Tibetan
པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་པའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་བདེན་ན་ཡང༌། རྟོག་པ་མེད་པ་དང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་དག་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མིག་ནས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཉིས་ཏེ། དེའི་དུས་ན་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའམ། གལ་ཏེ་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་སྔར་མཐོང་བ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་པས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད། དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔ་མ་ནི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་མཐོང་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་དེ་དང་དེ་ལས་ལོག་པ་དེ་ཉིད་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲ་དང་བསྲེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་ལ་ཕྱི་ནས་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་ལྷག་པར་བཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེས་སམ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བར་དུ་ཆོད་པས་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བར་དུ་ཆོད་པས་ཞེས་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་སྟེ་རྒོལ་བ་གཉི་གའི་ལྟར་ན་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ཆེན་པོས་བར་དུ་ཆོད་པས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་མ་ཐག་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་སྔོན་མཐོང་བའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ལ་ནིའོ་སྐོལ་གཉི་ག་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ནི་གཉི་ག་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ་དྲན་པའི་བྱ་བ
Chinese
说“不是那样的”是对方的想法。 导师也说，即使能普遍存在和使之普遍存在的物体是真实的，但由于显示了无分别和有分别的现量在进入的支分上没有差别，所以没有这个过失。 进入此处的眼识之境有两种。 在那时，由于不能确定接近的自性，所以不能作为现量进入的境；或者，如果行为本身不是先前见过的接近之物，那么无分别的现量也不会因为不确定而作为进入的境。 在此，先前的分别对于两个辩论者来说也没有差别，就像这样，有分别的现量能够确定处所、时间和相状，并且已经确定下来。 无分别也是跟随它，凭借它的力量所产生的确定的知识，现量所取是确定的。 任何所见的识的所取自性，以及与此相异的，都是凭借它的力量所产生的分别，与声音混合，执着于它本身。 但分别并没有在那之后额外地执取能够成办义利的自性。 在此，无论是它本身、由它或由它的力量所产生，分别将事物作为进入的境，都没有任何差别。 如果认为无分别不是，分别通过间隔成为进入的支分，那么这种说法非常微小，因为按照两个辩论者的观点，通过强大的识流间隔，立即就会显示出没有差别。 如果按照第二种观点，即使那样，也应该忆念先前见到过的接近之物的快乐，而不是现量。 对于忆念，我们两个也没有差别。 因此，在现量的接近之物作为进入的境的行为上，两者是相同的，而忆念的行为
English
Saying "it is not so" is the opponent's thought. The teacher also said that even if the object that can be universally present and make it universally present is true, there is no fault because it shows that there is no difference between non-conceptual and conceptual direct perception in the limbs of entering. There are two kinds of objects that enter here from the eye. At that time, because the nature of proximity cannot be determined, it cannot be used as the object of direct perception; or, if the action itself is not a proximity that has been seen before, then the non-conceptual direct perception will not be used as the object of entry because it is uncertain. Here, the previous distinction is also no different for the two debaters, just like this, the conceptual direct perception can determine the place, time, and appearance, and it has been determined. Non-conceptual also follows it, and the knowledge of determination produced by its power, the object taken by direct perception is certain. Whatever is the nature of the object taken by the consciousness of seeing, and what is different from it, is the distinction produced by its power, mixed with sound, and clinging to it itself. But the distinction does not additionally grasp the nature of being able to accomplish meaning after that. Here, whether it is produced by itself, by it, or by its power, there is no difference in the distinction taking things as the object of entry. If it is thought that non-conceptual is not, and distinction becomes a limb of entry through interval, then this statement is very small, because according to the views of the two debaters, there will be no difference in showing immediately through the interval of the powerful stream of consciousness. If according to the second view, even so, one should remember the happiness of the proximity that was seen before, not the direct perception. For remembrance, there is no difference between the two of us. Therefore, in the act of the proximity of direct perception as the object of entry, the two are the same, and the act of remembrance
Tibetan
