Tibetan
ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེ་དང་འབྲེལ་པ་ཤེས་པའི་མེ་མ་མཐོང་བར་དུ་བ་ལ་མེའི་འབྲས་བུར་རྟོགས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་བློའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་དོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་ནི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གང་གིས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ། དོན་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་མཐོང་བས་ངེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་བདག་ཉིད་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྣང་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། དེས་ན་སྣང་བ་ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་སྣང་བ་དང་འགལ་བའི་རྣམ་པ་ངེས་པས་གནོད་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཆུར་ངེས་པས་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནི་ནམ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཅི་མེ་འདི་བ་བདེན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་འདི་ལ་ཡང༌། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འགའ་ཞིག་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཤེས་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དཔེར་ན་ཅི་འདི་དྷ་བའམ་འོན་ཏེ་པ་ལ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ཡང་སྤྱི་ནི་རང་ལས་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ནི་གཞན་ལས་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་བཟུང་ནས་ཤིང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དོན་བྱེད་པར
Chinese
不是，因为意义没有隐藏。就像理解珍珠和白银等形状一样。同样，在没有看到火的情况下，知道与火有关联，从而理解烟是火的结果，也不是推论。如果说任何可以被推论的事物都不会超出范围，那是指在自己和他人的相续中，对于没有体验过的意识而言。因为（经文）说，不从体验的境中理解。还有，《释量论》中说，从相似的方面会产生怀疑，这是指对于会产生疑惑的境的意识而言，不是对所有情况都适用。有些人从其他事物中确定，如果不存在，就不会产生。如果对不存在就不会产生的事物产生怀疑，因为意义不确定，所以不会成为量。就像通过看到没有推论就不会产生的事物而确定（推论）是量一样。现量本身也不是通过确定自身不存在就不会产生而成立的，而是通过确定显现而成立的。实现意义是量，而且是引导进入（意义）本身，而不是其他。引导进入（意义）也被称为指示进入之境。因此，确定显现是教导，因此对于进入之境，量的作用是圆满的。任何确定与显现相违背的方面而产生损害，那是因为量的作用没有完成，所以不是量。例如，就像执取海市蜃楼的意识，因为确定为水而进入一样。对不存在就不会产生的事物产生怀疑，永远不会损害现量的作用。对于某些执着于存在的境，例如“这火是真的吗，还是不是”，对不存在就不会产生的事物产生怀疑，对于这些，自身的一切都是从其他方面成为量。还有，对于某些具有树叶等特征的总体概念，对特殊境产生怀疑，例如“这是桦树还是紫檀”，对于这些，总体是从自身而来，特殊是从其他而来。因为现量抓取了能起作用的事物，并确定为树木，并且能起作用。
English
It is not, because the meaning is not hidden. Just like understanding the shapes of pearls and silver, etc. Similarly, understanding smoke as the result of fire, knowing its connection to fire without seeing the fire, is also not inference. The statement that anything to be inferred does not go beyond the scope refers to the consciousness that has not been experienced in one's own and others' continuums. Because it is said that it is not understood from the experienced object. Also, the statement in the Pramāṇavārttika, "Doubt arises from similar aspects," refers to the consciousness of the object that causes doubt, not to all situations. Some determine from other things that if it does not exist, it will not arise. If one doubts what does not arise without it, it will not become a valid cognition because the meaning is uncertain. Just as determining (inference) is valid cognition by seeing what does not arise without inference. The direct perception itself is not established by determining that it does not arise without itself, but by determining the appearance. Realizing the meaning is valid cognition, and it is the act of leading into (the meaning) itself, not others. The act of leading in is also said to be the act of pointing out the object of entry. Therefore, determining the appearance is teaching, so for the object of entry, the function of valid cognition is complete. Any determination of aspects that contradict the appearance and cause harm is not valid cognition because the function of valid cognition is not complete. For example, like the consciousness that grasps a mirage, entering because it is determined to be water. Doubting what does not arise without it never harms the function of direct perception. For some objects that are clung to as existing, such as "Is this fire true or not?" Doubting what does not arise without it, for these, everything in itself is valid cognition from other aspects. Also, for some general concepts with characteristics such as leaves, doubting the specific object, such as "Is this a birch or a sandalwood tree?" For these, the general is from itself, and the specific is from others. Because direct perception grasps the functional object and determines it to be a tree, and it is functional.
