Tibetan
་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་གཞན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པར་བྱས་པ་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་བསྡོམས་པས་ཚད་མ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བ་ཞེན་པར་བྱེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྡོག་པ་ན་དེས་བྱས་པའི་ཞེན་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེན་པར་མ་བྱས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཞེན་པར་བྱེད། ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་སྔ་མ་ལས་ཞེན་པར་བྱེད་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྩོམ་པ་དང་མཐར་ཕྱིན་པའི་འདུས་ཁྱབ་པའི་ཞེན་པ་བསྡོམས་ནས་ཚད་མ་གཅིག་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་དང་པོ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་གི་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་ འདི་མཐོང་བའི་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་ཞེན་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་སྤངས་པར་བལྟའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་གང་ཞེ་ན་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཞེན་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྣ
Chinese
对于作为行为者的那个本身，也没有分别念，也没有其他的差别。这样一来，进入的对境是已经确定的。已经确定的也不是现量，因为没有分别念。然而，是由它的力量所产生的分别念。因此，现量和分别念加在一起就变成一个量，而不是仅仅现量本身。如果说：不是的。不是的，因为凡是不成为现量 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量) 的，执著就不是 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)，然而，是因为获得而成为 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)。获得者本身也是从进入者而来，进入者也是从极度显示进入的对境而来。进入的对境也是已经确定的。因此，获得的支分，即执著进入的对境，就是 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)。这对于具有分别念的现量也应当思考，因为是刹那的缘故，现量消失时，由它所作的执著也会消失。因此，没有执著的不是进入的对境，因为不是应当获得的，所以从哪里获得支分，执著进入的对境？如果说：从先前的现量产生其他的执著。即使是这样，如果发起和完成的聚集周遍的执著加在一起变成一个量，那么最初本身就是所希望的。因此，只要跟随现量的行为，那么它本身就是 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)。现量的行为是见，分别念的行为是分别念，因为我进行分别念，而不是见，进行分别念是从体验本身确定的缘故。现量之后产生的分别念，放弃了自己的行为，即进行分别念，而是跟随这个见的行为的形态。因此，只要在执著的识蕴中，跟随称为见的作者，那么就应当观察没有放弃现量的见的造作。正因为如此，它们所说的是，所执著的是现量本身所执著的，对于所执著的，也是现量本身是 प्रमाण (pramāṇa， प्रमाण，pramana，量)，
English
For that which is the agent itself, there is neither conceptualization nor any other difference. Thus, the object of entry is definitely determined. What is definitely determined is not perception, because there is no conceptualization. However, it is the conceptualization generated by its power. Therefore, perception and conceptualization together become one valid cognition, not just perception alone. If you say: No. It is not, because whatever does not become valid cognition is not valid cognition by clinging, but it is because of attainment. The attainment itself is from the entering, and the entering is from the extreme showing of the object of entry. The object of entry is also definitely determined. Therefore, the limb of attainment, which clings to the object of entry, is valid cognition. This should also be considered for perception with conceptualization, because it is momentary, when perception ceases, the clinging done by it also ceases. Therefore, what is not clung to is not the object of entry, because it is not to be attained, so from where does the limb of attainment cling to the object of entry? If you say: Another clinging arises from the previous perception. Even so, if the clinging of the gathering of initiation and completion is added together to become one valid cognition, then the first itself is what is desired. Therefore, as long as one follows the action of perception, then that itself is valid cognition. The action of perception is seeing, and the action of conceptualization is conceptualization, because I conceptualize, but not see, conceptualizing is determined from experience itself. The conceptualizations that arise after perception abandon their own action, which is conceptualizing, and instead follow the form of the action of this seeing. Therefore, as long as the agent called seeing follows in the aggregates of clinging consciousness, then one should observe without abandoning the activity of seeing of perception. For that very reason, what they say is that what is clung to is what is clung to by perception itself, and for what is clung to, perception itself is valid cognition,