Tibetan
པའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལས་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱབ་པ་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཚད་མར་རྗེས་སུ་དཔག་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་མི་གསུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ངེས་པས་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་གང༌། །ཞེས་ བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་རྟགས་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ངེས་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་དོགས་པ་མ་བཟློག་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མ་ངེས་པར་དོན་ཡོད་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བའི་དོན་ཡང་མེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ལས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ཞིང་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་དེའི་བྱ་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མར་མ་ངེས་པ་ལས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་གཉིས་ཕན་ཚུན་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཉེ་བའི་དངོས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ལས་དབང་པོ་སྐྱོན་མེད་པར་ངེས་ཤིང༌། །དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་དུས་ན་ཡང་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་ངེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འ
Chinese
如果说“无有则不生”的自性，那么现量本身就是量。从其他方面来说，仅仅是消除后来产生的怀疑而已。像这样，任何后来的意识都不是执持先前的意识。也不是因，因为仅仅是它产生就能消除怀疑，并且没有忆念周遍。否则，由于后来的意识将经验对象的明晰性作为量来推测，因此会说“除了经验对象之外”。因此，显现的确定性就是现量的作用的完成。分别念不是凭借显现来安立对境，而是凭借确定性。《释量论》中说：“由诸确定性能知非。” 其中，所有没有因的分别念，因为没有确定者，不能遮止其他的疑惑，所以是犹豫不决的。那也是执着于不确定的有意义，但因为没有那样的意义，所以不是能获得。从因所生起的是确定地显示事物或非事物之一，那也是能够获得的，因此，分别念的量的作用是显示从见到“无有则不生”而能获得之义，而现量的作用就是使显现确定。怀疑不是与它的作用相违背，而是增益。如《释量论》中所说：“设若由迷乱之因，不作他种功德合。” 因此，所说“不串习者是趣入非量”是不相关的，应该说“从不确定为量”。在任何从他者成为量而趣入之处，二者互相指示的过失是没有的，因为也能从怀疑而趣入。如果说，从对近取事物的不欺骗而确定根无有损害，因此，唯有确定为量者才能趣入，那是不正确的，因为在显现为二月之时，也不会欺骗虚空无垢等，因为是对境的确定而迷乱。如果说世间...
English
If it is said that the self-nature of "not arising without," then direct perception itself is a valid cognition. From other aspects, it is merely eliminating later arising doubts. Like this, any later consciousness does not hold the previous consciousness. It is also not a sign, because merely its arising can eliminate doubt, and there is no recollection of pervasion. Otherwise, because later consciousness infers the clarity of the experienced object as a valid cognition, it would be said "except for experiencing the object." Therefore, the certainty of appearance is the completion of the function of direct perception. Conceptualization does not establish the object by means of appearance, but by means of certainty. The Pramāṇavārttika says: "By what certainties, one knows the uncertain." Among them, all conceptualizations without a sign, because there is no determiner, cannot prevent other doubts, so they are hesitant. That is also clinging to the uncertain as meaningful, but because there is no such meaning, it is not able to be obtained. What arises from a sign is to definitely show one of the things or non-things, and that is also able to be obtained, therefore, the function of the valid cognition of conceptualization is to show the meaning that can be obtained from seeing "not arising without," and the function of direct perception is to make the appearance certain. Doubt is not contrary to its function, but is an addition. As the Pramāṇavārttika says: "If by the cause of confusion, one does not make another kind of merit combine." Therefore, what is said "the unaccustomed is entering into non-valid cognition" is irrelevant, it should be said "from uncertain as a valid cognition." In any place where one becomes a valid cognition from another and enters, there is no fault of the two mutually indicating, because one can also enter from doubt. If it is said that from not deceiving the near object, one determines that the sense faculty is without defect, therefore, only what is determined as a valid cognition can enter, that is not correct, because even at the time of appearing as two moons, one will not deceive the sky without stain, etc., because it is confusion about the certainty of the object. If the world...
