Tibetan
ན་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། གང་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་མ་འབྲེལ་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གང་གིས་སྣང་བ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྣང་བ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡང་འདིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་ལ་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྨིག་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་གཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ལ་སྨིག་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུའི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྣང་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་འདི་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྣང་བ་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དོན་དེ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མེད་དོ། །སྣང་བ་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཚད་མ་དུ་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་སྨོས་པ་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུའོ། །སྣང་བ་མ་སྨོས་ན་ནི་ཤེས་པ་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྣང་བ་སྨོས་ན་ནི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་ཡང་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་ཡུལ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་དང་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མ་སྨོས་ན་ཡང༌། གང་ཅུང་ཟད་འདྲ་བར་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་ལ། ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱ
Chinese
是，现量是。对于其中各自分别显现的两种相不相关的根等来说，则不是。与非蓝色相违的自性是现量，但刹那性不是。以何种自性显现，确定的意义的自性，那是现量，因为确定与它相关。刹那性则不是确定的显现。所要获得的，也必须在此对进入的对境本身进行确定考察，进入的对境也是确定的。刹那性虽然在事物上已经显现，但不是确定的。因此，要由其他量来确定。虽然海市蜃楼的自性特征可以把握，但由于在认识的显现中，不能确定为海市蜃楼的自性，所以不是海市蜃楼的现量。其他的类似情况也应了解。这种显现随顺和违逆的现量，也依赖于能证悟者。以认识的自性，随顺和违逆能证悟的显现的意义，证悟的方式就是这样，没有其他。对于显现随顺和违逆意义的认识，一切也都是现量，因为所量是现量。因此，成为多种量之境的事物，不是以多种方式证悟现量的意义。提到显现，是为了遣除一切认识的因都是现量的意义。如果不提显现，那么随顺和违逆任何认识的，都是现量，因此，根等将会成为现量本身。如果提到显现，那么将会依赖于认识的差别，差别也是依赖于认识的俱生，对于各个来说是不同的。显现的特征的差别，也只是来自对境，而不是来自根和紧随其后的。同样，如果不提认识，那么稍微相似而考察的理由本身，将会被说成是现量，并且也认为安住于认识的相似理由者也是现量。如果事物被颠倒了，
English
Yes, direct perception is. For the senses, etc., in which two aspects appear separately and are unrelated, it is not. The nature that is the opposite of non-blue is direct perception, but momentariness is not. The nature by which appearance is determined, the nature of meaning, that is direct perception, because determination is related to it. Momentariness is not a determined appearance. What is to be obtained must also be determined here by examining the object of entry itself, and the object of entry is also determined. Although momentariness has already appeared in things, it is not determined. Therefore, it must be determined by other valid cognitions. Although the characteristics of the nature of a mirage can be grasped, it is not a direct perception of a mirage because it cannot be determined as the nature of a mirage in the appearance of knowledge. Other similar situations should also be understood. This direct perception of following and reversing appearance also depends on the one who realizes it. The meaning of the appearance that follows and reverses the realization by the nature of knowledge, the way of realization is like this, there is no other. For the knowledge of appearance following and reversing meaning, everything is also direct perception, because what is to be measured is direct perception. Therefore, things that become the object of many valid cognitions are not realized in many ways in the meaning of direct perception. Mentioning appearance is to dispel the meaning that all causes of knowledge are direct perception. If appearance is not mentioned, then whatever follows and reverses any knowledge is direct perception, therefore, the senses, etc., will become direct perception itself. If appearance is mentioned, then it will depend on the difference of knowledge, and the difference is also the co-emergent that depends on knowledge, which is different for each. The difference in the characteristics of appearance also comes only from the object, not from the senses and what immediately follows. Similarly, if knowledge is not mentioned, then the reason for examining something that is slightly similar will be said to be direct perception, and it is also thought that the one with a similar reason who abides in knowledge is also direct perception. If things are reversed,
