ་གཅིག་བར་དོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ནམ་མི་རྟག་པའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་སྐྱེས་བུ་རྟག་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དང་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་གལ་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཡང་ན་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ནི་སྐྱེས་བུས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་གནས་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལ་ཤར་བའི་དོན་ནི་སྐྱེས་བུས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་གྱི་ཚིག་གི་གོ་སྐབས་དོག་པར་བྱས་ནས། སེམས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་བ་དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གལ་འགྱུར། དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་
Chinese
应当这样想。凡是和某物原因不相异的，那和那物的自性也不相异。例如，萨鲁的苗芽和另一颗苗芽不同。快乐等等也和识的原因不相异。特别是，原因的不相异性，被具有原因的普遍自性所遍及。如果没有原因的差异，果就会变得不同，因为会变成没有各种原因。因为没有遍及者，所以原因的不相异性，从那之上退回时，会被自性的不相异性所遍及，所以是自性。如果快乐等等变成执我的内在基础，那么，难道不会怀疑识和近取是一体的吗？因为内在，即变成执我的基础，那不是它自己的体性，而是像声音等等外在事物一样。因此，你也应该像对待那些事物一样，不要怀疑这些事物也和识的原因相同。对于我们来说，恒常的自性或无常的转变，如果补卢沙（梵文：पुरुष，IAST：puruṣa，汉语：补卢沙）具有恒常的识，那么原因就必然相同。或者，如果内在的自性之智是三种功德的自性，即使那样，它的自性也不是补卢沙所能享用的，而是存在于其中的境的显现。正如所说，在智中显现的意义是被补卢沙所知的。因为没有差异，所以事物的自身影像并不存在于智中。因此，正在体验的快乐等等仅仅是外在的。这样，虽然通过遮止，遮止了快乐等等是有心识的，但是，体验变成快乐等等的相的自性，因此快乐等等也是体验的自性，并且也变成外在的，这样通过收紧其他话语的空间，说不是有心识的，因为会陷入完全的转变，所以补卢沙不是持有快乐等等的相，因此快乐等等如果变成心识的自性，持有它的相就不是享用境，而是补卢沙。
English
It should be thought of in this way. Whatever is not different in cause from something, that is not different in nature from that thing. For example, the sprout of a salu is different from another sprout. Happiness and so on are also not different in cause from consciousness. In particular, the non-difference of cause is pervaded by the universal nature of having a cause. If there is no difference in cause, the result will become different, because it will become without various causes. Because there is no pervader, the non-difference of cause, when receding from that, is pervaded by the non-difference of nature, so it is nature. If happiness and so on become the inner basis of self-grasping, then, wouldn't there be suspicion that consciousness and close-taking are one? Because the inner, that is, becoming the basis of self-grasping, that is not its own essence, but is like external things such as sound. Therefore, you should also, like treating those things, not suspect that these things also have the same cause as consciousness. For us, the permanent nature or the impermanent transformation, if Purusha (Sanskrit: पुरुष, IAST: puruṣa, Chinese: Purusha) has permanent consciousness, then the cause must be the same. Or, if the inner self-intellect is the nature of the three qualities, even so, its nature is not to be enjoyed by Purusha, but is the appearance of the object existing in it. As it is said, the meaning appearing in the intellect is known by Purusha. Because there is no difference, the self-image of things does not exist in the intellect. Therefore, the happiness and so on being experienced are only external. In this way, although by negation, the happiness and so on being sentient is negated, but, the experience becomes the nature of the aspect of happiness and so on, therefore happiness and so on is also the nature of experience, and also becomes external, thus by tightening the space of other words, it is said that it is not sentient, because it will fall into complete transformation, so Purusha is not holding the aspect of happiness and so on, therefore happiness and so on, if it becomes the nature of consciousness, holding its aspect is not enjoying the object, but Purusha.