Tibetan
་ནུས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་གི་རང་བཞིན་ནི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཤིང་ཤ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་ནི་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་ཤིང་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་མོང་བ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང༌། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་བས་དེ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་བྱེད་པ་མཐོང་བ་ན་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་མཐར་ཐུག་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ངོ་བོས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་གཟུང་བ་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ན་ཡང་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྱི་ངེས་ན་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ཉིད་ལ་ཤིང་ཤ་པ་འཛིན་པ་བཞིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱད་པར་སྣང་བ་ལས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པའི་འོག་རོལ་དུ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ངེས་ན་ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ངེས་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། མངོན་སུམ་གྱི་བཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བ་ནི་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །སྣང་བ་ཡང་རང་ཉིད་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཕྱི་ནས་འབྱུང་བས་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་མི་འགོག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་
Chinese
能力也是一种差别。因此，作为进入之境的树的自性，就是差别本身。因此，能进入它的，也就是它本身。如果那树木本身的差别不存在，那么必定不生起，这是从其他方面而来的。如同共同存在的树木本身，仅仅以差别的自性来发挥作用一样，蓝色等共同的刹那，也是以蓝色等本身的自性来发挥作用的。然后，如果不是以现量来把握刹那，那么蓝色等本身的究竟，就成为它的量，因为蓝色等本身能发挥作用。把握差别，就是在见到蓝色等发挥作用时，对于共同存在的刹那等不确定的那个究竟，不是量，因为仅仅以所见的物体等就能圆满地发挥作用。因此，从把握以总相的体性来发挥作用的事物开始，到差别的究竟，就是量本身，必须从其他方面来确定。 在把握差别时，如果以各自显现的力量来确定总相，那么对于它来说就是量，例如对于树木本身，把握树木的树干一样。否则就不是量。刹那本身不是那样一种差别，也不是从差别的显现中确定的。因此，这样一种事物，只能通过其他的量来成立。同样，对于触等一同运行的差别，也应当观察。仅仅从发挥作用的知识来确定是不行的，但是，从见到某些不存在就不会产生的事物中也可以确定。这种种类的怀疑，全部都是在显现的自性确定之后产生的，如果它不确定，那么对于那个境就不能执著。因此，怀疑是在现量的事物确定之后产生的。《释量论》中说：“现量所取与未取，皆依显现之力量。”显现也是像它自身确定的自性那样来确定的，因此，不存在就不会产生的怀疑是从外面产生的，不会阻碍现量的事物。正因为如此，如实地从自身体验到的，是确定的。
English
Capacity is also a distinction. Therefore, the nature of a tree that has become an object of entry is the distinction itself. Therefore, that which causes entry into it is that itself. If the distinction of the tree's own wood does not exist, then it is certain that it will not arise, and this is from another source. Just as the tree itself, which exists in common, functions only with the nature of distinction, so too, the momentary instants that are common, such as blue, also function with the nature of blue and so forth. Then, if the momentary instant is not apprehended by direct perception, then the ultimate of blue and so forth becomes a valid cognition for it, because blue and so forth themselves perform the function. Apprehending the distinction, when one sees blue and so forth functioning, the ultimate of that which is not certain, such as the momentary instant that exists in common, is not a valid cognition, because the functioning is completed only by the visible object and so forth. Therefore, from grasping that which functions by the nature of the general characteristic, up to the ultimate of the distinction, that itself is a valid cognition, and it must be ascertained from another source. Even when apprehending the distinction, if the general characteristic is ascertained by the power of individual appearances, then that is a valid cognition, just as when apprehending the wood of a tree for the tree itself. Otherwise, it is not a valid cognition. The momentary instant itself is not such a distinction, nor is it ascertained from the appearance of a distinction. Therefore, such a thing is established only by another valid cognition. Similarly, one should also consider the different tactile sensations and so forth that occur together. Ascertainment is not possible solely from the knowledge of functioning, but it is also possible from seeing certain things that do not arise if they do not exist. All doubts of this kind arise after the nature of appearance has been ascertained. If it is not ascertained, then it is not appropriate to grasp that object. Therefore, doubt arises after the object of direct perception has been ascertained. The *Pramanavarttika* says, "What is apprehended and not apprehended by direct perception depends on the power of appearance." Appearance is also ascertained in the same way as its own ascertained nature. Therefore, doubt about what does not arise if it does not exist arises from outside and does not obstruct the object of direct perception. For that very reason, what is experienced from oneself in accordance with reality is certain.