་ལྷག་པས་བར་དུ་ཆོད་པར་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བའི་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་འཇུག་པ་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེ་བས་ན་བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གཉི་ག་ཡང་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རིམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གང་ལ་སྔོན་ཞུགས་པའི་ཉེ་བ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ མཐོང་སྟེ་ཡོད་པ་ན། ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངེས་པར་སྟོན་པའོ། །མཐོང་བའི་དགོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ན་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་དེ་རྣམས་ལ་དྲན་པར་བྱེད་པའི་དྲན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཞིག་ལས་ཤེ་ན། །ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཞིག་ལས་ཤེ་ན། མྱོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་ཞུགས་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གང་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གཏན་ལ་ཕབས་པའི་འོག་རོལ་དུ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་འཇུག་པ་གཉི་ག་ཡང་མཚུངས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ནི་དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མས་ནི་སད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའི་འདུ་བྱེད་འཇོག་པ་དང༌། །སད་པར་བྱ་བ་ལ་དེའི་མཐུ་ཡོད་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་གང་ཡིན་པའོ། །དྲན་པ་དེ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཟུང་ངོ༌། །མངོན་པར་འདོད་པ་དེའི་རྒྱུས་ཀྱང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་དངོས་སུ་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་འདི་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་དྲན་པ་འདི་བར་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་བཤད་པ་ནི། མངོན་སུམ་དོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་འཛིན་པ་དེ་ཙམ་མམ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །ཙམ་སྨོས་པ་ནི་ངེས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུའོ། །མངོན་སུམ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ
Chinese
而且被其他的间隔开来也是同样的。因此，为了使接近的事物成为进入的对境，两种现量都是进入的支分，而且被其他知识间隔开来的进入也由此产生，因此作为间接的原因也没有差别。还有，如果两种现量都确定是成办安乐的，那么就是由忆念来完成的，是怎样呢？为了显示次第而宣说：对于已经先进入的接近，成为现量的对境的那个，在见到存在的时候，称为“ཉིད་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”的词语是确定地表示原因和结果的。见到的必要是什么呢？就是在见到的时候，对于见到的那些结果，忆念所忆念的那个忆念。是从怎样的变化中产生的呢？是从怎样的变化中产生的呢？说了“经历”，即先前进入的树等是特殊果的原因的经历，以及任何原因和结果的事物在确定之后的下方进入的时候，两种进入都被同样地理解，一个产生忆念的作意，后一个则是为了唤醒。忆念的作意安立，以及对于要唤醒的事物具有那种力量，从中产生的状态是怎样的呢？从那个忆念中产生显现的意愿，显现的意愿对于具有进入的对境和具有退回的对境，都没有差别地理解。显现的意愿的原因也成为进入和退回的特征的名称。因为不是从现量本身直接变成名称，所以对于两种现量来说，这都是进入的增上因，意思是说，这个执持为成办安乐的忆念是中间介入的。解释这个关联的方式是：现量，即观看对境的执持，仅仅是那样吗？或者仅仅是那个本身吗？说“仅仅”是为了遣除决定。现量即使是那样，也会变成名称。用“又”这个词来说明，现量即使是常恒不变，进入名称的次第也是这个。经历。
English
Moreover, being interrupted by others is also the same. Therefore, in order to make the proximate object the object of entry, both types of perception are limbs of entry, and the entry interrupted by other knowledge also arises from this, so there is no difference in being a cause indirectly. Furthermore, if both types of perception are definitely the accomplishment of happiness, then it is done by mindfulness itself, how is it? In order to show the order, it is said: For that which has previously entered into proximity, which has become the object of perception, when it is seen to exist, the word called "ཉིད་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）" is to definitely indicate cause and effect. What is the need for seeing? That is, at the time of seeing, for those results of seeing, the mindfulness that is mindful. From what kind of change does it arise? From what kind of change does it arise? It is said "experience", that is, the experience that the previously entered tree etc. are the cause of special fruits, and any cause and effect things are understood in the same way when entering below after being determined, one produces the mental activity of mindfulness, and the latter is for awakening. The establishment of the mental activity of mindfulness, and the state arising from having that power for the thing to be awakened, what is it like? From that mindfulness arises the desire to appear, the desire to appear is understood without distinction for those with the object of entry and those with the object of return. The cause of the desire to appear also becomes the name of the characteristic of entry and return. Because it does not directly become a name from perception itself, for both types of perception, this is the additional cause of entry, meaning that this mindfulness that holds onto the accomplishment of happiness is intervening in the middle. The way to explain this connection is: perception, that is, the holding of looking at the object, is it just that? Or is it just that itself? Saying "just" is to dispel certainty. Even if perception is like that, it will become a name. Using the word "again" to explain, even if perception is constant and unchanging, the order of entering the name is this. Experience.