Tibetan
དང་ཡུལ་དག་གིས་གཟུགས་བརྙན་བློ་གཅིག་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནང་དུ་རྟེན་པར་གསལ་བ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་གང་དག་ཡིན་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྒྲ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རྟོགས་པ་སྟེ་ཤེས་ཤིང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནང་དུ་མྱོང་བར་ངེས་བ་ནི། ཡུལ་སྣང་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ནི་གྲངས་ཅན་ནོ། །སྔ་མའི་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་མི་རིགས་པར་མ་ཟད་ཀྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་བ་དེའི་ལྟར་ན་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ག་ལས་ཤེ་ན། བཤད་པ། ཕྱི་རོལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་སྟེ། རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ཡང་དགའ་བ་སྟེ། བདེ་བའི་རྣམ་པ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དག་གོམས་པ་ལས་ཏེ། བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དག་སྟེ་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ། །གལ་ཏེ་གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གང་ལ་ཡོད་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་བརྙན་དང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སྨོས་པ་བྱས་སོ། །དོན་ནི་གལ་ཏེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་སྟེ་གཅིག་ཉིད་ལའོ། །གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་བརྟེན་པར་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་ལའོ། །དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ནི་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བའི་སྣང་བའོ། །ཁྱད་པར་ནི་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའམ་འཕེལ་པ་སྟེ། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ལ་རིམ་གྱིས་སམ་མང་པོ་རྣམས་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་ཉིད་ཁྱད་པར
Chinese
并且境与影像心识相混。那么，如何能清楚地显现于内呢？回答说：快乐等等成为自体，哪些是快乐等等的显现，即声音和形象等等。自性是随诸显现而行故。从体验它们而体验快乐等等，并且从中认识到体验它们，即知晓和确定。这是所教导的：确定在内体验快乐等等，是因为境显现的究竟，而不是因为变成体验的自体。其他是数论派。不仅先前的观点不合理，而且按照认为快乐等等是事物自体的观点也不合理。从何得知呢？解释说：即使外在的声音等等没有差别，即，即使是同一种，喜悦，即快乐的显现，和完全的痛苦，痛苦的显现，从串习而来，即，从修习的差别而产生差别，即，变得不同，这是理由。不是事物自性的那些，是量果。如果因为串习而变得不同，那么如何能不是事物的自性呢？解释说：因为什么，这是理由的意义。声音等等的自体存在于何处，即，如果快乐等等是声音等等自性的差别显现，这是意义。因为执着于影像和境没有差别，所以说了自体。意思是如果声音等等的自性显现，这就是这个意思。那时，对于没有差别的声音等等，即对于唯一者。从串习的差别来说，是指依赖于利益和损害以及中庸而串习的外境。喜悦和完全的痛苦是不乐和乐的显现。差别是变成其他或者增长，即，对于一个认识者，不会逐渐或者对于许多同时发生。蓝色等等的事物显现是显现的方式。那本身就是差别。
English
And the objects and images are mixed with the mind. Then, how can it be clearly manifested within? It is said that happiness and so on become the self, and those that are the manifestations of happiness and so on are sounds and images and so on. The nature is because it follows all the transformations. From experiencing them, happiness and so on are experienced, and from that, it is realized that they are experienced, that is, known and ascertained. This is what is taught: the determination of experiencing happiness and so on within is because of the ultimate appearance of the object, not because it becomes the self of experience. Others are the Samkhya. Not only is the previous view unreasonable, but it is also unreasonable according to the view that happiness and so on are the self of things. How is it known? It is explained that even if the external sounds and so on are not different, that is, even if it is the same, joy, that is, the appearance of happiness, and complete suffering, the appearance of suffering, come from habituation, that is, from the difference of practice, the difference changes, that is, it becomes different, this is the reason. Those that are not the nature of things are the result of valid cognition. If it becomes different due to habituation, then how can it not be the nature of things? It is explained that what is the reason is the meaning of the reason. Where does the self of sounds and so on exist, that is, if happiness and so on are the difference in the nature of sounds and so on, this is the meaning. Because of clinging to the fact that there is no difference between images and objects, the self is mentioned. The meaning is that if the nature of sounds and so on appears, this is the meaning. At that time, for the sounds and so on that have no difference, that is, for the only one. From the difference of habituation, it refers to the external objects that are habituated by relying on benefit and harm and equanimity. Joy and complete suffering are the appearance of unhappiness and happiness. The difference is to become other or to increase, that is, for one knower, it will not happen gradually or for many at the same time. The appearance of things such as blue is the way of appearance. That itself is the difference.