Tibetan
ཕེན་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་དང༌། ཕ་རོལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དག་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྗོད་བའི་དོན་དུ། འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གཉི་ག་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་བྱེད་བ་འདིར་གང་ཅུང་ཟད་བཤད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ སྨྲ་བ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ཡང་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བའི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་གྲངས་ངེས་པ་མ་བཟོད་ནས་གལ་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མ་ཡང་ཁས་བླང་བའོ། །སྒྲས་བསྐྱེད་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲའི་ཚད་མ་སྟེ། མངོན་སུམ་དོན་མིན་དངོས་པོ་ལ། སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གང༌། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་འདྲ་བར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་བ་མན་མཐོང་བ་ལས་སྲོག་ཆགས་འདི་དང་འདྲ་བ་ནི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བ་ལང་ལ་འདྲ་བར་འཛིན་པའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གཟུང་ངོ༌། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་གཞལ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། ངེས་པ་དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། ཚད་མ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་སྒྲའམ་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ལ་ནི་རྩོད་བར་མི་བྱེད་དོ། །འདི་དག་གི་ནང་ན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་འདི་གཉིས་ཁོ་ནའི་ནང་དུ་འདུ་ལ། གང་ཡང་ནང་དུ་མི་འདུ་བ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་རྣམ་གཉིས་ཁོ་ནའོ། །ཅི་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་གྲགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཤེས་པ་ཡང་བསྟན་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡང་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་གཞན་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ཡིན་ན་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་ལ། གཞལ་བྱ་ཡང་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ལ་ཡུལ་དང་
Chinese
对于利益的随行推断本身就是量，为了说明对于外道和唯识宗来说，量也没有差别，所以说“这些已经完全确定了意义”，这样说的那两种说法都是不相关的，因为针对世间顺世外道和唯识宗的情况将在后面解释。这部论著中稍微解释的那些，也不应该都与唯识宗联系起来，因为就意义的力量而言，“因为是真实的生起”等等，与唯识宗的观点不一致。因为不能容忍确定数量为二，所以说了“如果”，也就是说，也承认了现量和比量之外的量。由声音产生的、以隐蔽的意义为对象的知识是声量，即“对于不是现量对象的物体，从声音产生的任何知识”。对于隐蔽事物的相似性的完全确定也是近似衡量，例如，从看到牦牛，就认为这个生物和牦牛相似，从而对隐蔽的牦牛产生相似的认识。提到“等等”，也包括通过意义理解和不存在的事物。声音等等这些，因为是可以衡量和理解的，所以本身就是量，那么这种确定性从何而来呢？说了“量”，我们对于声音或近似衡量这些名称并不争论。这些之中，是量的就包含在这两者之中，任何不包含在其中的就不是量，因此量只有两种。正如能使人获得所指示的意义的不欺骗者被称为量一样，知识也能使人获得所指示的意义，不欺骗就是量。正确的知识也指不欺骗，因此没有差别，所以在正确知识的情况下，就说是量。如果是其他的，就不是量，如果是量，也就不是其他的，这是所立的誓言。获得完全确定了所量自性的事物被称为量，所量也是量的对象，因此量有对象和
English
Inference that follows benefit is itself valid cognition, and to explain that there is no difference in valid cognition even for those who assert external objects and consciousness-only, it is said, "These have completely determined the meaning." Both of those statements are unrelated, because the circumstances of the worldly Lokayata and the consciousness-only school will be explained later. Not everything that is slightly explained in this treatise should be applied to the consciousness-only school, because in terms of the power of meaning, "because it is a true arising," etc., is inconsistent with the view of the consciousness-only school. Because it is intolerable to fix the number as two, it is said, "If," that is, they also acknowledge valid cognitions other than direct perception and inference. The knowledge generated by sound, which has a hidden meaning as its object, is valid cognition of sound, that is, "For an object that is not an object of direct perception, whatever knowledge arises from sound." The complete determination of similarity to hidden things is also approximate measurement, for example, from seeing a yak, one thinks that this creature is similar to a yak, and thus has a similar understanding of the hidden yak. By mentioning "etc.," it also includes understanding through meaning and non-existent things. These sounds, etc., are valid cognitions because they can be measured and understood, so from where does this certainty come? It is said "valid cognition," we do not argue about the names of sound or approximate measurement. Among these, what is valid cognition is included in these two alone, and whatever is not included in them is not valid cognition, therefore there are only two valid cognitions. Just as a non-deceiver who enables one to obtain the indicated meaning is called valid cognition, so too, knowledge that enables one to obtain the indicated meaning, non-deception is valid cognition. Correct knowledge also refers to non-deception, therefore there is no difference, so in the case of correct knowledge, it is said to be valid cognition. If it is other, it is not valid cognition, and if it is valid cognition, it is not other, this is the established vow. Obtaining something that completely determines the nature of what is to be measured is called valid cognition, and what is to be measured is also the object of valid cognition, therefore valid cognition has an object and