Tibetan
ང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྣང་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། །དངོས་པོ་ཉེ་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་སྣང་བ་མཐོང་བ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཞེས་ཞེ་ན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའི་རྣམ་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ན། སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པ་སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དག་ནི་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོའམ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་དོགས་པ་ལ། དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཞེན་པར་བྱས་པས་ནི་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་སྣང་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། འདི་ལྟར་བུམ་བཞི་དག་ཏུ་བུམ་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། བུམ་པ་སོ་སོ་ལ་སྣང་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོ་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་ཉིད་དུ་ངེས་བར་བྱེད་དེ། སྔོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ ནས་སྐབས་དུ་མའི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཕྱིར་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བས་ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །ཡུལ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཐུན་མོང་དུ་སྣག་བས་ངོས་པོའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། །ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གཞན་དག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་དོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས། སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དག་ཏུ་རྟོག་ན། དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལྟ་བ་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་
Chinese
因为我于分别的境地的实事显现不退还的缘故。退还和随行之后所作的知识的显现什么也没有，不是吗？实事近处，于无分别的知识而住的显现，见到说“这是蓝色的”之时，成为所作的相的境地之时，确定地体验蓝色本身，因此，安住于无分别和有分别的知识的相，确定为蓝色本身，那些都是一样的。即使是一样的，也因为对实事迷惑的缘故。如何随行和退还之后所作的本身，而怀疑实事或知识是现量本身呢？那是独一无二的实事的自性，如是说。意义是，如果执着于那些无有差别，则不是一体的。因为安住于无分别的知识的显现，体验为独一无二的自性。如此，在四个瓶子中，作为瓶子本身没有差别。因为在各个瓶子上，正确地了知显现为特殊的缘故。分别的对境的显现，确定为对于众多实事的共同性。即使在一个蓝色事物上，也考察瓶子等，分别的显现，是从多次的共同性。现量的显现是独一无二的。因此，以共同和独一无二的对境本身，那些是各别的。以显现为独一无二的对境，退还和随行之后而趣入的实事是现量。如果不是那个对境的自性，显现为共同性，则随行于实事，因为不随行于退还，所以在其他的显现中，了知没有随行和退还之后所作，则不是。独一无二的实事的自性也认为是现量。考察独一无二则不是。如此思念，如果以共同和独一无二本身，而分别显现为各别，则对于一个实事本身，以靠近和远离的差别，两个观看者的知识，显现为清晰和不清晰的差别
English
Because I do not revert to the appearance of reality in the state of distinction. Is it not the case that there is no appearance of knowledge that follows reversion and following? When the reality is near, the appearance of abiding in non-conceptual knowledge, when seeing and saying "this is blue," at the very moment when the aspect of what is done arises, one definitely experiences the blue itself. Therefore, the aspects of abiding in non-conceptual and conceptual knowledge, which are determined as the blue itself, are the same. Even if they are the same, it is because of being deluded about reality. How can one doubt that reality or knowledge is itself manifest, based on the very act of following and reverting? That is the unique nature of reality, it is said. The meaning is that if one clings to those as being non-different, then they are not one. Because the appearance of abiding in non-conceptual knowledge is experienced as a unique nature. Thus, in the four vases, there is no difference as the vase itself. Because on each vase, the appearance is correctly known as distinct. The appearance of the object of distinction is determined as the commonality for many realities. Even on one blue object, when examining vases and so on, the appearance of distinction is from the commonality of many occasions. The appearance of the manifest is unique. Therefore, those are distinct by the very object of common and unique. By appearing as a unique object, the reality that follows and enters after reverting and following is manifest. If it is not the nature of that object, appearing as commonality, then following reality, because it does not follow reversion, in other appearances, knowing that there is no following and acting after reversion, it is not. The nature of the unique reality is also considered manifest. Examining the unique is not. Thinking thus, if by common and unique itself, appearances are distinguished as separate, then for one reality itself, by the difference of near and far, the knowledge of two viewers appears as the difference of clear and unclear.